ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ’ ΛΟΥΚΑ (11 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026)-Αρχιμ. Τιμόθεος Παπασταύρου
«καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν» (Λουκ. Η΄ 7)
Ὁ Σπείρων καὶ ὁ σπόρος!
Ἡ παραβολὴ τοῦ Σπορέως ἥτις θὰ ἀναγνωσθῇ τὴν ἐρχομένην Κυριακὴν εἰς τοὺς ἱεροὺς ναούς, εἶναι ἐκεῖνος ὁ Θεῖος Λόγος ὅστις καὶ σηματοδοτεῖ, κατὰ τὸν ὁρισμὸν τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, τὴν ἔναρξιν τῆς κατηχητικῆς περιόδου καὶ σπορᾶς τοῦ Λόγου τοῦ Κυρίου! Ὁ Κύριος, ὀλίγον πρὸ τῆς Θείας Αὐτοῦ Ἀναλήψεως, ἀποστέλλων τοὺς μαθητάς Του καὶ ἱεροὺς Ἀποστόλους εἰς τὸ ἔργον τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ἀνθρώπων, ἔδειξεν εἰς τούτους ἀλλὰ καὶ εἰς ἡμᾶς, ὅτι τὰ ἱερά Του Λόγια ἐλέχθησαν, οὐχὶ μόνον διὰ νὰ ἀκούωνται καὶ νὰ περικλεισθῶσιν εἰς τὰς σελίδας τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλ’ ἵνα ἐφαρμοσθῶσιν καὶ γίνωσιν ἔργα, προκειμένου ἵνα ἀλλάξωμεν καὶ ἀναμορφωθῶμεν εἰς ὄντως ἀνθρώπους, ἔχοντας τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν ἐστραμμένα πάντοτε εἰς τὸν Θεὸν καὶ τὸ Θεῖον Αὐτοῦ θέλημα!
Τοῦτο ἀκριβῶς διδάσκει ὁ Διδάσκαλος διὰ τῆς ἐν λόγῳ παραβολῆς! «Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ»! Ὣς ὁ σπορεὺς τῶν σπόρων τοῦ σίτου καὶ ἑτέρων φυτῶν, οὕτω καὶ ἐν προκειμένῳ, ὁ «ἐργάτης» τοῦ Θείου Λόγου! Σπείρουσιν οἱ ὑπηρέται τῶν θείων Λόγων, καὶ κατὰ τὴν θείαν ἐντολήν, ὡς προείπωμεν, σπεύδωσιν ἵνα … «μαθητεύσωσι πάντα τὰ ἔθνη, … διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν»! Ὁ σπορεὺς τῆς παραβολῆς, – ὡς καὶ κάθε σπορεὺς οἵουδήποτε σπόρου, – δὲν κατασκευάζει σπόρους, ἀλλὰ σπείρει τούτους! Οἱ σπόροι εἶναι κατασκευασμένοι ἀπὸ τὸν Δημιουργόν των, καὶ θὰ ἀποδώσωσι «καρπὸν ἑκατονταπλασίονα», ἐφ’ ὅσον σπαρθῶσι ὑπὸ τῶν γεωργῶν καὶ ἐν ἐπιμελείᾳ καλλιεργηθῶσιν …! Τοιουτοτρόπως συμβαίνει καὶ κατὰ τὴν σπορὰν τοῦ «λόγου τοῦ Θεοῦ»! Οἱ «σπορεῖς», δὲν κατασκευάζωσι τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ! Οὗτος, εἶναι ἤδη κατεσκευασμένος καὶ ἕτοιμος ἵνα καρποφορήσῃ! Μόνον τὴν σπορὰν ὀφείλει νὰ ἐνεργήσῃ καὶ κοπιάσῃ ὁ «γεωργὸς τῶν ψυχῶν», καὶ τά … λοιπά, ἐναπόκεινται εἰς τὴν διάθεσιν ἑκάστης καρδίας!
Οἱ σπόροι πίπτουσι … !
Ἤδη προανεφέραμεν ὅτι ἔργον τοῦ σπορέως εἶναι τό … «σπείρειν»! Τὰ λοιπὰ ἐναπόκεινται εἰς τὸ … ἔδαφος, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν δραστικότητα τοῦ σπόρου! Καὶ ὅσον μὲν ἀφορᾷ εἰς τὸ δεύτερον τοῦτο, δηλαδὴ τὴν δραστικότητα, αὕτη εἶναι δεδομένη! Ὁ Λόγος τοῦ Κυρίου εἶναι Παντοδύναμος! Διὰ τούτου τοῦ Λόγου Του, ἐδημιούργησε τὸν κόσμον κατὰ τὰς ἓξ ἡμέρας τῆς δημιουργίας, – «ὅτι αὐτὸς εἶπε καὶ ἐγενήθησαν, αὐτὸς ἐνετείλατο καὶ ἐκτίσθησαν» (Ψαλμ. ΛΒ΄ 9), – διὰ τούτου τοῦ Θείου Λόγου Του, ἀνέστησε νεκροὺς καὶ ἔδωκε τὴν θεραπείαν εἰς παραλύτους καὶ λεπροὺς καὶ τυφλοὺς καὶ δαιμονιζομένους, καὶ εἰς ἄλλους ποικίλως ἀσθενοῦντας! Διὰ τοῦ Λόγου Του, ὡσαύτως, διατάττει τὴν φύσιν καὶ κελεύει τὰ νέφη καὶ κατασιγάζει τὴν θάλασσαν, διότι Οὗτος ἐστὶν ὁ Παντοδύναμος Κύριος!
Μὲ τὸ πρῶτον, ὅμως, τί γίνεται; Δηλαδή, μὲ τὸ … «ἔδαφος» εἰς τὸ ὁποῖον σπείρεται ὁ Θεῖος οὗτος σπόρος! Εἶναι, ἆραγε, τοῦτο πρόσφορον καὶ κατάλληλον ἵνα ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς ἀπαιτήσεις τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ; Ὁ Διδάσκαλος, μᾶς ἔδειξε τέσσαρα «ἐδάφη» εἰς τὰ ὁποῖα πίπτει ὁ Λόγος! Ἀντίστοιχα ταῦτα πρὸς τὰ ἐδάφη ὅπου πίπτουσιν οἱ σπόροι τῶν φυτῶν! Ἂς τὰ ἴδωμεν: «ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. Καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα»! Οὕτω συμβαίνει καὶ εἰς τὴν Πνευματικὴν σποράν˙ ἐκ τῆς προθυμίας ἑκάστης καρδίας θὰ ἐπέλθῃ καὶ τὸ ἀντίστοιχον ἀποτέλεσμα!
Δὲν προτιθέμεθα ἵνα ἀσχοληθῶμεν καὶ μὲ τὰ τέσσαρα ταῦτα «ἐδάφη», διότι ὁ χῶρος ἐν προκειμένῳ δὲν ἐπαρκεῖ! Θὰ ἐπιλέξωμεν, συνεπῶς, τὸν τρίτον κατὰ σειρὰν σπόρον! Ἐκεῖνον ὅστις «ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό»!
Αἱ «ἄκανθαι» !
Ποῖαι εἶναι ἆραγε αὗται αἱ «ἄκανθαι», αἵτινες συμπνίγουσι τὸ Λόγον τοῦ Κυρίου; Ὁ ἴδιος ὁ Διδάσκαλος, ἐπεξηγῶν τὴν παραβολήν, – κατόπιν ἐρωτήσεως τῶν μαθητῶν Του, – διευκρινίζει ὅτι, «Τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι»! Δὲν εἶναι οἱ κακοὶ καὶ ἀρνηταὶ ἄνθρωποι! Οὔτε εἶναι ἐκεῖνοι οἱ βλάσφημοι καὶ περιφρονηταὶ καὶ οἱ, ποικίλως καὶ γενικῶς, ἀποστρεφόμενοι τὸν Θεὸν καὶ τὸν Λόγον Του!
Τοὐναντίον, μάλιστα, εἶναι ἐκεῖνοι οἵτινες προστρέχουσι καὶ ἀκούουσι τὰ Θεῖα Λόγια! Ἐπιθυμοῦσιν ἵνα μάθωσι τοὺς ὁρισμοὺς τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ συμβαίνει εἰς τούτους, ἐκεῖνο ὅπερ συμβαίνει εἰς ἅπαντας τοὺς προθύμους χριστιανούς! Καὶ τοῦτο εἶναι, ὅτι ὁ μισόκαλος διάβολος, θὰ δημιουργήσῃ εἰς τὰς τοιαύτας καρδίας, ἐπιθυμίας ἄλλας˙ ἐπιθυμίας κοσμικὰς καὶ ἐφαμάρτους, αἵτινες δυστυχῶς «προηγοῦνται» τῆς, πρὸς τὸν Θεῖον Λόγον, ἀγάπης καὶ ἀφοσιώσεως! Τοιαῦται δὲ ἐπιθυμίαι … «πρῶται» εἰς τὴν ζωήν μας, τὰς ὁποίας δὲν προτιθέμεθα ἵνα παρακάμψωμεν καὶ ἔλθωμεν πρὸς τὸν Χριστόν, εἶναι ὁ πλοῦτος καὶ αἱ ὑλικαὶ ἀπολαύσεις, αἱ μέριμναι τῆς «καθημερινότητος», χάριν τῶν ὁποίων, ἀμελῶμεν τὴν ἁγίαν προσευχήν, καταλύομεν τὴν ἱερωτάτην νηστείαν, ἀδιαφοροῦμεν διὰ τὸν ἀπαραίτητον καὶ ἱερώτατον ἐκκλησιασμόν˙ εἶναι ἐκεῖναι αἱ «σημαντικαί» ἐργασίαι, χάριν τῶν ὁποίων «ἰσοπεδώσαμε τὴν ἀργίαν τῆς Ἁγίας Κυριακῆς» καὶ ἀρκούμεθα εἰς ἕνα «κεράκι» ποὺ θὰ βάλωμεν, περνῶντες ἔξω τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ!
Ὅμως, δὲν εἶναι τυχαία καὶ συμπτωματική, ἡ, ἐκ μέρους τοῦ Διδασκάλου, ἐπιλογὴ τῶν ἀκανθῶν, ὡς ἀνασταλτικοῦ παράγοντος εἰς τὴν πρόοδον καὶ καρποφορίαν τοῦ σίτου! Αἱ ἄκανθαι εἶναι μὲν φυτὸν μικρὸν καὶ ἀσήμαντον καὶ σχεδὸν οὐδόλως ἐνοχλητικὸν διὰ τὸν γεωργόν! Ὅμως, ὁ Κύριος, χρησιμοποιεῖ τοῦτο ὡς εἰκόνα ἐν προκειμένῳ διὰ νὰ δείξῃ εἰς ἡμᾶς, τό, πόσον εὔκολον εἶναι διὰ τὸν πειρασμόν, ἵνά μας ἀποπροσανατολίσῃ ἐκ τῆς ἀγάπης μας πρὸς τὸν Κύριον καὶ τὸν Λόγον Του!
Πόσον, ἆραγε, ἀπεμακρύνθημεν ἀπὸ τὴν κατὰ Χριστόν, ζωήν; Πόσαι τοιαῦται πνευματικαὶ «ἄκανθαι» εἰσέβαλαν εἰς τὴν ζωήν μας καὶ μᾶς ἀπεξένωσαν ἀπὸ τὸν Θεόν; Ἂς ἐνθυμηθῶμεν ἡμεῖς οἱ παλαιότεροι … πόσον κοντὰ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὸν Θεόν, ἦσαν οἱ ἄμεσοι πάπποι καὶ πρόππαποί μας, ἀλλὰ καὶ πόσον εὐλογημένοι καὶ χαριτωμένοι ὑπῆρξαν! Ἔζησαν τὸν Χριστόν, καὶ μὲ τὸν Χριστόν, καὶ ἔφυγον ἐκ τούτου τοῦ ματαίου κόσμου, καταλιπόντες εἰς ἡμᾶς … τὴν ἐπιθυμίαν καὶ ἀγάπην των διὰ τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν! Εἴθε νὰ ἐπιστρέψωμεν!
Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου
Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν
No responses yet