ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026 (ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ)-Αρχιμ. Τιμόθεος Παπασταύρου
«χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Λουκ. Ι΄ 20).
Ἡ, ὄντως, χαρά καὶ αἱ «χαραί»!
Εἶναι, γνωστόν, ἀγαπητοί μου φίλοι καὶ ἀναγνῶσται, τὸ κοινὸν αἴσθημα τῆς χαρᾶς, ἀλλὰ καὶ οἱ ποικίλοι τρόποι, ἐκδηλώσεως αὐτῆς! Ὁ Κύριος καὶ Δημιουργὸς ἡμῶν, ἐδημιούργησε τὸν ἄνθρωπον, οὐχὶ μόνον ὡς ζῶντα ὀργανισμόν, ἀλλά, πολὺ περισσότερον, ὡς ψυχοσωματικὴν ὀντότητα, ἥτις καὶ ἐν τῇ ζωῇ ταύτῃ τῇ προσκαίρῳ νὰ ἀπολαύσῃ καὶ «χαίρεται» τὰς θείας ὑλικὰς δωρεάς, ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ μελλούσῃ τοιαύτῃ ἵνα γεύῃται καὶ ἀπολαμβάνῃ τὰ αἰώνια καὶ ἄφθαρτα! Ἡ χαρά, εἶναι Θεῖον δῶρον καὶ ὁ Κύριος καὶ Διδάσκαλος, καὶ τὴν ἐδίδαξεν ἀλλὰ καὶ τὴν συνέστησεν εἰς ἡμᾶς, ἵνα ἐν ταύτῃ τῇ θεοσδότῳ χαρᾷ ζήσωμεν καὶ «ἀποδράσωμεν» ἐκ τούτου τοῦ ματαίου κόσμου!
Δυστυχῶς, πολλοὶ παρερμήνευσαν … τὰ δάκρυα τῆς μετανοίας καὶ τοὺς στεναγμοὺς τῶν ὁσίων πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοὺς ἀλήκτους πνευματικοὺς ἀγῶνας τῶν Ἁγίων μας, καὶ ἐθεώρησαν τούτους ὡς … πένθος καὶ κατήφειαν! Λέγομεν δὲ «δυστυχῶς», διότι οἱ τοιοῦτοι, πᾶσαν χαρὰν τῆς παρούσης ζωῆς, τὴν ἐθεώρησαν ἐφάμαρτον καὶ καταδικαστέαν, καὶ συνέχυσαν, ἀλλὰ καὶ ἔτι συγχύζουσι καὶ τοὺς Θείους Λόγους, ἀλλὰ καὶ τὰς καρδίας τῶν ἀγωνιζομένων χριστιανῶν! Ἀνέμειξαν τήν, ἐκ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν θλίψιν, μὲ τὴν πικρίαν ἐκ τῶν ἀνθρωπίνων ἀδικιῶν καὶ προσβολῶν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν αὐτονόητον στεναγμὸν ἐκ τῶν διαφόρων «πικριῶν» τῆς ζωῆς ταύτης!
Ναί, ἀναμφιβόλως, ὁ Κύριος ἐμακάρισε τοὺς πενθοῦντας καὶ κλαίοντας καὶ κατεδίκασεν τοὺς «γελῶντας» δι’ ἐκείνης τῆς φράσεως, «οὐαὶ ὑμῖν οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε» (Λουκ. ΣΤ΄ 25)! Ἂς μὴ ξεχνῶμεν ὅμως, ὅτι ὁ Ἴδιος οὗτος Διδάσκαλος, μετὰ τὴν Ἀνάστασίν Του, συνέστησεν εἰς τὰς μυροφόρους, «παύσασθε τῶν δακρύων καὶ ἀντὶ λύπης χαράν κομίσασθε· κράξατε ἀνυμνοῦσαι, ὅτι ἀνέστη Χριστὸς ὁ Κύριος» (Ἀναστάσιμος ὕμνος)! Ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, ὅστις ἔκλαυσεν ἐπὶ τῶ θανάτῳ τοῦ Λαζάρου, ὁ Ἴδιος Οὗτος, συνέστησεν εἰς τὴν βαρυπενθοῦσαν χήραν τῆς Ναΐν, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς κοπτομένους ἐπὶ τῶ θανάτῳ τῆς θυγατρὸς τοῦ Ἰαείρου, … «μὴ κλαίετε» (Λουκ. Ζ΄ 13, Η΄ 52)!
«Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε» (Φιλιπ. Δ΄ 4)!
Διὰ τῆς ὡς ἄνω φράσεως, ὁ θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος, καθορίζει, – θὰ ἐλέγωμεν – τὰ ὅρια τῆς χαρᾶς ποὺ ἐπιτρέπει, ἢ μᾶλλον ἐπιβάλλει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἔναντι ἐκείνης ἥντινα ἀπαγορεύει καὶ ἡ ὁποία ἐμπίπτει εἰς τὰ πλαίσια ἐκείνης περὶ τῆς ὁποίας, ὡς προείπωμεν, ὡμίλησεν αὐστηρῶς ὁ Διδάσκαλος!
Ἐκεῖ εἰς τὴν τελευταίαν προσευχὴν τοῦ Χριστοῦ, ὀλίγον πρὸ τῆς Σταυρικῆς Του θυσίας, τὴν ἐπιλεγομένην καὶ «Ἀρχιερατικὴν προσευχήν», ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος, εὔχεται διὰ τοὺς μαθητάς Του, ἀλλὰ καὶ δι’ ἅπαντας ἐκείνους οἵτινες θὰ ἀκολουθοῦσι τὴν στενὴν καὶ τεθλιμμένην ὁδόν, τήν, ὄπισθεν τοῦ Ἰησοῦ ἐγγυουμένην ἀσφάλειαν καὶ σωτηρίαν, «ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς» (Ἰωάν. ΙΖ΄ 13)! Συνεπῶς, ὀφείλομεν ἵνα χαιρώμεθα, καὶ διὰ τὸ ὅτι ἠξιώθημεν ἵνα ἀνήκωμεν εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, διότι μετέχομεν τῶν σωστικῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας, διότι ζῶμεν μὲ τὴν προοπτικὴν τῆς Αἰωνίου Βασιλείας τοῦ Κυρίου, διότι «τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς», καὶ διότι δι’ ἁπάντων τούτων καὶ δι’ ἀπείρων ἄλλων ἀκόμη, ἅτινα πηγάζωσιν ἐκ τῆς Πίστεως ἡμῶν, ἔχει ἀξίαν ἡ ζωὴ ἡμῶν! Χαιρόμεθα καὶ ὀφείλομεν ἵνα χαιρώμεθα, ἐκείνην τὴν Χαρὰν τοῦ Χριστοῦ, ἥντινα καὶ ὑπεγράμμισεν … ὡς προείπωμεν!
Ἄλλωστε, καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὡς γνωρίζομεν ἐκ τῶν Θείων Γραφῶν, συχνάκις κινεῖται καὶ φαίνεται, ἵνα λυπῇται καὶ δακρύῃ! Αὐτονοήτως, βεβαίως, ὡς ἄνθρωπος, καὶ εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λαζάρου, ἀλλὰ καὶ ὀλίγον πρὸ τοῦ Σταυρικοῦ Του θανάτου … «συνεχόμενος λύπῃ»! Λυπῇται, ὅμως, καὶ εἰς ἄλλας περιπτώσεις, – ὡς, ἐπὶ παραδείγματι, … «ὡς ἤγγισεν, ἰδὼν τὴν πόλιν ἔκλαυσεν ἐπ᾿ αὐτῇ, λέγων ὅτι εἰ ἔγνως καὶ σύ, καί γε ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τὰ πρὸς εἰρήνην σου! Νῦν δὲ ἐκρύβη ἀπὸ ὀφθαλμῶν σου· ὅτι ἥξουσιν ἡμέραι ἐπὶ σὲ καὶ περιβαλοῦσιν οἱ ἐχθροί σου χάρακά σοι καὶ περικυκλώσουσί σε καὶ συνέξουσί σε πάντοθεν, καὶ ἐδαφιοῦσί σε καὶ τὰ τέκνα σου ἐν σοί, καὶ οὐκ ἀφήσουσιν ἐν σοὶ λίθον ἐπὶ λίθῳ, ἀνθ᾿ ὧν οὐκ ἔγνως τὸν καιρὸν τῆς ἐπισκοπῆς σου» (Λουκ. ΙΘ΄ 41-44)! Λυπῇται διότι δὲν … δύναται ἵνα χαίρεται! Αἱ λῦπαι τοῦ Χριστοῦ θὰ ἠδύναντο ἵνα ἦσαν χαραί! Ἐὰν ἐξεπληροῦτο, ἐπὶ παραδείγματι, ἐκεῖνο τὸ «ἐλθέτω ἡ Βασιλεία Σου», ἀναμφιβόλως ὁ Κύριος θὰ ἐχαίρετο! Ὡς ἐχάρη ἐπὶ τῇ ἐπιστροφῇ τοῦ ἀσώτου καὶ ὡς χαίρεται πρῶτος Οὗτος τὴν χαρὰν ἥτις «γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι» (Λουκ. ΙΕ΄ 10)!
Ἡ χαρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ … «χαρά» τοῦ κόσμου!
Εἶναι, συνεπῶς, αὐτονόητον, ὅτι ὁ Διδάσκαλος κατεδίκασε τὴν δῆθεν ἐκείνην «χαράν», ἥτις ἐκφράζεται διὰ φωνασκιῶν καὶ κροτωδῶν γελώτων, ἀλλὰ καὶ διὰ «πράγματα» μικρὰ καὶ ἀσήμαντα, ἤ, ἀκόμη χειρότερον δι’ ἁμαρτωλὰς καὶ ἐνόχους καταστάσεις! Γελῶμεν, πολλάκις, καὶ χαιρόμεθα καὶ διασκεδάζομεν, μὲ ἐκδηλώσεις καὶ καταστάσεις, αἵτινες προσβάλωσι τὴν Ἁγίαν ἡμῶν Πίστιν! Χαιρόμεθα ἢ λυπούμεθα ἀντιστοίχως δι’ «ἐπιτυχίας» ἢ «ἀποτυχίας» τῆς ζωῆς ταύτης, διὰ τὰς ὁποίας γνωρίζομεν, ὅτι οὐδὲν πνευματικὸν ὄφελος προσδίδουσιν εἰς τὴν ψυχήν μας! Χαιρόμεθα διότι εὕρομεν ἐργασίας καὶ χρήματα πολλά, ἀλλὰ ἀντιθέτως δὲν χαιρόμεθα διὰ τὴν Ἐκκλησίαν μας, διὰ τὰ Ἅγια Μυστήρια, διὰ τὴν Ἁγίαν νηστείαν, διὰ τοὺς κληρικούς μας! Χαρὰν ἔχομεν διότι ἐνίκησεν ἡ ὁμάδα ὴ ἀντιστοίχως λυπούμεθα διὰ τὴν ἥτταν ἥντινα ὑπέστη, καὶ δὲν χαιρώμεθα διὰ τοὺς Ἁγίους μας!
Ἂν προσέξωμεν, ἀγαπητοί μου, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν, ὁ Κύριος συνιστᾷ τὴν χαρὰν εἰς τοὺς μαθητάς Του, θὰ ἐκπλαγῶμεν! Συνιστᾷ τὴν χαράν, ὅταν ἡ λογικὴ τοῦ κόσμου, μᾶς ὑπαγορεύει τὴν … λυπην! «ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χάρητε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ» (Λουκ. ΣΤ΄ 22-23)! Συνιστᾷ, ἐπίσης, τὴν χαράν, ὀλίγον πρὸ τοῦ Σταυρικοῦ Του θανάτου καὶ ὅτε ἠσθάνετο, ὅτι «ἡ λύπη πεπλήρωκε τὴν καρδίαν» τῶν μαθητῶν, εἰς τὴν τελευταίαν συνομιλίαν μετ’ αὐτῶν!
Ταύτην τὴν Θείαν χαράν, μᾶς συνιστᾷ ὁ Χριστὸς καὶ ἐν προκειμένῳ! «Νὰ χαίρεσθε, διότι τὰ ὀνόματά σας ἐγράφησαν καὶ κατεχωρήθησαν εἰς τὰ οὐράνια καὶ αἰώνια δημοτολόγια»! Εἶναι μικρόν, ἆραγε, καὶ ἀσήμαντον, ὅτι εἰς τὴν αἰώνιον ζωήν, θὰ εἴμεθα (εἴθε!) μεταξὺ τῶν κληρονόμων τῆς Οὐρανίου Βασιλείας; Εἶναι ἀνάξιον λόγου, τὸ ὅτι θὰ ἀνήκομεν εἰς τὴν δεξιὰν μερίδα τῶν «προβάτων»; Δὲν θὰ πρέπῃ ἵνα χαιρώμεθα καὶ ἀγαλλιῶμεν, διότι ἠξιώθημεν νὰ εἴμεθα μετὰ τῶν ἐκλεκτῶν; Τοῦτο εὔχομαι ἐκ βάθους καρδίας πρὸς ἅπαντας, ἀλλὰ καὶ ζητῶ, ἵνα τοῦτο τὸ ἴδιον εὔχεσθε ἅπαντες καὶ διὰ τὴν ἐμὴν ἀναξιότητα! Ἀμήν!
Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου
Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν
No responses yet