Μέρος Α’

1. Κάθε τόπος μπορεί να γίνει τόπος Ανάστασης. Φτάνει να ζεις την ταπείνωση του Χριστού.
2. Να κοιμάσαι. Φτάνει να είσαι σε εγρήγορση.
3. Υπάρχουν άνθρωποι που αγρυπνούν για μερικούς, και υπάρχουν άνθρωποι που αγρυπνούν για όλους.
4. Όχι μια γνώση που μαθαίνεις, αλλά μια γνώση που παθαίνεις. Αυτή είναι η ορθόδοξη πνευματικότητα.
5. Μη θέλεις πολλά, τα παραδίπλα σου ή τα πέρα μακριά. Αντίθετα φρόντισε αυτό το λίγο που έχεις να το αγιάσεις.
6. Μία είναι η μόρφωση: το να μαθαίνουμε να αγαπάμε τον Θεό.
7. Δεν υπάρχει τίποτα πιο φθηνό από το χρήμα.
8. Καλύτερα η κόλαση εδώ, παρά στον άλλο κόσμο.
9. Δεν είναι αυτό που λέμε, αλλά αυτό που ζούμε. Δεν είναι αυτό που κάνουμε, αλλά αυτό που είμαστε.
10. Φόρεσα το ράσο, και δεν μιλώ πια αν δεν με ρωτήσουν. Το ράσο μιλά.
11. Αν έχεις αγάπη για όλο τον κόσμο, όλος ο κόσμος είναι όμορφος.
12. Κάποιος είπε ότι ο χριστιανός είναι αυτός που εξαγνίζει την αγάπη και αγιάζει την εργασία.
13. Εμείς οι άνθρωποι θέλουμε την ελευθερία μας. Γιατί; Για να είμαστε σκλάβοι των παθών μας.
14. Συνέδρια: Όταν άνθρωποι, που δεν μπορούν να κάνουν τίποτε, μαζεύονται για να καταλήξουν να πουν ότι τίποτε δεν μπορεί να γίνει.
15. Ο σκοπός είναι, ακόμα κι όταν στο κεφάλι έχουμε τον…Παράσιτο, στην καρδιά μας να έχουμε τον Παράκλητο.
16. Γινόμαστε το αντικατόπτρισμα του ουρανού με το Γενηθήτω το θελημά Σου ως εν ουρανώ και επί της γης.
17. Όποιος αγαπά, δεν το νιώθει. Όπως δεν νιώθει να αναπνέει.
18. Όταν είναι ανοιχτές οι πόρτες του ουρανού, είναι ανοιχτές και στη γη.
19. Όταν δεν περισπάται ο νους στα κοσμικά και είναι ενωμένος με τον Θεό, τότε και η καλημέρα, που θα πούμε, είναι σαν να δίνει ευλογία.
20. Το όχι και η κάθε άρνηση καταστρέφει την ενέργειά μας.
21. Δεν πρέπει να υπάρχουμε μπροστά στο κατ’εικόνα και ομοίωσιν του Άλλου.
22. Στη ζωή μας, στην αρχή έχουμε ανάγκη από την παρουσία κάποιου άλλου προσώπου αγαπητού ή φιλικού. Όσο προχωρούμε, ο Ένας, ο Θεός, μας γεμίζει με την αγάπη και την χαρά Του τόσο, ώστε κανένας να μη χρειάζεται πιά. Όλα αυτά τα κάνει στην αρχή η ψυχή γιατί ακόμα δεν ξέρει Ποιόν αγαπά και θαρρεί πως είναι εκείνος ο άνθρωπος.
23. Ο Θεός πολλές φορές δεν θέλει την πράξη, αλλά την διάθεση. Του αρκεί να σε δει πρόθυμο να κάνεις την Εντολή του.
24. Ο Ιησούς Χριστός έδωσε τη χρυσή τομή: Και μόνος και μαζί με τους άλλους.
25. Ο Θεός όταν μας έκανε, μας έδωσε την ζωή και μας εμφύσησε το Πνεύμα Του. Αυτό το Πνεύμα είναι η αγάπη. Όταν μας εγκαταλείψει η αγάπη, τότε γινόμαστε πτώματα. Είμαστε νεκροί πια.
26. Ο χριστιανός πρέπει να σέβεται το μυστήριο της υπάρξεως στον καθένα και στο καθετί.
27. Για να φτάσεις στον δεν υπάρχω, αγαπάς, αγαπάς, αγαπάς κι έτσι ταυτίζεσαι απόλυτα με τον Άλλο, τον εκάστοτε Άλλο, και τότε στο τέλος της ημέρας αναρωτιέσαι: θέλω τίποτε; Όχι. Μου λέιπει τίποτε; Όχι… Αυτό είναι!
28. Ο πνευματικά προχωρημένος άνθρωπος είναι αυτός που έφτασε να μην έχει << υπόσταση>> και που έχει κατανοήσει βαθύτατα ότι ό,τι του συμβαίνει είναι είτε θέλημα Θεού είτε παραχώρηση του Θεού.
29. Μόνο όταν σταματήσει ο άνθρωπος τα διαβάσματα τα εκτός Ευαγγελίου, αρχίζει η πραγματική εσωτερική του πρόοδος. Τότε μόνο, ενωμένος με τον Θεό δια της Ευχής, μπορεί να ακούσει το Θείο Θέλημα.
30. Να μη θέλεις ποτέ τίποτα παρά μονό το θέλημα Του και να δέχεσαι με αγάπη τα κακά που σου έρχονται.
31. Μην συσχετίσεις ποτέ με τον άνθρωπο με τον κακό τρόπο που σου φέρεται. Να βλέπεις μέσα στην καρδιά σου τον Χριστό.
32. Ποτέ να μην λες << γιατί περνώ αυτό;>> Ή όταν βλέπεις τον άλλο με τη γάγγραινα, τον καρκίνο ή την τύφλωση, να μη λες << γιατί το περνά αυτό;>> Αλλά να παρακαλείς τον Θεό να σου χαρίσει το όραμα της άλλης όχθης… Τότε θα βλέπεις όπως οι άγγελοι τα γινόμενα εδώ όπως πραγματικά είναι: ΟΛΑ στο σχέδιο του Θεού. ΟΛΑ.
33. Κάποιος σοφός είπε: Αν είναι να ζεις για τον εαυτό σου, καλύτερα να μη γεννιέσαι.
34. Αν θέλουμε να είμαστε καλοί μοναχοί, πρέπει κάθε στιγμή να σκεφτόμαστε Θεό πριν από μοναχισμό. Αλλιώς δεν θα γίνουμε καλοί μοναχοί.
35. Ένας περαστικός είδε έξι ανθρώπους να προχωρούν πολύ θλιμμένοι και με σκυφτά τα κεφάλια. Τους ρωτάει: << Από που έρχεστε έτσι στεναχωρημένοι;>> Κι εκείνοι του απάντησαν: << Μόλις κηδέψαμε την αγάπη>> ….Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έχουν << ρομαντική>> έκφραση, που δεν έχουν νιώσει το << Ο Θεός αγάπη εστί>>, αγάπη αιώνια, αθάνατη, θεϊκή…
36. Η αχίλλειος πτέρνα των ανθρώπων βρίσκεται στις πολλές κουβέντες και στις συζήτησεις.
37. Το να είσαι ταπεινός ισοδυναμεί με το να μη θέλεις ποτέ να έχεις τύψεις συνειδήσεως.
38. Όταν έχεις λογισμό κατάκρισης, να παρακαλάς τον Θεό να σου τον πάρει εκείνη την ώρα, για να μπορέσεις να αγαπήσεις αυτό το πρόσωπο όπως το αγαπά Εκείνος. Τότε ο Θεός θα σε βοηθήσει και θα δεις τα δικά σου παραπτώματα. Αν ο Χριστός ήταν ορατός, θα μπορούσες να έχεις κατάκριση;
39. Αν κάποιος δεν σου αρέσει, σκέψου ότι στο πρόσωπό του βλέπεις τον Χριστό. Τότε δεν θα τολμήσεις ούτε να σκεφτείς να πεις λόγο κατάκρισης.
40. Πρέπει να αγαπάμε τους ανθρώπους και να τους αγκαλιάζουμε όπως μας τους φέρνει ο Θεός. Έτσι ορίζει ο ίδιος ο Κύριος και η ορθόδοξη παράδοση.
41. Κανένας δεν πρέπει να γίνεται δούλος ανθρώπου. Είμαστε δούλοι μονάχα του Θεού. Ηγοράσθητε γαρ τιμής, λέει ο Απόστολος. Η δουλοπρέπεια δεν πρέπει να υπάρχει.
42. Αυτά που λέμε μένουν στην αιωνιότητα.
43. Μόνον όταν τελειοποιηθείς στην αγάπη, μπορείς να φτάσεις στην απάθεια.
44. Αντιξοότητες έχουν μόνον όσοι δεν κάνουν κάτι με πραγματική αγάπη.
45. Η κρίση είναι φυσικό να έρχεται στον άνθρωπο. Η κατάκριση και η επίκριση γίνονται από κακία. Η διάκριση είναι δώρο Θεού και πρέπει να προσευχόμαστε για να τη δεχτούμε. Είναι απαραίτητη για την προστασία μας και την πρόοδό μας.
46. Η ζωή της Εκκλησίας βρίσκεται πέρα από κάθε ηθική πειθαρχία ή θρησκευτικά καθήκοντα. Είναι υπέρβαση της ηθικότητας στην πνευματικότητας.
47. Ο αναποφάσιστος άνθρωπος δεν συμμετέχει στην ζωή.
48. Ο θεός, όταν πρέπει, στέλνει κάποιον κοντά μας. Όλοι είμαστε συνοδοιπόροι.
49. Η γλώσσα του Θεού είναι η σιωπή.
50. Όποιος ζει στον παρελθόν, είναι σαν τον πεθαμένο. Όποιος ζει στο μέλλον με την φαντασία του, είναι αφελής, γιατί το μέλλον είναι μόνο του Θεού. Η χαρά του Χριστού βρίσκεται μόνο στο παρόν. Στο αιώνιο παρόν του Θεού.

Πηγή το βιβλίο: <<Η Ασκητική της Αγάπης>> Γερόντισσα Γαβριηλία 1897-1992