5 Δεκεμβρίου, 2020

Ελληνορθόδοξη Κοινωνία Προσώπων ΔΙΨΩ

Μακάριοι οι διψώντες και οι πεινώντες την δικαιοσύνην,ότι αυτοί χορτασθήσονται

«Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ μεγάλα ἐθνικὰ λάθη μας διαχρονικὰ εἶναι νὰ περιμένουμε ἢ νὰ καλοῦμε ἄλλους νὰ μᾶς λύσουν τὰ προβλήματά μας»

Γράφει ὁ Δρ. Φάνης Τσουλουχᾶς, Καθηγητὴς Οἰκονομικῶν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον τῆς Καλιφόρνιας, Μερσὲντ

Δὲν ξέρω ἂν εἴμαστε «ἔθνος ἀνάδελφον», ἀλλὰ εἴμαστε ἡ κοιτίδα τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ καὶ ἕνας ὑπέροχος λαὸς μὲ φιλότιμο, ποὺ δὲν μεταφράζεται εὔκολα σὲ ἄλλες γλῶσσες τουλάχιστον μονολεκτικά, γιατί δὲν ὑπάρχει σὲ ἄλλα ἔθνη τουλάχιστον στὸ βαθμὸ ποὺ ὑπάρχει στὴν Ἑλλάδα.

Ἔχουμε ἕνα ἀπὸ τὰ καλύτερα οἰκόπεδα τῆς Εὐρώπης. Οὐσιαστικὰ εἴμαστε, ἢ θὰ μπορούσαμε νὰ εἴμαστε ἀνάλογα μὲ τὴν ὀπτικὴ γωνία, ἡ Καλιφόρνια τῆς Εὐρώπης. Οἱ ἄλλοι Εὐρωπαῖοι συμπολίτες μας ποὺ ἦρθαν τελευταῖοι πῆραν περιοχὲς βόρειες μὲ ἄσχημο καιρὸ καὶ δύσκολες συνθῆκες. Κοιτάξτε τοὺς Ὁλλανδούς, ποὺ ἔπρεπε νὰ δαμάσουν τὸ νερό, ἢ τοὺς Ἰρλανδούς, ποὺ ἡ μόνη καλλιέργεια ποὺ εὐδοκιμοῦ­σε στὸ χῶμα τους ἦταν οἱ πατάτες.

Εἰκάζω ὅτι ἱστορικὰ ὁ εὐνοϊκὸς καιρὸς πιθανῶς νὰ μείωσε τὴ διάθεσή μας νὰ εἴμαστε ὀργανωτικοί, προνοητικοὶ καὶ μὲ ὁμαδικὸ πνεῦμα, ἐνῶ οἱ Βόρειο-Εὐρωπαῖοι ἔπρεπε νὰ εἶναι ὅλα τὰ παραπάνω, γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν. Ὄχι ὅτι ἐμεῖς δὲν μποροῦ­με, ὅταν θέλουμε. Ὅταν θέλουμε κάνουμε θαύματα καὶ ἔπη. Μποροῦμε νὰ κοιτάξουμε τὴν ἱστορική μας κληρονομιά. Καὶ πιὸ πρόσφατα ἂς κοιτάξουμε τί καταφέραμε στοὺς Ὀλυμπιακοὺς τοῦ 2004. Ἂς κοιτάξει κανεὶς τὸ μετρὸ ἢ τὴν Ἀττικὴ Ὁδό…

…Ὅσον ἀφορᾶ δὲ τὴν προνοητικότητα καὶ τὴν ὀργάνωση, οἱ ἀπαράβατες ἀρχές μας εἶναι τρεῖς: «δὲ βαριέσαι, τί σὲ νοιάζει;», «τί ψάχνεις τώρα;», «βλέποντας καὶ κάνοντας»

Καὶ μετὰ συμβαίνουν τραγικὰ γεγονότα, καὶ τί κάνουμε; Ζητᾶμε βοήθεια ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ «τρῶνε κουτόχορτο» καὶ ποὺ βάζουν ὅρους ἀπεχθεῖς, γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσουν. Ὅπως πρὶν τὸ τέλος τοῦ Βυζαντίου. Ποῦ πήγαμε καὶ ζητούσαμε βοήθεια ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ προηγουμένως μᾶς κατέστρεψαν μὲ τὶς σταυροφορίες. Καὶ ὅταν ἔγινε ἡ Τουρκικὴ εἰσβολὴ στὴν Κύπρο, ποιὸς θὰ μᾶς ὑποστήριζε, ὁ Κίσινγκερ, γιὰ ὄνομα τοῦ Θεοῦ;

Διαβάζοντας κανεὶς τὴν Ἑλληνικὴ ἱστορία βλέπει πόσες φορὲς καλέσαμε τοὺς Ἄγγλους, τοὺς Γάλλους, τοὺς Ρώσους, τοὺς Ἀμερικάνους κ.λ.π. νὰ μᾶς ἐπιλύσουν τὸ πρόβλημα. Καὶ τρέχουν οἱ Πρωθυπουργοὶ καὶ οἱ ὑπουργοί μας παρακαλώντας. Παρακαλᾶμε τὸ ΝΑΤΟ, φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ ἢ στοῦ κουφοῦ τὴν πόρτα ὅσο θέλεις βρόντα. Πολὺ καλὲς καὶ θεμιτὲς οἱ συμμαχίες, ὅταν διάγουμε καιροὺς χαλεπούς. Χρειαζόμαστε ἑταίρους, ἀλλὰ δὲν πρέπει πάντα νὰ περιμένουμε ἄλλους νὰ μᾶς λύσουν τὸ πρόβλημα. Πρέπει νὰ εἴμαστε προνοητικοὶ καὶ ὀργανωμένοι. Ἂν χτίσουμε ἰσχυρὴ οἰκονομία, παραδείγματος χάριν, θὰ ἔχουμε καὶ πολιτική, καὶ διπλωματικὴ καὶ στρατιωτικὴ ἰσχύ.

Γιατί πρέπει νὰ λύνουμε τὰ προβλήματα μόνοι μας; Πρῶτον, εἶναι θέμα ἐθνικῆς ὑπερηφάνειας καὶ ἀξιοπρέπειας. Φυσικὰ ἔχουμε φιλότιμο, καὶ πολὺ μάλιστα, ἀλλὰ νομίζω χρειάζεται περισσότερη ὑπερηφάνεια καὶ ἀξιοπρέπεια στὰ ἐθνικὰ θέματα. Ὅταν ἔγιναν οἱ μεγάλοι σεισμοὶ στὴν Ἰταλία ἐπὶ Μπερλουσκόνι, γιὰ παράδειγμα, ἡ Ἑλλάδα προσέφερε βοήθεια ποὺ δὲν ἔγινε ἀποδεκτή. Ὅποτε γίνονται φωτιὲς στὴν Ἑλλάδα, ἐμεῖς τρέχουμε καὶ ζητᾶμε βοήθεια ἀπὸ ἄλλους. Καὶ καλά, καινούργιο φαινόμενο εἶναι οἱ πυρκαγιές; Τόσα χρόνια δὲν μπορούσαμε νὰ εἴχαμε ἀποκτήσει κατάλληλους ἐξοπλισμοὺς ὥστε νὰ ἔρχονται ἄλλοι νὰ ζητοῦν βοήθεια ἀπὸ ἐμᾶς; Καὶ καταλαβαίνω ὅτι μποροῦμε νὰ συνεργαζόμαστε μὲ ἄλλους, ὥστε νὰ μοιραζόμαστε τὸ κόστος. Ὅταν ἡ οἰκονομία μας πήγαινε καλά, δὲν μπορούσαμε νὰ εἴχαμε ἀγοράσει ἄλλα 100 F-16 τελευταίας γενιᾶς γιὰ ἀποτρεπτικοὺς σκοπούς, ἀφοῦ ξέρουμε τὸ πρόβλημα;

Δεύτερον, στὰ ἐθνικὰ θέματα, ὅπως πολλοὶ ἔχουν πεῖ, δὲν ὑπάρχουν ἐθνικὰ δίκαια, παρὰ μόνο ἐθνικὰ συμφέροντα. Λυπηρὸν μέν, γεγονὸς δέ. Ὅταν ζητᾶς βοήθεια ἀπὸ κάποιον πιὸ ἰσχυρό, θέλει ἀνταλλάγματα (π.χ. νὰ ἀγοράζεις ἐξοπλισμοὺς ἀπὸ αὐτὸν) ἢ πρέπει νὰ κάνεις αὐτὸ ποὺ σοῦ λέει ποὺ μπορεῖ νὰ μὴ συνάδει μὲ ὅ,τι εἶναι καλύτερο γιὰ τὸ ἔθνος σου. Παραδείγματος χάριν, εἶναι γνωστὸν τοῖς πᾶσι ὅτι ἡ ἀποικιακὴ Ἀγγλία στηριζόταν στὴν ἀρχὴ τοῦ «διαίρει καὶ βασίλευε». Βλέπουμε ἀκόμα τί γίνεται στὴν Μέση Ἀνατολὴ λόγῳ αὐτῆς τῆς ἀρχῆς. Ἂν εἴχαμε συζητήσει τὴν συμφωνία ΑΟΖ μὲ τὴν Αἴγυπτο πρὶν τὴν ὑπογραφή της, τί θὰ μᾶς εἶχε πεῖ τὸ Βερολίνο τὴ στιγμὴ ποὺ προσπαθοῦσαν νὰ μᾶς σύρουν σὲ διαπραγματευτικὸ τραπέζι μὲ τοὺς γείτονες, καὶ τὴ στιγμὴ ποὺ δὲν θέλουν προβλήματα κατὰ τὴ διάρκεια τῆς προεδρίας τους; Στὸ κάτω κάτω, ἡ Εὐρώπη δὲν εἶναι ἀκόμα ὁμοσπονδία. Συνεπῶς, τί τὸ νοιάζει τὸ Βερολίνο, τὸ ὁποῖο ἔχει περισσότερους οἰκονομικοὺς δεσμοὺς μὲ τοὺς γείτονες, καὶ ὅταν ὑπάρχουν τόσοι ψηφοφόροι Τουρκικῆς καταγωγῆς στὴ Γερμανία; Καὶ στὸ κάτω κάτω, μία ζωὴ τὰ προβλήματά μας θὰ λύνουνε; Καὶ μακάρι νὰ κάνω λάθος.

Πρέπει νὰ θυμόμαστε ὅτι ὁ καθένας κοιτάει νὰ κάνει ὅτι εἶναι καλύτερο γιὰ τὴ χώρα του. Δὲν μπορεῖς νὰ τὸν κατηγορήσεις γιὰ αὐτό. Ἔτσι οἱ φίλοι μας οἱ Ἰταλοὶ φαίνονται νὰ εἶναι ἐντὸς ἐκτὸς καὶ ἐναλλάξ. Μακάρι νὰ κάνω λάθος πάλι. ’Ὄντως ἔχουμε κοινοὺς πολιτιστικοὺς δεσμοὺς μὲ τὴ Γαλλία (ποὺ τοὺς ἔχουμε καὶ μὲ τὴν Ἰταλία). Ἀλλὰ εἶναι τὰ τωρινά τους συμφέροντα ποὺ συνάδουν μὲ τὰ δικά μας, ἐνῶ τῶν Ἰταλῶν δὲν εὐθυγραμμίζονται ἀναγκαστικά. Καὶ οἱ Ἀμερικάνοι βλέπουν ὅτι ὁ γείτονάς μας ἔχει γίνει πολὺ ἀπρόβλεπτος, συνεργάζεται μὲ τὴ Ρωσία καὶ τὸ Ἰράν, ποὺ εἶναι κόκκινα πανιὰ γιὰ τὴν Ἀμερική, καὶ ἀγοράζει συστήματα ἀπὸ τὴ Ρωσία ποὺ θέτουν προβλήματα στὴν ἀποτελεσματικότητα τῶν F-35, ἐνῶ οἱ ΗΠΑ ἔχουν σταθμευμένα πυρηνικὰ ὅπλα στὴν Τουρκία. Προσωπικὰ πιστεύω ὅτι ὁ Πρέσβυς Πάιατ, ὁ Ὑπουργὸς Πομπέο, καὶ ὁ ὑπουργὸς Ἔσπερ μᾶς ἔχουν ὑποστηρίξει πολύ. Ἀλλὰ ὁ Πρόεδρος Τρὰμπ ἔχει γνωστὰ προσωπικὰ οἰκονομικὰ συμφέροντα στὴν Τουρκία, τὰ ὁποῖα ἐλπίζω νὰ μὴν ἔχουν θολώσει τὴν κρίση του.

Γιὰ νὰ ὁλοκληρώσω, πρέπει νὰ δημιουργοῦμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τὶς εὐνοϊκὲς συνθῆκες ποὺ θὰ προωθήσουν τὰ ἐθνικά μας θέματα καὶ ὄχι νὰ περιμένουμε ἀπὸ ἄλλους νὰ λύσουν τὰ προβλήματά μας, ποὺ θὰ τὸ κάνουν μόνο ἂν τοὺς συμφέρει καὶ ἂν χάσουμε τὴν αὐτονομία μας. Τώρα ἂν τὰ συμφέροντα ἄλλων συνάδουν μὲ τὰ δικά μας καὶ δημιουργήσουμε ὑποστηρικτικὲς συμμαχίες, αὐτὸ εἶναι πρόσθετο μπόνους. Πρέπει νὰ προνοοῦμε ὅμως, γιὰ νὰ μὴ φτάσουμε στὴ θέση νὰ ζητᾶμε βοήθεια.

Νομίζω ὅτι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ μεγάλα ἐθνικὰ λάθη μας διαχρονικὰ εἶναι νὰ περιμένουμε ἢ νὰ καλοῦ­με ἄλλους νὰ μᾶς λύσουν τὰ προβλήματά μας. Σὲ συγκερασμὸ μὲ τὴ διχόνοια ποὺ ἱστορικὰ μᾶς διακατέχει κατὰ καιρούς, τὰ λάθη αὐτὰ ἔχουν καταστροφικὲς καὶ τραγικὲς συνέπειες (βλέπε μικρασιατικὴ καταστροφὴ καὶ εἰσβολὴ Τουρκίας στὴν Κύπρο). Δὲν μπορεῖ ὁ γνώμονάς μας νὰ εἶναι εἴτε ἡ ἀναμονὴ ἐξωτερικῆς βοήθειας εἴτε ὁ «ἀπὸ μηχανῆς Θεός».

Χρειαζόμαστε μακροχρόνιες ἐθνικὲς στρατηγικὲς ποὺ νὰ τὶς ἐκτελοῦμε, ὅταν ὁ χρόνος εἶναι κατάλληλος, χτίζοντας συμμαχίες μὲ ἄλλα ἔθνη ποὺ τυγχάνουν νὰ ἔχουν τὰ ἴδια συμφέροντα μὲ μᾶς στὴν κάθε συγκυρία.

Δὲν μποροῦμε νὰ ὑποκαθιστοῦ­με τὴν δική μας ἐνεργητικότητα καὶ αὐτάρκεια μὲ τὴν διπλωματική, πολιτική, οἰκονομικὴ καὶ στρατιωτικὴ βοήθεια ἄλλων ποὺ ἔχουν διαφορετικὰ συμφέροντα.

Δὲν μποροῦμε νὰ περιμένουμε τὸ «ξανθὸ γένος ἀπὸ τὸ Βορρᾶ» νὰ μᾶς ἐπιλύσει τὰ προβλήματά μας. Τὸ ξανθὸ γένος εἴμαστε ἐμεῖς οἱ Δωριεῖς.

Χῶμα, νερὸ καὶ φῶς ἔχουμε ἄπλετο, γιὰ νὰ χτίσουμε μόνοι μας χωρὶς νὰ ζητᾶμε τὴν ἄδεια ἢ τὴ βοήθεια ἀλλονῶν.