Ποίηση: “Πόντος! Ποιητικό Αφιέρωμα”

Της Άννας Δεληγιάννη-Τσιουλπά

Πόντος! Ποιητικό Αφιέρωμα

Ξαγρυπνώ και θυμάμαι τον Πόντο,

Σκιές μαύρες, εικόνες βουβές

Η μνήμη μου τείχος απόρθητο

Ως το θάνατο, θα μένω στο χθες!

Στεφάνια, μνημεία ,τιμές

Σκληρός ο διωγμός τι να λες

Παράπονο μόνο κι οργή

Για του Πόντου την ένδοξη γη!

Πατρίδα μου, σ’ ανασταίνω με τους χορούς και τα τραγούδια!

Βάστα γερά μη χάνεσαι ποντιακή ψυχή

Χορτάτη από γαίματα πονείς μα γαληνεύεις

Όταν θωρείς την ομορφιά που έχουν τούτα τα παιδιά

Που στην μεγάλη τους καρδιά λυγιέσαι και χορεύεις!

Βάστα γερά πατρίδα μου, κι ας είσαι σκλαβωμένη

Μέσα βαθειά μου, σε ποθώ ,σε προσκυνώ και σ’ αγαπώ

Κι όταν τραβώ τη δοξαριά, μια ελπίδα μ’ απομένει.

Ν’ ακούγεσαι ,πατρίδα μου, σ’ όλη την οικουμένη!

Θαρρώ με τ ’ ακροδάχτυλα ελάχιστα σ’ αγγίζω

Μα από τα ξάρτια του μυαλού, μόνιμα σε βιγλίζω.

Ο Πόντος η ζωή μου!

Μάρτυρες ‘σεις του Πόντου μας ,γενναία παλικάρια

Πάρτε ξανά τις λύρες σας, πάρτε και τα δοξάρια

Γιατί μες στα χαλάσματα κοιμάται η πατρίδα

Που βλέπει ξάστερο ουρανό μέσα στην καταιγίδα!

Παίξτε ξανά τα πάθη της ,πείτε τα μοιρολόγια

Ν’ αντιλαλήσουν τα βουνά απ’ τα βαριά σας λόγια!

Χρόνοι ερημίτες δίσεχτοι ,πέτρωσαν τις καρδιές μας

Και δεν μπορούν να βρουν χαρά οι ταπεινές ψυχές μας!

Η μνήμη σας, η ζήση μας κι οι αγώνες σας μπροστά μας

Δίνουν κουράγιο στη ζωή σ’ εμάς και στα παιδιά μας!