Τι ζητούσαν από τους αιρετικούς

οι Άγιοι Κύρος και Ιωάννης

Ο άγιος Κύρος, που εορτάζει σήμερα, ήταν ιατρός στην Αλεξάνδρεια και γιάτρευε τους ασθενείς όχι τόσο με τα βότανα όσον με την προσευχή και τη χάρη των θαυμάτων που του είχε δώσει ο Χριστός ενώ   αργότερα το ιατρείο του έγινε ναός.

Ο Ιωάννης ήταν αξιωματικός από την Έδεσσα της Μεσοποταμίας, ήρθε στη Αλεξάνδρεια ακούγοντας τη φήμη του αγίου Κύρου, τον αναζήτησε στο ερημητήριό του, όπου και παρέμεινε συνασκητεύοντας μαζί του.

Κατά τον μεγάλο διωγμό επί Διοκλητιανού συνελήφθησαν και μετά από φρικτά μαρτύρια μαρτύρησαν μαζί με τις άγιες παρθένες και την ευσεβή μητέρα τους Αθανασία με αποκοπή της κεφαλής των την 31ην Ιανουαρίου του 292  μ.Χ.

Τα χαριτόβρυτα λείψανά τους τοποθετήθηκαν επί Κυρίλλου στο παμμεγέθη ναό των Αγίων Αποστόλων λίγο μετά την Κάνωπο, όπου πλήθος ασθενούντων προσέρχονταν και θεραπεύονταν από παντοίες ασθένειες.

Η Κάνωπος ήταν μία πόλη 20 χλμ ανατολικά της Αλεξάνδρειας στο ακρωτήρι, όπου καταλήγει ο κανωπικός βραχίονας του Νείλου, που περιβάλλεται από λίμνες ενώ η σημερινή του  ονομασία «Abukir» σημαίνει  «η πόλη του Κύρου».

Τα θαύματα των αγίων Κύρου και Ιωάννου είναι τα πιο παράδοξα της χριστιανοσύνης, τα οποία συγκινούν τον αναγνώστη και τον κάνουν να ανυμνεί τον Θεό, παρουσιάζουν δε μία ιδιαιτερότητα κατά την εκτέλεσή τους από τους αγίους.

Στο τέμενος των αγίων προσέρχονταν οι πιστοί, κυρίως ασθενείς, κοιμόντουσαν στο περίστυλο και την νύκτα τους εμφανίζονταν οι άγιοι και τους έλεγαν τι να κάνουν για να αποκτήσουν και παλι την πολυπόθητη υγεία τους.

Συνήθως τους έδιναν εντολή να βρουν και να χρησιμοποιήσουν κάποιο βότανο ή λάδι από την κανδήλα ή κάτι άλλο και με αυτό ερχόταν η θεία χάρη και θεράπευσε τον ασθενή, ο οποίος δοξάζοντάς τον Θεό  επέστρεψε υγιής σπίτι του.

Τα θαύματά τους οι άγιοι τα έκαναν σε γηγενείς και σε ξένους, σε παγανιστές και ειδωλολάτρες σε ορθοδόξους, αλλά και σε αιρετικούς κυρίως Λίβυους και Αιγυπτίους που ακολουθούσαν τις αιρέσεις της εποχής εκείνης σε όλη την Αίγυπτο.

Οι αιρέσεις από τις οποίες θεραπεύθηκαν μαζί με την σωματική ασθένεια οι εις το τέμενος των αγίων  προσερχόμενοι είναι η αίρεση του Σεβήρου και του Διοσκόρου, του Απολλιναρίου, του Θεοδοσίου, των μονοφυσιτών, ως και των αφθαρτοδοκητών.

Το παράξενο είναι ότι οι άγιοι Ανάργυροι αν και έζησαν πολύ πριν την κήρυξη και την εξάπλωση των αιρέσεων, παρά ταύτα δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα ορθόδοξα δόγματα και εξαρτούν την ίαση από την ορθοδοξία των κατάκοιτων ασθενών. 

Σε αυτούς τους αιρετικούς οι άγιοι ζητούν σαν προϋπόθεση για την θεραπεία να αρνηθούν την αίρεσή τους, μάλιστα δε επειδή οι ίδιοι δεν το αντιλαμβάνονται επαναλαμβάνουν το αίτημά τους πολλάκις μέχρι οι αιρετικοί να το κατανοήσουν.

Τους φέρονται με κατανόηση και αγάπη, δεν τους κατηγορούν ούτε τους εξουδενώνουν ως προς την λανθασμένη πίστη τους, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι αν κανείς αιρετικός δεν αρνηθεί την αίρεσή του δεν πρόκειται ποτέ να τον θεραπεύσουν.

Ο Θεόδωρος από την Αίγυπτο αποσχισμένος από την εκκλησία είχε ποδάγρα που έκανε πελώρια τα πόδια του και πέτρες τα δάκτυλά του κι αφού ξόδεψε όλη την περιουσία του στους γιατρούς προσήλθε στο τέμενος των αγίων για θεραπεία.

Είδε τότε τους αγίους στον ύπνο του να του υπόσχονται την θεραπεία μόνον αν επιστρέψει στην ορθοδοξία γιατί ήταν οπαδός του Ιουλιανού του Αλικαρνασσέως, μα αυτός αρνούνταν πεισματικά να αρνηθεί την κακοδοξία του.

Ώσπου μια μέρα του ζήτησαν να προσέλθει να μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων και το εδέχθη και έτσι προσήλθε στην εκκλησία, ενώ μετά από αυτό οι άγιοι τον θεραπευόταν και σωματικά και μάλιστα υπηρέτησε ως υποδιάκονος.

Ο υποδιάκονος Ιωάννης από την Κυνόπολη είχε λευκώματα στα δυο του μάτια όντας εντελώς τυφλός αλλά δεν έβλεπε καλά και στα μάτια της ψυχής αφού ήταν ομόδοξος του Θεοδοσίου και του Σεβήρου και ακολουθούσε την αίρεσή τους.

Οι άγιοι εμφανίζονται στον ύπνο του τον μεταφέρουν στο άγιο θυσιαστήριο, του μεταδίδουν την θεία κοινωνία και του έδωσαν επίσης να πιει ένα ποτήρι γεμάτο θείο γάλα, με το οποίο ο Απόστολος Παύλος πότιζε τους νηπιάζοντες.

Μετά του είπαν: «Να που σήμερα γνώρισες την οδό της αληθινής ζωής. Από δω και στο εξής να μεταλαμβάνεις των μυστηρίων του Χριστού» κι αυτός ξυπνώντας προσήλθε και μετέλαβε της θείας κοινωνίας από τον ιερέα του τεμένους.

Έτσι, ασπαζόμενος το κήρυγμα της Εκκλησίας είδε με τα μάτια της ψυχής την αλήθεια της Ορθοδοξίας, αλλά είδε και με τα μάτια του σώματος σαν να μη είχε αρρωστήσει ποτέ θεραπευθείς ολότελα από τους θαυματουργούς αγίους.

Ο Στέφανος ο Νικιώτης έπασχε από την ίδια ασθένεια και ήταν στην ίδια αίρεση αυτήν του Σεβήρου κι αφού είχε χάσει την γλυκύτατη όραση προσήλθε στο τέμενος των αγίων ζητώντας την θεραπεία  με την παρέμβαση των αγίων μας.

Οι άγιοι σε όραμα σαν δύο μοναχοί καλούν νεύοντας με το χέρι να έρθει κοντά τους και του έβαλαν στο χέρι άγιο άρτο που του έπεσε κάτω σημάδι ότι δεν ήταν άξιος να λάβει την θεία κοινωνία και του παραπονέθηκαν. 

Τότε αυτός τους δήλωσε ότι θα κοινωνεί κάθε Κυριακή και οι άγιοι του είπαν: «Αν αυτό το δεν το πράξεις, δεν θα μπορέσουμε καθόλου να σε βοηθήσουμε». Έτσι το πρωί πήγε στην λειτουργία κοινώνησε και συγχρόνως θεραπεύτηκε.

Ο Πέτρος ήταν παράλυτος και θα πέθαινε αν δεν προσέρχονταν στους αγίους αποβάλλοντας την αίρεση και μαζί με αυτήν τους πόνους και τα βάσανα αυτής της βαριάς παραλυσίας που τον καθήλωνε στο κρεβάτι.

ΟΙ άγιοι εμφανισθέντες του είπαν: «Θέλεις να απολαύσεις την υγεία και να αποφύγεις την κακιά αρρώστια;» «Ναι!» αποκρίθηκε αυτός κάνοντας νεύμα με το κεφάλι και κουνώντας τα χέρια του σε σχήμα ικεσίας. 

Οι μάρτυρες βλέποντας τον ζήλο του για την ορθοδοξία του ζήτησαν να απορρίψει την διδασκαλία του Διόσκουρου που τον καταδίκασε η Σύνοδος της Χαλκηδόνας, αλλά αυτός αρνήθηκε πεισματικά εμμένοντας στην αίρεση.

Όμως υποφέροντας μέσα σε αβάστακτους πόνους παρακάλεσε τους αγίους να εμφανιστούν και πάλι και να τον σώσουν από την παράλυση, οι δε εμφανισθέντες του είπαν: «Δεν σου φτάνει να πιστεύεις ό, τι πιστεύουμε κι εμείς και να συνταχθείς με το δικό μας πιστεύω;»

Κι αυτός τόλμησε να ρωτήσει: «Κι εσείς, ω μεγάλοι υπηρέτες και διάκονοι του Χριστού, πιστεύετε όπως η Σύνοδος της Χαλκηδόνας;». Και τότε αυτοί τον διαβεβαίωσαν ότι πιστεύουν ό, τι η σύνοδος της Χαλκηδόνας και ότι η ορθή πίστη και το θεόπνευστο κήρυγμα είναι ακριβώς εκείνα τα οποία η Σύνοδος όρισε.

Το πρωί ο Πέτρος εκπλήρωσε το πρόσταγμά τους και αμέσως θεραπεύτηκε και πήρε σαν αντίδωρο την υγεία γιατί η πίστη δεν μένει μόνη αλλά πάνε και τα δυο μαζί, ορθή πίστη και καλή υγεία και ο Πέτρος τρύγησε το τσαμπί της υγείας.

Ένας άλλος ήταν ο Μηνάς που ανήκε στην ίδια αίρεση και ήταν γραμματέας του οικονόμου των αγίων, αυτός είδε σε όραμα τους αγίους να πηγαίνουν στο χώρο που θα λάβαιναν μία ουράνια κοινωνία και επειδή δεν τους ακολούθησε ήρθαν κοντά του και τον μαστίγωσαν άσχημα λέγοντάς του με αυστηρό ύφος: «Γιατί ενώ μας είδες να πηγαίνουμε να μεταλάβουμε δεν μας ακολούθησες; Εάν θέλεις να παραμείνεις στον Οίκο μας πρέπει απ΄ όπου εμείς δεχόμαστε την δεσποτική τροφή, από κει –και του έδειχναν με το δάκτυλο την αγία τράπεζα – πρέπει και εσύ να μεταλαβαίνεις!»

Όταν ξύπνησε ήταν γεμάτος μώλωπες από τα χτυπήματα των αγίων, γι αυτό αμέσως προσήλθε και κοινώνησε και απαλλάχτηκε από τους δυνατούς πόνους κι αφού φωτίστηκε απέκτησε τους αγίους προστάτες για όλη του την υπόλοιπη ζωή.

Οι πανέμορφοι άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί Κύρος και Ιωάννης έλαβαν από τον Θεό το χάρισμα να θεραπεύουν κάθε αρρώστια και να σώζουν τις ζωές όλων όσων ζητούν  την βοήθειά τους, ακόμη κι αν κατοικούν σε μια απόμακρη χώρα.

Κυριαρχούνται από την σφοδρή επιθυμία να επεμβαίνουν θαυματουργικά και να θεραπεύουν αποτελεσματικά τους ανθρώπους από οιοδήποτε νόσημα, είτε ψυχικό είτε σωματικό όσο δύσκολο και ανίατο και αν είναι τούτο.

Ας προστρέξουμε λοιπόν και εμείς στη χάρη τους και ας τους παρακαλέσουμε και ας ζητήσουμε την σωτήρια επέμβασή τους και ας τους έχουμε συμπαραστάτες και συμμάχους στα πολυπληθή αιτήματά μας.

Κι εκείνοι ας έρχονται και ας μας επισκέπτονται τακτικά, εμάς τους χριστιανούς των έσχατων χρόνων,  διορθώνοντας τα προβλήματα που έχουμε της υγείας και τα προσκόμματα που μας παρουσιάζονται της σωτηρίας. Αμήν.