ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΘΩΜΑ (19 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026)
«ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ» (Ἰωάν. Κ΄ 20).

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Ὁ «ἄπιστος» … Θωμᾶς!

Δυστυχῶς, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μου, ὁ μέγας Ἀπόστολος Θωμᾶς, ὅστις, σήμερον, προβάλλεται ὑπὸ τῆς
Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, ἔχει … «στιγματισθεῖ» μὲ τὸν ὡς ἄνω προσβλητικὸν χαρακτηρισμόν, ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς
Ὀρθοδόξους χριστιανούς! Πολλάκις θὰ ἔχωμεν ἀκούσει, νὰ χρησιμοποιῇται ὁ τοιοῦτος χαρακτηρισμός, ὅταν κάποιοι
προσπαθοῦν νὰ χαρακτηρίσουν καὶ προσβάλουν, κάποιους ἄλλους οἵτινες εἶναι δύσπιστοι εἰς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἀκούουν
…! Εἰς ἐκείνους οἵτινες, δέχονται ἐπιλεκτικῶς καὶ κατόπιν σκέψεως, τὰ τόσα καὶ τόσα ἅτινα διαρρέουσι καὶ κινοῦνται
ὡς ἐνδιαφέρουσαι πληροφορίαι! Βεβαίως, καὶ ἐπὶ τοῦ παρόντος, δὲν πρόκειται ἵνα ἀσχοληθῶμεν μὲ τὴν τοιαύτην,
εὐπιστίαν ἢ δυσπιστίαν, τῶν συνανθρώπων μας!

Ἐν προκειμένῳ, τὸ θέμα ἡμῶν ἐπὶ τοῦ παρόντος, εἶναι ἡ, ὄντως, ἀπιστία τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ! Εἶναι,
βεβαίως, γεγονός, ὅτι ὅταν ὁ Κύριος ἐπαρουσιάσθη ἐνώπιον τῶν ἕνδεκα μαθητῶν του, – παρόντος καὶ τοῦ Θωμᾶ, καὶ
ἀπόντος ἀσφαλῶς τοῦ προδότου Ἰούδα, – ἡ δευτέρα αὕτη ἐμφάνισις, ἔγινε κατόπιν τῆς ἀπιστίας τοῦ Θωμᾶ, ὅστις εἰς τὴν
πρώτην ἐκείνην, ἥτις συνέβη κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Ἀναστάσεως, ἀπουσίαζεν! Ὥς δὲ εἶναι γνωστόν, ὅταν συνηντήθη μὲ
τοὺς λοιποὺς Ἀποστόλους καὶ ἐκεῖνοι περιχαρεῖς τὸν πληροφοροῦσαν ὅτι τοὺς ἐπεσκέφθη ὁ Διδάσκαλος, … οὗτος
ἠρνεῖτο πεισμωδῶς ἵνα πεισθῇ εἰς τὰς τοιαύτας διαβεβαιώσεις, καὶ ἀντιθέτως ἐτόνιζεν ὅτι … «ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς
χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς
τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω» (Ἰωάν. Κ΄ 25)!

Πρέπει δέ, ἐν προκειμένῳ νὰ ἐπισημάνωμεν τὸ γεγονός, ὅτι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, εἰς τὴν δευτέραν ταύτην
ἐμφάνισίν Του, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν ἀπιστήσαντα τοῦτον μαθητήν Του, τὸν ἐπέπληξε διὰ τὴν ἀπιστίαν του καὶ τοῦ
συνέστησε … «φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν
μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός»!

«Ὦ τῆς καλῆς ἀπιστίας τοῦ Θωμᾶ»!

Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, παρ’ ὅτι συνηγορεῖ εἰς τὴν ἀναμφισβήτητον ὄντως ἀπιστίαν τοῦ ὡς ἄνω
Ἀποστόλου, διὰ τῆς ὡς ἄνω φράσεως, ἥντινα ἠκούσαμεν κατ’ ἐπανάληψιν σήμερον εἰς τὴν ἐωθινὴν ἀκολουθίαν τῆς
ἑορτῆς, «συγχαίρει», θὰ ἐλέγωμεν τὸν ἀπιστήσαντα τοῦτον μαθητήν, καὶ ἀξιολογεῖ τὴν ἀπιστίαν του ταύτην ὡς
«καλήν», διότι αὕτη ἐνισχύει τὴν πίστιν ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν, εἰς τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου μας! Ἀς ἴδωμεν …! Ὁ
«ἄπιστος» Θωμᾶς, θλίβεται καὶ πικραίνεται διότι δὲν ηὐτύχησε νὰ εἶναι καὶ οὗτος παρών, εἰς τὴν ἐμφάνισιν τοῦ
Ἀναστάντος Κυρίου! Ἀντιδρᾷ μὲ τὸ πεῖσμα ἑνὸς μικροῦ παιδιοῦ, καὶ «πλαγίως», ἀπαιτεῖ ἵνα ἴδῃ καὶ οὗτος τὸν
ἠγαπημένον Διδάσκαλόν του! Ἡ ἀπερίγραπτος ἀγάπη τοῦ Κυρίου μας, δὲν ὑποφέρει νὰ βλέπῃ τὸν μαθητήν Του
βυθισμένον εἰς τὴν θλίψιν του. Καὶ νὰ τὸν ἱκανοποιήσῃ θέλει, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸν ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν τάξιν! Διὰ τοῦτο,
ἀκριβῶς, καὶ λέγει εἰς τοῦτον … «μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός»!

Ὁ Κύριός μας ὅμως, θέλει ἀκόμη περισσότερον, νὰ μᾶς δώσῃ ἕνα ἐπὶ πλέον ἀκλόνητον στοιχεῖον, μίαν
περαιτέρω ἀπόδειξιν, διὰ τὴν Ἀνάστασίν Του. Διὰ τῆς ἀπιστίας τοῦ μαθητοῦ Του, – τὴν ὁποίαν, μάλιστα, ὁ ἱερὸς
ὑμνωδός, χαρακτηρίζει ὡς … «καλὴν ἀπιστίαν»! – ἀνατρέπει ὅλην ἐκείνην τὴν σκευωρίαν καὶ ἀθλιότητα καὶ
συκοφαντίαν, διὰ τῆς ὁποίας ἐπεχείρησαν οἱ Ἐβραῖοι ἵνα πλήξωσιν τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ! Διότι, διατὶ νὰ
ἀντιδράσῃ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ὁ Θωμᾶς, ἐὰν εἶχεν συμβεῖ τὸ θρυλούμενον ὑπὸ τῶν Φαρισαίων, ὅτι δηλαδή, τὸ Σῶμα
τοῦ Χριστοῦ ἐκλάπη ὑπὸ τῶν μαθητῶν, τῶν φυλάκων ὑπνούντων; Ἐάν, ὄντως, εἶχεν συμβεῖ ἡ κλοπὴ τοῦ Ἀχράντου
Σώματος, φυσικὸν δὲν θὰ ἦτο, οὔτε οἱ Μαθηταὶ νὰ ἴδουν ἀναστάντα τὸν Κύριον, ἀλλ’ οὔτε καὶ ὁ Θωμᾶς νὰ
«πικρανθῇ», ἀφοῦ ἐγνώριζεν ὅτι μόνον ὡς ἀστεῖον θὰ τοῦ ἔλεγον οἱ μαθηταὶ κάτι τέτοιο; Διὰ τοῦτο, ἀκριβῶς,
ἐπέτρεψεν ὁ Κύριος νὰ συμβῇ ἡ τοιαύτη … ἀπιστία, διὰ νὰ ἔχωμεν ἡμεῖς, ἓν ἐπὶ πλέον πειστήριον, διὰ τὸ
ἀναμφισβήτητον τῆς Ἀναστάσεως!

Κακῶς μὲν ἠπίστησεν ὁ μαθητής, ἀλλὰ … καλῶς συνέβη ἡ τοιαύτη ἀπιστία, ἥτις, ἐνδεχομένως, καὶ ἐνισχύει καὶ τὴν ἰδικήν μας … ὀλιγοπιστίαν!

Ἡ ἰδική μας στᾶσις ἔναντι τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ!

Ἄπειροι, εἶναι, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, αἱ ἀποδείξεις αἵτινες μᾶς ἀποδεικνύουσι τὴν πραγματικότητα τοῦ
μοναδικοῦ τούτου ὑπερμεγίστου Θαύματος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου! Εἰς παλαιότερον ἆρθρον μας ἀπὸ τῆς θέσεως
ταύτης, ὡμιλήσαμεν καὶ κατεθέσαμεν ἐκτενῶς, πολλὰς ἐκ τῶν τοιούτων ἀποδείξεων! Τὸν κενὸν τάφον, τὰ ἐντάφια
σπάργανα, τὰ ἐπανειλημμένας ἐμφανίσεις τοῦ Ἰησοῦ … ὅστις «παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν
πολλοῖς τεκμηρίοις, δι᾿ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς (τοῖς Ἀποστόλοις) καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς
βασιλείας τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. Α΄ 3), τὸ Πανάγιον Φῶς τὸ ὁποῖον κατ’ ἔτος ἐξέρχεται θαυμαστῶς ἐκ τοῦ Παναγίου
Τάφου καὶ παρρηγορεῖ τὰ πλήθη τῶν χριστιανῶν, καὶ τόσα ἄλλα ἅτινα παρακάμπτωμεν ἐν προκειμένῳ διὰ τὸ
περιορισμένον … χώρου τε καὶ χρόνου!

Καὶ διὰ τοῦ θέματος ὅπερ ἐπελέξαμεν, ὁ Κύριος δίδει τὴν πλέον χαρακτηριστικὴν ἀπόδειξιν, οὐχὶ μόνον
εἰς τὸν Θωμᾶν, ἀλλὰ καὶ εἰς πάντας ὅσους δειλιῶσι καὶ ἐπιφυλάττονται (καλῇ τῇ πίστει καὶ τῇ καρδίᾳ), πρὸ τῆς
Ἀναστάσεως! Ναί, ὁ Θωμᾶς ἠπίστησεν ἀλλὰ δὲν εἶναι … ἄπιστος! Ἠπίστησεν, (ἐπέτρεψεν ὁ Κύριος), ἵνα ἡμεῖς
πιστεύωμεν εἰς τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ! Ναί, εἴμεθα οἱ υἱοὶ τῆς Ἀναστάσεως˙ καὶ θάνατος δὲν ὑπάρχει˙ καὶ ὁ ἅδης
συνετρίβη καὶ ὀδύρεται˙ καὶ «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν
χαρισάμενος»!

Ὅμως, ὅλον τοῦτο τὸ χαρμόσυνον καὶ κορυφαῖον γεγονός, παύει νὰ εἶναι κορυφαῖον καὶ χαρμόσυνον,
ὅταν ὁ κάθε ἄνθρωπος, παύει νὰ ζῇ καὶ νὰ βιώνῃ τὴν Ἀνάστασιν! Τοῦτό δε, διότι ἡ Ἀνάστασις δὲν εἶναι ἓν … στατικὸν
γεγονός, ὅπερ συνέβη εἴς τινα χρονικὴν περίοδον καὶ στιγμήν, … ἀλλὰ εἶναι συνεχὲς καὶ διαχρονικόν! Ὁ Κύριος
Ἀνέστη καὶ ἀνίσταται πάντοτε ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων καὶ μετὰ τούτους …! Ἀνέστη καὶ ἀνίσταται ἵνα
συνειδητοποιῶμεν πιστεύωμεν ὅτι εἴμεθα «υἱοὶ τῆς Ἀναστάσεως»!

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου
Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν