‘’Χριστός Ανέστη: Η Πιο Επαναστατική  Φράση Στην Ιστορία’’

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Τσελαλίδης.

Κάθε φορά που ο Εκκλησιαστικός Λόγος φτάνει στο κατώφλι της Ανάστασης, σταματά. Όχι γιατί δεν έχει τι να πει, αλλά γιατί το γεγονός τον υπερβαίνει. Κι όμως, οι Πατέρες της Εκκλησίας τόλμησαν να μιλήσουν με ζέση, με δέος, με ακρίβεια. Δογματικοί και Νηπτικοί, Καππαδόκες και Ασκητές, Αντιοχείς και Αθωνίτες, όλοι συγκλίνουν σε μία και μόνη βεβαιότητα: Η Ανάσταση του Χριστού δεν είναι ένα ιστορικό γεγονός που πέρασε, αλλά η αιώνια, παρούσα πραγματικότητα που αναδιατάσσει τα πάντα.

Ο Ιερός Χρυσόστομος, στον περίφημο Κατηχητικό Λόγο του, δεν ερμηνεύει απλώς, αλλά θριαμβολογεί. Με τη ρητορική δεινότητα που τον χαρακτηρίζει, απευθύνεται κατά πρόσωπο στον θάνατο και τον ρωτά: ‘’Πού σου, θάνατε, το κέντρον; Πού σού, άδη, το νίκος; Ανέστη Χριστός και συ κατεβέβλησαι’’.  Η ρύση αυτή δεν είναι ποιητική υπερβολή. Είναι οντολογική δήλωση ότι ο θάνατος έχει χάσει τη δύναμή του, όχι ως ιδέα, αλλά ως πραγματικότητα. Ο Χρυσόστομος βλέπει στην Ανάσταση τη μεγαλύτερη ανατροπή της ιστορίας. Νικήθηκε η φθορά, όχι με δύναμη, αλλά με αγάπη.

Ο σημερινός άνθρωπος, κουρασμένος από τις μάταιες θεωρητικές  αναζητήσεις, πληγωμένος και από πολλά απογοητευμένος, αισθάνεται την Ανάσταση του Χριστού σαν μοναδική πηγαία χαρά, σαν άντληση για αισιοδοξία και ελπίδα για τον εαυτό του και την κοινωνία που ζει.

Η βαθιά κρίση που συγκλονίζει τον σημερινό κόσμο οφείλεται ουσιαστικά στην απελπισία που φέρνει στις ψυχές, όχι απλά ο φόβος, αλλά η βεβαιότητα του θανάτου. Χάνοντας ο άνθρωπος τα μεταφυσικά του ερείσματα, απαρνούμενος τον Θεό, απαρνήθηκε και την αθανασία του. Έρχεται, όμως, η Ανάσταση να ραγίσει με Άγιο Φως τα κλειστά βλέφαρα, να πριονίσει τα δεσμά της ψυχής και να την απελευθερώσει από τον φόβο. Όλοι μπορούν να ξαναγεννηθούν μέσα στην βεβαιότητα της Ανάστασης!

Για τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο η Ανάσταση είναι πρωτίστως εσωτερικό γεγονός. Είναι η ψυχή που μετανοεί και αγαπά και ανασταίνεται κυριολεκτικά μέσα στην ιστορία. Η αιώνια ζωή δεν ξεκινά μετά τον θάνατο, αλλά κάθε φορά που ο άνθρωπος επιστρέφει στον Θεό. Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης και ο Άγιος Παΐσιος φέρνουν την νηπτική αυτή παράδοση στον 20^ο αιώνα με τρόπο που αγγίζει και τον πιο απλό άνθρωπο. Ο Σιλουανός γράφει ότι ‘’Η χαρά της Αναστάσεως πλημμυρίζει ολόκληρη την κτίση-ακόμη και τα άλογα πλάσματα φαίνονται να αισθάνονται κάτι που ο άνθρωπος λησμόνησε’’.  Ο Παΐσιος με το απλό, γλαφυρό του ύφος, έλεγε: ‘’Τα πουλιά την άνοιξη ψάλλουν σα να ξέρουν το μυστικό της Αναστάσεως, ενώ εμείς οι άνθρωποι το ξεχνάμε’’.

Σήμερα ο κόσμος μας, χάνοντας την πίστη του στην αθανασία του, είναι και πάλι κρατούμενος του θανάτου, σε ειρκτή απελπισίας, ριγμένος, ρημαγμένος ηθικά από τον φόβο. Αν πίστευε στην αιωνιότητά του, δεν θα πρόσεχε τόσο τα υλικά, δεν θα χαμήλωνε τη ζωή του μέσα στο ανούσιο και το ευτελές. Αλλά όπως ο Ιωάννης της Κλίμακος συνδέει Ανάσταση και μετάνοια με τρόπο που κλείνει όλον αυτόν τον πατερικό χορό, θα ζούσε καθημερινά την ‘’μικρή του ανάσταση’’, την καθημερινή επιστροφή από την φθορά στη ζωή, από τη λήθη στην παρουσία του Θεού.

Κάθε πρωί που ο άνθρωπος σηκώνεται, κάθε στιγμή που επιλέγει την αγάπη αντί του μίσους, την αλήθεια αντί του ψεύδους, είναι μια μικρή ανάσταση. Οι Πατέρες, δογματικοί και νηπτικοί, μάς διδάσκουν το ίδιο πράγμα με διαφορετικές λέξεις: Η Ανάσταση δεν είναι ιδεολογία, αλλά τρόπος ζωής. Το ‘’Χριστός Ανέστη’’ δε λέγεται μόνο τα μεσάνυχτα του Πάσχα. Λέγεται κάθε φορά που ο άνθρωπος αρνείται να παραδοθεί στη φθορά!

Χριστός Ανέστη Αληθώς!

Η Ανάσταση του Ιησού, έργο του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου, (El Greco.Ανάσταση, 1597-1600, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο)

Πηγή εικόνας από το el.wikipedia.org.