Ἄφησε τὸν κλέφτη νὰ φύγει

«Κυρ Μῆτσο, ἔχεις νὰ μοῦ δώσεις σπίρτα;»

Ὁ π. Βησσαρίων στεκόταν μπρὸς στὸν πάγκο ἑνὸς παντοπωλείου. Μπροστά του ἦταν ἀραδιασμένη ὅλη ἡ πραμάτεια: κλωστές, κουβαρίστρες, τσιμπιδάκια, σαπούνια, τετράδια καὶ μολύβια, γομολάστιχες κι ἕνα σωρὸ πράγματα ποὺ ἔχει ἀνάγκη κάθε νοικοκυριό. Ἦταν Σαρακοστὴ καί, ὅπως κάθε χρόνο, εἶχε βγεῖ περιοδεία σὲ ὅλα τὰ χωριὰ τῆς Φθιώτιδας. Εἶχε ἀναλάβει μὲ τὴν εὐλογία τοῦ γέροντά του, νὰ ἐξομολογήσει ἑκατοντάδες ἀνθρώπους, νὰ νουθετήσει, νὰ τοὺς λειτουργήσει. Κάτω ἀπὸ πολὺ δύσκολες γιὰ τὴν ἐποχὴ συνθῆκες. Ἄλλοτε μὲ ποδαρόδρομο, ἄλλοτε παρέα μὲ τὸ γαϊδουράκι τῆς μονῆς, τὶς περισσότερες φορὲς μέσα σὲ ἀντίξοες καιρικές συνθῆκες καὶ σὲ περίοδο αὐστηρῆς νηστείας.

Ὁ μαγαζάτορας ἄφησε τὸν π. Βησσαρίωνα νὰ χαζεύει τὴν πραμάτεια τοῦ μαγαζιοῦ καὶ χώθηκε στὴν ἀποθήκη νὰ φέρει τὰ σπίρτα ποὺ χρειαζόταν ὁ ἀγαπημένος τους ἱερέας. Ἐκείνη τὴν ὥρα μπῆκε ἕνας περαστικός καὶ στάθηκε στὰ δεξιά τοῦ π. Βησσαρίωνος. Κάθισε ἐκεῖ, μέχρι ποὺ τὸ μάτι του ἔπεσε σὲ κάτι ἀσυνήθιστο ποὺ εἶδε μπροστά του: ἕνα ταγάρι! Προφανῶς, τὸ ἄφησε ὁ ἱερέας ποὺ βρισκόταν λίγα βήματα πιὸ πέρα. Ἄραγε θά ’χει χρήματα μέσα; Ἢ φαγώσιμα; Ἢ μήπως κάτι ἄλλο πολύτιμο;

Ὁ π. Βησσαρίων μὲ τὴν ἄκρη τοῦ ματιοῦ ἀντιλήφθηκε τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου καὶ μὲ τὶς κεραῖες τῆς ψυχῆς του κατάλαβε αὐτὸ ποὺ θὰ γινόταν στὰ ἑπόμενα δευτερόλεπτα. Γι’ αὐτὸ κι ἔκανε ἀμέσως κάτι γιὰ νὰ προλάβει τὸ κακό: ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο! Ἔκανε τάχα πὼς περιεργαζόταν τὰ ὄσπρια ποὺ ἦταν ἀραδιασμένα στὰ τσουβάλια στὴ γωνιά τοῦ μαγαζιοῦ. Ἄλλο ποὺ δὲν ἤθελε ὁ ἐπίδοξος κλέφτης. Μὲ ταχυδακτυλουργικὲς κινήσεις ἔχωσε τὸ ταγάρι μέσα ἀπὸ τὸ σακάκι του καὶ βγῆκε ἀπὸ τὴν πόρτα. Μόνο τὸ ὑπόλευκο κορδόνι ποὺ κρεμόταν κάτω ἀπὸ τὸ σακάκι κι ἔκανε ἀντίθεση μὲ τὸ σκοῦρο ντρίλινο¹³ παντελόνι πρόδιδε τὴν κλεψιά. Αὐτὸ πρόλαβε καὶ εἶδε ὁ μαγαζάτορας βγαίνοντας ἀπὸ τὴν ἀποθήκη κι ἔμπηξε μιά φωνή: «Σοῦ ἔκλεψε τὸ ταγάρι! Τρέχα νὰ τὸν πιάσεις, πάτερ!»

Χαμογέλασε ὁ π. Βησσαρίων. Μήπως δὲν κατάλαβε; σκέφτηκε ὁ μαγαζάτορας καὶ τοῦ ξαναφώναξε μὲ ἀγωνία: «Τρέχα νὰ πιάσεις τὸν κλέφτη!»

«Ἡσύχασε, κυρ Μῆτσο!» τοῦ ἀπάντησε ἥσυχα ὁ π. Βησσαρίων. «Ἐγὼ τὸν ἄφησα νὰ τὸ πάρει. Εἶχε μεγάλη ἀνάγκη, ὁ καημένος…»

---

Πηγή: ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΓΙΩΝ, Νίκη Κατσιάπη, ΧΦΔ , Μαρία Νουβάκη -Κωνσταντίνου εκδόσεις ΕΑΡ 2026