ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026)
«Εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον» (Ἰωάν. Α΄ 11).
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
Ὁ Λόγος.
Σήμερον, ἡμέραν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, κατὰ ταύτην τὴν … «ἑορτὴν τῶν ἑορτῶν καὶ πανήγυριν τῶν πανηγύρεων», ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἔχει ὁρίσει, ὁ λόγος τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου νὰ ἀναφέρεται εἰς τὸν Κύριόν μας Ἰησοῦν Χριστόν. Τὸν Μονογενῆ Υἱὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ. Αὐτόν, ποὺ κατὰ τὴν παρελθοῦσαν Μεγάλην Ἑβδομάδα, τὸν εἴδομεν, «σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου καὶ παθόντα καὶ ταφέντα» (δ΄ ἆρθρον τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως). Μᾶς παρουσιάζει δὲ τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ, ὡς τέλειον καὶ Ἀληθινὸν Θεόν, τὸ δεύτερον πρόσωπον τῆς Παναγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ζωοποιοῦ καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος, τὸν Μονογενῆ Υἱὸν τοῦ Πατρὸς καὶ συνδημιουργὸν μετὰ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Θὰ ἐλέγομεν ἀνεπιφύλακτα, ὅτι κατὰ τὴν Κυριακὴν τοῦ Πάσχα, ἡ συγκεκριμμένη Εὐαγγελικὴ περικοπή, μᾶς προβάλλει τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, – τὸν ὁποῖον γνωρίσαμε καὶ ὡς τέλειον ἄνθρωπον – ὡς τὸν Ἀληθινὸν Θεόν, «ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο».
Σκοπὸς δὲ αὐτῆς τῆς ἀναφορᾶς εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, εἶναι, ἀφ’ ἑνὸς μέν, νὰ ἴδωμεν τὴν Θεανθρωπίνην ὄψιν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, «ἧν ἰδὼν ὁ Ἅδης κάτωθεν ἐπικράνθη» (Ἀναστάσιμος κατηχητικὸς λόγος ἱεροῦ Χρυσοστόμου), ἀφ’ ἑτέρου δέ, ἵνα διαφωτισθῶμεν καὶ προφυλασσώμεθα ἀπὸ τὴν πλάνην τῆς αἱρέσεως. Νὰ μὴν νομίσωμεν, δηλαδή, ὅτι ὁ Κύριος («ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου», ὅπως κατ’ ἐπανάληψιν προέβαλεν ὁ Ἴδιος τὸν ἑαυτόν Του) ἦτο ἕνας ἁπλοῦς ἄνθρωπος. Νὰ μὴν παρασυρθῶμεν ἀπὸ τὸ ἑκούσιον πάθος Του, – ὅπου τὸν ἴδομεν, ἔμφοβον πρὸ τοῦ πάθους Του, ζητοῦντα τὴν ἀνθρωπίνην συμπαράστασιν τῶν μαθητῶν Του, ὁδυνόμενον καὶ ἐξουθενημένον ἀλλὰ καὶ ἀδυνατοῦντα νὰ ὁλοκληρώσῃ τὴν μετὰ τοῦ Σταυροῦ, ἀνάβασιν τοῦ Γολγοθᾶ. Νὰ μὴν ἐξαπατηθῶμεν ἀπὸ τοὺς πόνους ποὺ ὑπέφερεν, ἀπὸ τὸ φοβερώτατον μαστίγιον, τοὺς ὀδυνηροτάτους ἥλους, τὸν σκληρότατον ἀκάνθινον στέφανον. Νὰ μὴν θεωρήσωμεν καὶ φαντασθῶμεν Τοῦτον ὡς ἁπλοῦν καὶ κοινὸν θνητόν, ἐπηρεαζόμενοι ἀπὸ τὴν ἀπερίγραπτον ψυχικὴν ὀδύνην, τῶν ἀκατονομάστων ὕβρεων, τῶν χυδαιοτάτων βλασφημιῶν, τῶν ἀμετρήτων καὶ ἀδίκων κατηγοριῶν, ἀλλὰ καὶ τέλος αὐτοῦ τοῦ ἰδίου σωματικοῦ Αὐτοῦ θανάτου.
Εἶναι ὁ Μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Πατρός. Εἶναι ὁ τέλειος Θεὸς ἀλλὰ καὶ τέλειος ἄνθρωπος. Εἶναι τὸ δεύτερον Πρόσωπον τῆς Παναγίας καὶ Ζωοποιοῦ καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος. Εἶναι τὸ «Φῶς ἐκ φωτός. Θεὸς ἀληθινὸς ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθεὶς οὐ ποιηθείς, ὁμούσιος τῷ Πατρὶ δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο» (β΄ ἆρθρον τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως). Εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ ἐπιπλήττει καὶ ἐλέγχει τὸν μαθητήν του Φίλιππον ὅταν ἐκεῖνος τὸν ἐρωτᾷ: «Λέγει αὐτῷ Φίλιππος· Κύριε, δεῖξον ἡμῖν τὸν πατέρα καὶ ἀρκεῖ ἡμῖν. Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· τοσοῦτον χρόνον μεθ’ ὑμῶν εἰμι, καὶ οὐκ ἔγνωκάς με, Φίλιππε; Ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ ἑώρακε τὸν πατέρα· καὶ πῶς σὺ λέγεις, δεῖξον ἡμῖν τὸν πατέρα; Οὐ πιστεύεις ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί ἐστι; τὰ ρήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, ἀπ’ ἐμαυτοῦ οὐ λαλῶ· ὁ δὲ πατὴρ ὁ ἐν ἐμοὶ μένων αὐτὸς ποιεῖ τὰ ἔργα» (Ἰωάν. ΙΔ΄ 8-10). Εἶναι ὁ, κατὰ τὴν σημερινὴν ρῆσιν τοῦ Εὐαγγελιστοῦ τῆς ἀγάπης καὶ ὄντως Θεολόγου, Θεολογούμενος διὰ τῶν θεοπνεύστων λόγων, «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν (Ἰωάν. Α΄ 1-2).
«ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω»
Διὰ τούτου τοῦ λόγου, ἐκφράζεται μία δυσαρέσκεια καὶ μία πικρία ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου. Σκοπὸς τῆς ἐλεύσεως τοῦ Κυρίου εἰς τοῦτον τὸν κόσμον, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἑκουσίου Αὐτοῦ πάθους, ἦταν, οἱ ἄνθρωποι νὰ γνωρίσουν καὶ πιστεύσουν εἰς Αὐτόν. Ἦταν, νὰ μάθῃ ὁ κόσμος τὴν Ἀλήθεια, ὅπως ὁ Ἴδιος ἐπιβεβαίωσε ἐκεῖ στὸ βῆμα τοῦ Πιλάτου, «Ἐγὼ εἰς τοῦτο γεγέννημαι καὶ εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον, ἵνα μαρτυρήσω τῇ ἀληθείᾳ. Πᾶς ὁ ὢν ἐκ τῆς ἀληθείας ἀκούει μου τῆς φωνῆς» (Ἰωάν. ΙΗ΄ 37). Ὅμως οἱ ἄνθρωποι ἀδιαφόρησαν! Ἔκλεισαν τὰ μάτια τους καὶ ἔκαναν πὼς δὲν τὸν εἶδαν! Ἡ ἁμαρτωλή τους κατάσταση, δημιούργησε μία παγερότητα ἀνάμεσα στὸ Θεὸ καὶ σ’ αὐτοὺς καὶ τὸν ἀντιμετώπισαν σὰν ὕποπτο καὶ ἐπικίνδυνο!
Δὲν τὸν γνώρισαν, ἀκόμη καὶ ὅταν τοὺς ἔδωσε ὅλα ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα ποὺ ἤθελαν, προκειμένου νὰ τοὺς πείσῃ, ὅτι Αὐτὸς ἦταν ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας. Κατὰ τὸν Προφήτην Ἠσαΐαν, «ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ· ᾿Ισραὴλ δέ με οὐκ ἔγνω καὶ ὁ λαός με οὐ συνῆκεν» (Ἠσ. Α΄ 3). Ἐκεῖ μέσα στὴ φάτνη τῶν ἀλόγων ὅπου ἐγεννήθη ὁ Κύριός μας, ἀναγνωρίστηκε ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὰ ἄλογα κτήνη, ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ ὅμως, ὁ ὁποῖος ὤφειλε νὰ τὸν γνωρίζῃ, δυστυχῶς δὲν τὸν κατάλαβε! Τριαντατρία χρόνια διέμεινε ὁ Ἰησοῦς, ἀνάμεσα στὸ λαὸ ἐκεῖνο καὶ … ὄχι ἀδρανὴς καὶ κρυμμένος. Τὰ θαύματά Του ἄπειρα˙ ἡ Διδασκαλία Του μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη˙ οἱ κινήσεις Του – πάντοτε διακριτικὲς καὶ κόσμιες – πάμπολλες, ὥστε κατὰ τοὺς ἱστορικοὺς τῆς ἐποχῆς, νὰ μὴν ὑπάρχῃ ἄνθρωπος τῆς εὑρυτέρας περιοχῆς τῶν Ἱεροσολύμων, ὁ ὁποῖος νὰ μὴν τὸν εἶδε ἔστω καὶ μίαν φοράν.
Τὸν εἶδον, Τὸν ἀμφισβήτησαν, Τὸν παρεδέχθησαν, Τὸν ἠκολούθησαν, Τὸν ὕβρισαν, Τὸν συκοφάντησαν, Τὸν προπηλάκισαν, Τὸν δόξασαν, Τὸν συνέλαβον, Τὸν κακοποίησαν, Τὸν ὑπέβαλαν εἰς τὸν πλέον ἀτιμωτικὸν θάνατον, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν τὸν … γνώρισαν!!! «Εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον» (Ἰωάν. Α΄ 11), θὰ μᾶς εἴπῃ ὁ Εὐαγγελιστὴς σήμερον! Δηλαδή, ἦλθε στοὺς δικούς Του ἀνθρώπους καὶ ἐκεῖνοι (ποὺ θὰ περίμενε κανεὶς νὰ τοῦ δείξουν μίαν ἔστω στοιχειώδη ἀγάπη), Τὸν ἀντιμετώπισαν μὲ ψυχρότητα καὶ ἀποστροφήν!
Τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ.
Ὑπῆρξαν, ὅμως καὶ ὑπάρχουν, οἱ λίγοι ἐκεῖνοι, ἢ ἀκόμη καὶ ἐλάχιστοι, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐπίστευσαν καὶ τὸν πιστεύουν. Εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ τὸν ἠγάπησαν καὶ τὸν ἀγαποῦν. Ἐκεῖνοι ποὺ τὸν θέλουν καὶ εἶναι γι’ αὐτοὺς ὁ ΜΟΝΟΣ, ὁ ΕΝΑΣ, ὁ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΕΟΣ! Εἶναι ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους εἶπεν τὸ Εὐαγγέλιον σήμερον, «ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ» (Ἰωάν. Α΄ 12). Εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ δὲν ἔπαυσαν νὰ πιστεύουν μὲ ἀφοσίωσιν καὶ ἀγάπην εἰς Αὐτὸν καὶ ἀναμένουν ἐναγωνίως τὴν μετ’ Αὐτοῦ αἰωνίαν συγκατοίκησιν ἐν τῇ Οὐρανίῳ Βασιλείᾳ Αὐτοῦ. Εἴθε εἰς τὴν ἐκλεκτὴν ταύτην μερίδα νὰ ἀνήκωμεν καὶ ἡμεῖς! Ἀμήν!
ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ
Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητρόπόλεως Πατρῶν
No responses yet