ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ (13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026)-Αρχιμ. Τιμόθεος Παπασταύρου

«Ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάν. Γ΄ 15).

Τὰ Θεόπνευστα Ἱερὰ κείμενα.

Πολλάκις ἔχομεν εἴπει ἀπὸ τῆς θέσεως ταύτης, ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ὅτι ἅπαντα τὰ Ἁγιογραφικὰ κείμενα, τῆς τε Παλαιᾶς, ἀλλὰ καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης, εἶναι Θεόγραφα! Εἶναι, συνεπῶς, τέλεια καὶ ἀλάνθαστα καὶ πληρέστατα! Βεβαίως, χεῖρες ἀνθρώπων, ἔχουσι καταγράψει ταῦτα τὰ ἱερὰ κείμενα, ἀλλά … «οὐ γὰρ θελήματι ἀνθρώπου ἠνέχθη ποτὲ προφητεία, ἀλλ᾿ ὑπὸ Πνεύματος Ἁγίου φερόμενοι ἐλάλησαν ἅγιοι Θεοῦ ἄνθρωποι» (Α΄ Πέτ. Α΄ 21)! Δὲν ἔχουσιν ἀνάγκην συμπληρώσεως ἢ καὶ διορθώσεως, καὶ μάλιστα, ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἐλλιπεῖς καὶ ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους! Κάθε λέξις καὶ κάθε στοιχεῖον καὶ κάθε στῖγμα τῶν ἱερῶν τούτων κειμένων, εἶναι οὕτω τετοποθετημένον ὥστε, «ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται» (Ματθ. Ε΄ 18)! Οἵαδήποτε παρέμβασις, ἀκόμη καὶ εἰς ἐλάχιστόν τι ἐκ τούτων, καθιστᾷ τὰ ἱερὰ ταῦτα κείμενα … νενοθευμένα καὶ ἄκυρα!

Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος, κατ’ ἐπανάληψιν, ἐπεσήμανεν τὴν προσοχήν μας ἐπὶ τῶν ἱερῶν κειμένων˙ σημειοῦμεν, ὅμως ἐν προκειμένῳ, τὴν σαφεστάτην ἀπειλήν, ἥντινα εὑρίσκομεν εἰς τὸ βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως! «Ἐάν τις ἐπιθῇ ἐπὶ ταῦτα, ἐπιθήσει ὁ Θεὸς ἐπ᾿ αὐτὸν τὰς πληγὰς τὰς γεγραμμένας ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· καὶ ἐάν τις ἀφέλῃ ἀπὸ τῶν λόγων τοῦ βιβλίου τῆς προφητείας ταύτης, ἀφελεῖ ὁ Θεὸς τὸ μέρος αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς καὶ ἐκ τῆς πόλεως τῆς ἁγίας, τῶν γεγραμμένων ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ» (Ἀποκ. ΚΒ΄ 18-19)!

Ἐγράψαμεν ταῦτα, διότι θὰ πρέπῃ νὰ ἐντείνωμεν τὴν προσοχήν μας ὅταν μελετῶμεν τὰ ἱερὰ κείμενα, καὶ νὰ μὴ θεωρῶμεν ταῦτα ἁπλῶς … ἀρχαῖα ἑλληνικά, ἅτινα δύναται νὰ ἑρμηνεύσῃ πᾶς τις γνώστης καὶ κάτοχος τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν γραμμάτων! Ὑπάρχουσι καὶ φράσεις καὶ σημεῖα … «δυσνόητά τινα, ἃ οἱ ἀμαθεῖς καὶ ἀστήρικτοι στρεβλοῦσιν ὡς καὶ τὰς λοιπὰς γραφὰς πρὸς τὴν ἰδίαν αὐτῶν ἀπώλειαν» (Β΄ Πέτ. Γ΄ 16)!

Πίστις … «εἰς Αὐτόν»!

Μία τοιαύτη φρᾶσις, ἥτις πρέπει, μετὰ πολλῆς προσοχῆς νὰ ἑρμηνευθῇ, εἶναι καὶ αὕτη ἥτις καὶ ἀναφέρεται ὡς τὸ κυρίως θέμα τοῦ παρόντος! «Πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν»! Συνήθως, ὅταν ὁμιλῶμεν περὶ πίστεως, ἐννοοῦμεν ὅτι «πιστεύομεν εἰς τὴν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ»! Καὶ τοῦτο ἀκριβῶς τὸ διακρίνομεν εἰς τὰς συζητήσεις ἡμῶν, μετὰ ἀδιαφόρων καὶ ἐπιπολαίων, περὶ τὴν πίστιν, ἀνθρώπων! Ἀκούομεν, … «πιστεύω ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός», ἢ ἀκόμη ἀνοητότερον, «πιστεύω ὅτι ὑπάρχει μία ἀνωτέρα δύναμις»! Ἀκόμη δὲ χειρότερον, ὅτι οἱ τοιοῦτοι ἀρκοῦνται εἰς τὴν «πίστιν» ταύτην καὶ θεωροῦσιν ὅτι ἀρκεῖ αὕτη καὶ «καλύπτει», … ὅ,τιδήποτε ἄλλο κενόν!

Ὁ θεῖος Ἀπόστολος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος, εἰς τὴν Καθολικήν του ἐπιστολήν, ἀναφερόμενος εἰς τὰς τοιαύτας διαβεβαιώσεις τῶν τοιούτων «πιστῶν», καὶ ἀπαντῶν εἰς τὰς ἀνοήτους ταύτας θεωρίας, λέγει: «Σὺ πιστεύεις ὅτι ὁ Θεὸς εἷς ἐστι· καλῶς ποιεῖς· καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι» (Ἰακ. Β΄ 19)! Καλὸν εἶναι, ἀσφαλῶς, νὰ πιστεύωμεν ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός, καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει, – κατὰ τὸν προφήτην Βαρούχ – «ἕτερος πρὸς Αὐτόν» (Βαρ. Γ΄ 36)! Ἀρκεῖ ὅμως, ἆραγε, ἡ τοιαύτη πίστις διὰ τὴν σωτηρίαν μας; Ἤκουσες ἀγαπητέ μου ἀδελφέ; Καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσιν εἰς τὴν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ, … καὶ οὐ μόνον εἰς τὴν ὕπαρξιν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν Δύναμίν Του, ἥντινα καὶ τρέμουσιν ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν! Μήπως, ὅμως, ἡ τοιαύτη πίστις τῶν δαιμόνων θὰ συντελέσῃ ὥστε νὰ … ἐπιστρέψωσιν οὗτοι καὶ πάλιν εἰς τὸν Παράδεισον, ὡς Ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ; Ὄχι, ἀσφαλῶς! Ἀντιθέτως, μάλιστα, ἡ «πίστις» των αὕτη, θὰ φέρῃ τούτους εἰς χειροτέραν κόλασιν, διότι … ἐνῶ ἐγνώριζον, δὲν ἐπίστευσαν «εἰς Αὐτόν»!

Ἕτερον, συνεπῶς, εἶναι ὅτι «πιστεύω ὅτι ὑπάρχει», καὶ ἐντελῶς διαφορετικόν … ὅτι «πιστεύω εἰς Αὐτόν»! Τό, «πιστεύω εἰς Αὐτόν», σημαίνει ὅτι ἐμπιστεύομαι Τοῦτον! Σημαίνει ὅτι … μόνον Οὗτος εἶναι δι’ ἐμέ, ὁ Ἀληθινὸς Θεός! Σημαίνει ὅτι χωρὶς Αὐτόν … δὲν ὑπάρχω καὶ δὲν θέλω νὰ ὑπάρχω! Σημαίνει ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπεσήμανεν ὁ Ἴδιος ὁ Διδάσκαλος διὰ τὸν προδότην μαθητήν Του Ἰούδαν, ὅτι ἐφ’ ὅσον προέβη εἰς τοῦτο τὸ κακούργημα τῆς προδοσίας, «καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος»! Πίστις εἰς Αὐτόν, σημαίνει τέλος, «ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω» (Μάρκ. Η΄ 34) ὄπισθεν Τούτου!

«Ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα»!

Ταύτην τὴν προτροπὴν τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας, τὴν ἀκούομεν, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶσται, εἰς κάθε ἀκολουθίαν καὶ κάθε Θείαν Λειτουργίαν, καὶ θὰ ἔλεγον ὅτι εἰς ταύτην τὴν φρᾶσιν περικλείεται ἅπασσα ἡ «πεμπτουσία» τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς ζωῆς! Οὗτος εἶναι ὁ ἀληθὴς καὶ γνήσιος Χριστιανός! Ἐκεῖνος ὅστις, ἐξαρτᾶται κατὰ κυριολεξίαν ἀπὸ τὸν Χριστὸν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν! Ἐκεῖνος ὅστις «εἰκονίζεται» εἰς τὴν μεταφορικὴν ἐκείνην εἰκόνα τῆς «ἀμπέλου καὶ τοῦ κλήματος»! «Καθὼς τὸ κλῆμα οὐ δύναται καρπὸν φέρειν ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἐὰν μὴ μείνῃ ἐν τῇ ἀμπέλῳ, οὕτως οὐδὲ ὑμεῖς, ἐὰν μὴ ἐν ἐμοὶ μείνητε. Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. Ἐὰν μή τις μείνῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὰ καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι, καὶ καίεται» (Ἰωάν ΙΕ΄ 4-6). Εἰς τοὺς Θείους τούτους Λόγους περικλείεται καὶ ἡ ἀξία τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ ἡ πλήρης ἔννοια τῆς, εἰς Αὐτόν, Πίστεως!

Πιστὸς δὲν εἶναι, οὔτε ὁ ἐκκλησιαζόμενος, οὔτε ὁ νηστεύων, οὔτε ὁ ἀγαπῶν τὸν πλησίον, οὔτε ὁ πράττων τὰς ἐντολὰς τοῦ Νόμου, οὔτε ἐκεῖνος ὅστις φέρεται μὲ … ψυχρὰν τυπικότητα πρὸς τὴν ἰδίαν τὴν «πίστιν» του! Πιστὸς καὶ τέλειος εἶναι ἐκεῖνος ὅστις δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τίποτε ἄλλο, ἀλλ’ ὡς ὑπέδειξεν ὁ Κύριος εἰς τὸν πλούσιον ἐκεῖνον νεανίσκον, – ὅστις εἶχε τηρήσει καὶ ἐτήρει ἁπάσσας τὰς ἐντολάς, – «εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι» (Ματθ. ΙΘ΄ 21)!

Ἡ Πίστις μᾶς … «παραπλανᾶ»!

Σπεύδω, βεβαίως, ἵνα προλάβω τὴν οἵανδήποτε παραξήγησιν καὶ διευκρινήσω ἐν ταὐτῷ, ὅτι … ἡ Πίστις μὲν δὲν παραπλανᾷ, πλὴν ὅμως, αἱ ἀνθρώπινοι ἑρμηνεῖαι αἵτινες σπεύδουσιν ἵνα ἐπεξηγήσουσι τοῦτον τὸν ὅρον, ἐκεῖναι καὶ δημιουργοῦσι τὴν σύγχυσιν ταύτην … ! Ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ εἰς τὴν Πίστιν ἐκείνην περὶ ἧς προείπομεν, ἵνα μὴ ἀπολώμεθα ἀλλ’ ἔχομεν ζωὴν αἰώνιον! Αὕτη ἡ Θεοδίδακτος Πίστις, οὕτε βεβαίως, παραπλανᾶ, οὔτε συγχίζει, οὔτε ἀποπροσανατολίζει, ἀλλ’ ὁδηγεῖ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς εἰς τὴν μετὰ τοῦ Κυρίου αἰώνιον ζωὴν καὶ Βασιλείαν! Ἐν ταύτῃ τῇ Ἁγία Ὀρθοδόξῳ Πίστει ἔζησαν οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ οἱ οἰκοῦντες ἤδη ἐν τῷ Παραδείςῳ τῆς τρυφῆς, καὶ ἐν ταύτῃ εἴθε νὰ ζῶμεν καὶ νὰ πορευώμεθα καὶ μετ’ Αὐτῆς νὰ ἀπολαύσωμεν καὶ ἡμεῖς, τῶν ἀγαθῶν τῆς ἀπολαύσεως! Ἀμήν!

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

       Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν