ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ Π. ΑΝΤΩΝΙΟ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ-ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΑΡΑΛΙΑΣ ΠΑΤΡΩΝ

Οι θλίψεις τοῦ προφητανάκτος Δαυΐδ ἀποκαλύπτουν τὴν ἀληθινὴ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἀγωνίζεται νὰ μείνει κοντά στὸν Θεό. Ὁ Δαυΐδ, παρ᾿ ὅλη τὴ βασιλικὴ του δόξα, γνώρισε ἀτιμία, ἐξορία, προδοσία καὶ βαρειὰ ἔσω θλίψη. Ὅμως μέσα σ᾿ αὐτὲς τὶς σκοτεινὲς ὥρες γεννήθηκαν οἱ πλέον φωτεινοὶ ψαλμοί, ὁ ὕμνος τῆς μετάνοιας, τῆς ἐμπιστοσύνης καὶ τῆς ἐλπίδας.

Ἡ Ὀρθοδοξία βλέπει στὸ πρόσωπό του τὸ παράδειγμα ἐκείνου ποὺ ξέρει νὰ κλαίει ἐμπρὸς τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ νὰ σηκώνει τὰ μάτια του στὸ ἔλεος. Ὁ Δαυΐδ δὲν ἦταν ἄμεμπτος· ἦταν ὅμως ἁπλὸς στὴν καρδιά, ἐλεήμων, καὶ ἑξομολογητικὸς. Ἐδίδαξε ὅτι ἡ θλίψη δὲν εἶναι ἀπώλεια, ἀλλὰ σχολεῖο σωτηρίας· ὅτι ἡ μετάνοια σώζει.

Κάθε πιστός ποὺ σηκώνει τὸν σταυρό τῶν δοκιμασιῶν του μπορεῖ νὰ βρεῖ στὴ φωνὴ τοῦ Δαυΐδ μία ἀναπνοή παρηγοριάς. Διότι οἱ θλίψεις του ἔγιναν δρόμος Θεογνωσίας. Καὶ ὅπως ὁ Δαυΐδ ψάλλει:
«Κύριε, φῶτισον τὸ σκότος μου· ὁδηγησόν με ἐν τῇ ὁδῷ τῇ εὐθείᾳ.»

Ἔτσι καὶ ἐμεῖς, μέσα στὶς μικρὲς ἢ μεγάλες μας δοκιμασίες, ἀναζητοῦμε τὴν ἴδια χάρη: νὰ μεταμορφωθεῖ ἡ λύπη σὲ εὐχή, ἡ πτώση σὲ μετάνοια, καὶ ἡ ἀγωνία σὲ ἐμπιστοσύνη. Γιατί ὁ Θεὸς ἔχει τὸν τρόπο νὰ κάνει τὶς θλίψεις μας ὕμνους, ὅπως ἔκανε καὶ στὸν προφητανάκτα Δαυΐδ.