Μέρος Β’

51. Προορισμός μας είναι να λατρεύουμε τον Θεό και να αγαπάμε τους συνανθρώπους μας.
52. Η ευτυχία και η γαλήνη είναι στην εκτέλεση των Εντολών Του.
53. Η σπουδαιότερη φιλανθρωπία είναι να μιλάς καλά για τους ανθρώπους.
54. Και να θέλω, δεν μπορώ να στενοχωρηθώ. Όταν στενοχωριόμαστε, είναι σαν να λέμε στον Θεό: << Δεν συμφωνώ. Δεν τα κάνεις καλά.>> Ύστερα, είναι και αχαριστία…
55. Η ομιλία μπρος και μέσα στην ομορφιά είναι περιττή. Ταράζει την αρμονία.
56. Με την επίκληση του Ονόματος του Χριστού σφυροκοπούμε το εγώ μας.
57. Το καντήλι της ψυχής μας είναι που πρέπει να είναι πάντα αναμμένο. Ακοίμητο.
58. Δίνοντας χαρά στους άλλους, εσύ την νιώθεις πρώτα.
59. Καλύτερα να κάνεις προσευχή με το στόμα παρά να μην κάνεις καθόλου.
60. Ο Θεός να παρεμβάλλεται μεταξύ εσού και του σκοπού σου. Όχι ο σκοπός σου μεταξύ εσού και του Θεού.
61. Η επιθανάτια αγωνία είναι η προσπάθεια που κάνει η ψυχή να ελευθερωθεί και να τρέξει να απαντήσει τον Κύριο.
62. Η αλληλογραφία είναι ο μόνος τρόπος που συνδυάζει μοναξιά και συντροφιά.
63. Θαύμα είναι η κανονική πορεία των πραγμάτων, όπως τη θέλει ο Θεός. Αυτό που λέμε θαύμα, για τον Θεό είναι το φυσικό.
64. Είτε βραδιάζει είτε φέγγει, μένει λευκό το γιασεμί. Για ΣΕ ειμί.
65. Αν κάτι ανάποδο μας συμβεί, να μη ρωτήσουμε ποιος φταίει. Γιατί μόνο εμείς φταίμε. Στην προσευχή μας, αν το ζητήσουμε, θα ανακαλύψουμε τον λόγο. Ή δεν αγαπήσαμε όσο έπρεπε, ή παραβήκαμε κάποια άλλην Εντολή, ή λάθος χειρισμό κάναμε, ή προηγηθήκαμε εκεί που δεν έπρεπε, ή βασιστήκαμε εκεί που δεν έπρεπε.
66. Όταν χάσουμε κάτι, να λέμε:<<Απάλλαξέ με έτσι Κύριε κι από κάθε κακή σκέψη που κάνω για τον πλησίον μου>>.
67. Η μέριμνα είναι γι’αυτούς που δεν έχουν πίστη.
68. Η αγάπη είναι μόνο πάνω στον Σταυρό.
69. Δυσκολεύουν οι σχέσεις όταν το εγώ στέκεται πάνω από το εσύ.
70. Ο Θεός, όπως αγαπάει εσένα, έτσι αγαπά και τους εχθρούς σου.
71. Θέλεις να προσευχηθείς; Ετοιμάσου να απαντήσεις μυστικά στον Κύριο.
72. Μερικοί άνθρωποι γίνονται δοχεία της δυνάμεως του Σκότους κατά παραχώρηση Θεού για ατομική μας δοκιμασία και πρόοδο.
73. Δεν πρέπει να ταράζεσαι, γιατί η ταραχή απομακρύνει κάθε βοήθεια.
74. Αν κατορθώσει κανείς να συζεί με τον κόσμο, όπως το λάδι και το νερό στο καντήλι που δεν ανακατεύονται, τότε είναι εν Θεώ. Εν τω κόσμω αλλ’ουκ εκ του κόσμου.
75. Όλοι είμαστε δοχεία. Πότε του φωτός και πότε του Σκότους.
76. Την ώρα της κρίσεως και του προβλήματος μην ανοίξεις το στόμα σου. Μην πεις τίποτε γιατί θα το μετανιώσεις χίλιες φορές. Πες στο στους αγγέλους να το πάνε στα πόδια του Κυρίου και ζήτησε Του άγγελον ειρήνης για να ειρηνεύσεις.
77. Οι άνθρωποι καμμιά φορά μας ζητούν οδηγίες ή συμβουλές για να κρυφτούν πίσω τους. Μετά θα << φταις >> εσύ… Αλλά είναι πολύ πιθανό να μην τα εφαρμόσουν, οπότε είναι κόπος χαμένος.
78. Όταν το εγώ σπάσει και γίνει εσύ, κι όταν και το εσύ σπάσει και γίνουν και τα δύο μαζί Εκείνος, τότε όλοι μας γινόμαστε δικοί Του.
79. Αν ποτέ νιώσεις φόβο, κλείσε τ’αυτιά και λέγε την Ευχή.
80. Μόνο όταν σχολάμε, δίνουμε την ευκαιρία στους αγγέλους να κάνουν κάτι.
81. Κάνε εσύ αυτό που πρέπει να κάνεις, κι ο θεός θα κάνει κι Εκείνος αυτό που πρέπει να κάνει.
82. Όταν για κάτι νιώθεις ένα ξεσήκωμα, μια λαχτάρα, ένα << αχ >>, τότε, μετά από ένα χρονικό διάστημα, που ο θεός καθορίζει, θα γίνει.
83. Εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε ν’απαλλαγούμε από κανένα μας ελάττωμα. Εκείνος μας τα βγάζει ένα-ένα.
84. Πρέπει κάθε μέρα να Του ζητάμε να μας σπάσει το θέλημα και να το κάνει δικό Του, για να γίνουμε όπως Εκείνος θέλει.
85. Δεν πρέπει να παραδοθούμε στο θέλημα Του. Αυτό το κάνουν οι στρατιώτες. Εμείς είμαστε παιδία Του, πρέπει να Του το προσφέρουμε το θέλημά μας μαζί με όλον τον εαυτό μας. Στο χάλι του. Και να Του πούμε:<< Σου προσφέρω όλα μου τα στραβά και τα ατελή. Κάνε τα ίσια>>.
86. Η Χάρις του Θεού έρχεται όταν σηκώσουμε το χέρι μας. Αυτό είναι η πίστη που έλκει την Χάρη του Θεού. Γιατί ο Θεός είναι έτοιμος να δώσει τη Χάρη Του, αλλά που είναι το χέρι; Ο Θεός <<βρέχει>> τη Χάρη Του, κι εμείς ή φοράμε καπέλο ή κρατάμε ομπρέλα.
87. Αν βρεθεί ξένος που θα κατακρίνει την Ελλάδα ή την ορθοδοξία, δεν θα ταυτίζεις τα λεγόμενα με τον άνθρωπο, αλλά και δεν θα του αναφέρεις ποτέ τα χαρμόσυνα, όπως η ανεύρεση τιμίων λειψάνων ή άλλα θαυμαστά που συμβαίνουν εδώ.
88. Δεν πρέπει να συζητάς για απόντες.
89. Ζούμε στη ματαιότητα και νομίζουμε ότι κάπου ζούμε. Κακόμοιροι άνθρωποι.
90. Αχ Κύριε! Συγχώρησε μας που καμμιά φορά περπατάμε καμαρωτά σαν τα πετειναράκια με το λοφίο τους που νομίζουν ότι κάποια είναι.
91. Κακόμοιροι άνθρωποι! Εκλαμβάνουμε το φθαρτό για αθάνατο και το αθάνατο ανύπαρκτο.
92. Το κακόμοιρο το κρεμμύδι! Κι αυτό την προσφορά του δίνει – το κατά δύναμιν.
93. Τι ωραίο που είναι το μυστήριο του αύριο!
94. Ο άνθρωπος μια φορά παίρνει το μάθημά του. Άμα δεν το πάρει την πρώτη, θα πει ότι κάτι τρέχει στο υποσυνείδητό του που τον εμποδίζει.
95. Ο Κύριος είπε: όποιος θέλει κάτι, πιστεύοντας θα το λάβει. Φθάνει να είναι σύμφωνο το αίτημα με τις Εντολές του Θεού, δηλαδή με την αγάπη.
96. Μη στερείς στους άλλους από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι, από τον Άρτο της Ζωής που σου προσφέρει Ολόκληρο ο Κύριος. Όλοι πεινούν και διψούν για αγάπη, σαν τον Λάζαρο που τρεφόταν από τα ψυχία που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου.
97. Δεν έχουμε δικαίωμα να μη λάμπουμε εξ αντανακλάσεως το Φως του Κυρίου. Δεν πρέπει να είναι τίποτα υπό τον μόδιον.
98. Όλα έχουν δύο όψεις, σαν δίκοπο μαχαίρι. Εκείνο που σήμερα δημιουργεί, αύριο καταστρέφει. Ο νοών νοείτω.
99. Σ’ένα καράβι, μπορεί μερικοί ναύτες να σκοτώνονται και να τρώγονται. Το καράβι όμως πάει το ταξίδι του και φτάνει στον προορισμό του. Έτσι και η εκκλησία. Γιατί στο τιμόνι είναι ο Χριστός.
100. Αν ήξερες πως δεν είσαι Εδώ, θα ήσουν Εκεί.

ΠΗΓΗ: <<Η Ασκητική της Αγάπης>> Γερόντισσα Γαβριηλία 1897-1992