«Ως λάχανα κήπου» - ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΟΝΩΝΙΑ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΔΙΨΩ

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού:

«Ως λάχανα κήπου»

Πολιτισμός > Λαογραφία-Παράδοση
«Ως λάχανα κήπου»
Στην εποχή της Φραγκοκρατίας μια από τις δώδεκα βαρονίες της Αχαΐας ήταν και η Βοστίτσα. Κατά τον Γερμανό ιστορικό Ερνέστο Κούρτιο, η λέξη παράγεται από τη σλαβική Βόστα=Βοστάνη και σημαίνει πόλη των κήπων, κηπούπολη.
Ο Κούρτιος που ήρθε σαν περιηγητής το 1850 περιγράφει τούτη την πόλη που βρισκόμαστε σήμερα ως εξής: «Εκεί ένθα οι δύο εκτεινόμενοι γλώσσαι γης φθάνουν εις την θάλασσαν, ευρίσκεται εις την εσωτερικήν γωνίαν του κόλπου και εις ωραίαν θέσιν η πόλις Βοστίτσα, εις την θέσιν του παλαιού Αιγίου.
Το νεώτερον όνομα προέρχεται από τους κήπους οίτινες περιβάλλουν την χαριτωμένην πόλιν (Βόστα=Βοστάνη=κήπος∙ και η λέξη «μποστάνι» που χρησιμοποιούμε σήμερα για τα καρπουζοπέπονα έχει περίπου την ίδια έννοια). Η εκ Πατρών κυρία οδός η άγουσα από των Ρυπών ανήρχετο διά της στοάς του Στράβωνος εις την πόλιν. Εις την είσοδο ταύτης ευρίσκετο το αρχαίον ιερόν της Ειλυθείας, της οποίας την εικόνα φέρουσι τα νομίσματα του Αιγίου».
Η βαρονία της Βοστίτσας περιλάμβανε οκτώ φέουδα, ιπποτικά τιμάρια, τα οποία είχε εμπιστευθεί σε οκτώ ιππότες. Ο πρώτος βαρόνος του οποίου η οικογένεια διατηρήθηκε εδώ μέχρι τα μισά του 14ου αιώνα, από την οποία πήρε τ’ όνομα ολόκληρη η περιοχή, ονομάστηκε Τσερπινία. Ο Γερμανός ιστορικός Χέρτεμπεργκ τη μετονομασία της περιοχής την περιγράφει ως εξής: « Οι Έλληνες, λέγει, οι οποίοι μετά της αδιαφθόρου αυτών ζωτικότητος και της αφομοιωτικής δυνάμεως, της ευκάμπτου γλώσσης των, επεζήτουν να εξελληνίσουν και αυτά τα ονόματα των Γάλλων, ωνόμασαν την περιοχή της Βοστίτσας Τσερπινία, από το όνομα της οικογενείας του βαρώνου».
Όταν έφτασε στο τέλος της η Φραγκοκρατία στην Αχαΐα, η βαρονία βρισκόταν στα χέρια του Γενονήσιου Κεντυρίωνα Ζαχαρία, Δεσπότη της Χαλανδρίτσας και τελευταίου Φράγκου ηγεμόνα της Αχαΐας μέχρι το έτος 1432, όπου και πέθανε.
Στη Χαλανδρίτσα, όταν πολιορκήθηκε από τον Θωμά Παλαιολόγο, εξαναγκάσθηκε να συνθηκολογήσει μαζί του δίνοντάς του τη θυγατέρα Αικατερίνη ως σύζυγο και την Αχαΐα και τη Βοστίτσα ως προίκα.
Αυτή ήταν η τύχη της Βοστίτσας στο τέλος της Φραγκοκρατίας. Ο ακαδημαϊκός Αριστοτέλης Σταυρόπουλος λέει ότι «ενεχυρίζετο, επωλείτο ή εδίδετο ως προιξ διαδοχικώς από τους δυνάστας των ωσάν να επρόκειτο περί εκτάσεις, ακατοικήτων γαιών, περί απλού τσιφλικιού χρεωκοπούντος γαιοκτήμονος».
Το 1430 μετά τους γάμους του Θωμά Παλαιολόγου με την Αικατερίνη του Κεντυρίωνα, πήρε ως προίκα την Αχαΐα κι έτσι τελείωσε η Φραγκοκρατία στην περιοχή μας για να περάσει ο τόπος λίγο αργότερα στα χέρια άλλων Ασιατών βαρβάρων και απίστων για τετρακόσια ολόκληρα χρόνια. Όταν έπεσε η Βασιλεύουσα και μαζί της ο τελευταίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος μαχόμενος στην Πύλη του Ρωμανού, οι αδελφοί του, Θωμάς και Δημήτριος, δημιουργώντας ραδιουργίες ο ένας για τον άλλο, έφεραν και το τέλος της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας, που στα χέρια τους παρέδωσε την τελευταία της πνοή.
Ο Τούρκος στρατηγός Χαμζής είχε συμφωνήσει με τους άρχοντες να του παραδώσουν τη Βοστίτσα και οι κάτοικοί της να μετοικήσουν στην απέναντι βενετική κτήση, τη Ναύπακτο.
Αλλά όταν παραδόθηκε η πόλη, ο δόλιος Οθωμανός στρατηγός κράτησε τους κατοίκους και τους απειλούσε με θάνατο. Εκείνη την ώρα έφτασε ο Σουλτάνος που είχε ειδοποιηθεί με επιστολή των Αιγιωτών. Εξοργίσθηκε δε τόσο πολύ με την παρασπονδία του Χαμζή, που τον αντικατέστησε αμέσως με τον Ζαγανό πασά.
Τέλος, έγινε άλλη συμφωνία μεταξύ του Σουλτάνου και της βυζαντινής φρουράς, που με φρούραρχο έναν Παλαιολόγο παρέδωσε την Ακρόπολη της Βοστίτσας και έφυγε.
Το Αίγιο, λοιπόν, και όλη του η περιοχή περιήλθε στην τουρκική κυριαρχία το 1459. Όταν αργότερα παρέδωσαν οι δυο στρατηγοί των Παλαιολόγων, Ασσάνης και Λουκάνης, το φρούριο της Κορίνθου ο Σουλτάνος θεωρώντας τον εαυτό του νόμιμο διάδοχο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και κύριο πάσης Πελοποννήσου διέταξε τον διερμηνές του να πει στους Βυζαντινούς στρατηγούς: «Θέλω να μου δώσετε 500 καντάρια χρυσάφι για την υπόλοιπη χώρα, ο δε ηγεμόνας σας να μου παραδώσει το Αίγιο, την Πάτρα και την γύρω κατοικημένη περιοχή, αλλιώς δηλώνω ότι θα επιτεθώ αμέσως και πάλι σ’ αυτούς που με γνωρίζουν».
Οι Δεσπότες περίτρομοι αποδέχτηκαν τους βαρύτατους όρους παρά τις διαμαρτυρίες του παριστάμενου χρονογράφου Φραντζή, ο οποίος με πολύ πίκρα φώναζε ότι ο Θωμάς «πάντα τα ρηθέντα άστη (=πόλεις) τω Αμυρά παρέδωκεν ως λάχανα κήπου».
Μετά από όλα αυτά τα θλιβερά για τη φυλή μας γεγονότα ο Σουλτάνος διόρισε τοποτηρητή του στην Πελοπόννησο το γιο του, Τουραχάν, αυτός δε έφυγε για την Αθήνα κι από κει για τη Μακεδονία, αφού πήρε μαζί του τα 500 καντάρια χρυσάφι, δηλαδή 22.000 οκάδες χρυσό!!!

 
Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού