Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΑΔΑΜ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Ήταν μια στιγμή που η κτίση ολόκληρη κράτησε την αναπνοή της.
Ο Αδάμ και η Εύα στέκονταν μπροστά στη πύλη του Παραδείσου,
εκεί όπου κάποτε ακούγονταν τα βήματα του Θεού σαν απαλό αεράκι.
Τώρα, η ίδια πύλη που τους χάρισε ζωή,
άνοιγε για να τους οδηγήσει έξω
στον κόσμο της κόπωσης, των δακρύων, της αναζήτησης.

Δεν ήταν μόνο η απώλεια του τόπου,
ήταν το ράγισμα της καρδιάς.
Γιατί ήξεραν πως η χαρά που έζησαν κοντά στον Δημιουργό
θα ήταν από δω και πέρα ο πόθος τους,
μια ανάμνηση φωτός μέσα στο βάθος της ανθρώπινης ιστορίας.

Προχώρησαν αργά.
Η Εύα με τα μάτια γεμάτα δάκρυα,
ο Αδάμ με την καρδιά βαριά σαν πέτρα.
Κι όμως, μέσα στη θλίψη τους,
υπήρχε ένας μυστικός σπόρος ελπίδας:
η υπόσχεση ότι κάποτε, μέσα από τη δική τους γενιά,
θα γεννιόταν Εκείνος που θα άνοιγε ξανά
την πύλη του Παραδείσου.

Ο κόσμος έξω ήταν άγνωστος, άγριος,
μα κι αυτός φτιαγμένος από το χέρι του Θεού.
Και οι δύο άνθρωποι, για πρώτη φορά μόνοι,
κρατήθηκαν ο ένας από το χέρι του άλλου
σαν δύο παιδιά στην αρχή ενός μεγάλου ταξιδιού.

Έτσι ξεκίνησε η ανθρώπινη περιπέτεια:
με πόνο, αλλά και με υπόσχεση·
με δάκρυα, αλλά και με φως που δεν σβήνει.
Γιατί ο Θεός δεν τους εγκατέλειψε…
τους έβγαλε από τον Παράδεισο,
αλλά δεν τους έβγαλε από την καρδιά Του.

! Μπες στο κανάλι YouTube: Antonios Roumeliotis iereas και κάνε subscribe για να μην χάνεις νέα βίντεο!