Η Υπαπαντή είναι μια γλυκιά, ιερή στιγμή μέσα στο χρόνο.
Είναι η μέρα που η Παναγία κρατά στην αγκαλιά της το Φως του κόσμου
και το προσφέρει με ταπεινότητα στον Ναό, σαράντα ημέρες μετά τη γέννησή Του.

Εκεί, ο γηραιός Συμεών ανοίγει τα χέρια του με λαχτάρα,
σαν να περίμενε ολόκληρη τη ζωή του για αυτή τη συνάντηση.
Και πράγματι την περίμενε.
Γιατί στο Πρόσωπο του μικρού Χριστού βλέπει τον Σωτήρα,
βλέπει το τέλος του φόβου και την αρχή μιας νέας ελπίδας.
Και με φωνή που μοιάζει με αναστεναγμό ανακούφισης ψιθυρίζει:
«Νῦν ἀπολύεις…» τώρα μπορώ να αναπαυθώ,
γιατί τα μάτια μου είδαν το Φως που θα φωτίσει όλον τον κόσμο.

Δίπλα του, η προφήτισσα Άννα υψώνει την καρδιά της σε ευχαριστία,
σαν να τραγουδά ένα άχρονο ύμνο χαράς.

Κι εμείς, κάθε χρόνο, στεκόμαστε νοερά μέσα σε αυτό το άγιο σκηνικό.
Θυμόμαστε πως ο Χριστός έρχεται πάντα να μας συναντήσει,
όχι με θόρυβο, αλλά με απαλότητα·
όχι με απαιτήσεις, αλλά με φως.

Η Υπαπαντή μας καλεί κι εμάς να ανοίξουμε την αγκαλιά της καρδιάς μας,
να δεχθούμε τον Χριστό όπως ο Συμεών
με λαχτάρα, με πίστη, με ευγνωμοσύνη.
Και τότε, μέσα μας θα ανάψει ένα μικρό φως,
ικανό να φωτίσει και τις πιο σκοτεινές γωνιές της ψυχής.

! Μπες στο κανάλι YouTube: Antonios Roumeliotis iereas και κάνε subscribe για να μην χάνεις νέα βίντεο!