Το ξέρεις. Στο εύχονται όλοι. Από συνήθεια. Από ευγένεια. Κι ας μην το εννοούν.

Εγώ όμως σε είδα.

Δώδεκα χρόνια σε είδα να σκύβεις το κεφάλι. Να ξενυχτάς. Να σφίγγεις τα δόντια. Να μετράς τα λεφτά στην οικογένεια να βλέπεις πόσο κοστίζει αυτή η «δωρεάν παιδεία».

Σε είδα να γίνεσαι στρατιωτάκι. Να παπαγαλίζεις. Να γράφεις όσα σου λένε, κι όταν χτυπήσει το κουδούνι να τα σβήνεις σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Σε είδα να τρέμεις. Ψυχοσωματικά, λένε οι γιατροί. Εγώ το λέω: αδικία.

Μα εσύ, παιδί μου, δεν είσαι μόνο σάρκα και άγχος. Είσαι ψυχή. Και η ψυχή σου ανήκει σ’ Εκείνον που δεν βαθμολογεί, δεν συγκρίνει, δεν απορρίπτει. Ο Χριστός δεν σε ρώτησε ποτέ τι έγραψες σε ρώτησε αν πεινάς, αν κλαις, αν θέλεις να ξεκουραστείς.

Γι’ αυτό, όχι.

Δεν θα σου ευχηθώ «καλή επιτυχία».

Θα σου ευχηθώ να γίνεις ευτυχισμένος άνθρωπος.

Ακόμα κι αν αποτύχεις. Ακόμα κι αν δεν γράψεις καλά. Ακόμα κι αν πάρουν άλλοι το μόριο κι εσύ την ανηφόρα.

Γιατί η ευτυχία που δεν στηρίζεται στον Θεό, γκρεμίζεται με το πρώτο στραβοπάτημα.

Κοίταξέ τους, παιδί μου.

Αυτούς που σου φώναζαν, που σου έβαζαν όρια, που σε έστησαν στο λούκι.

Τους «επιτυχημένους».

Είναι οι πιο δυστυχισμένοι άνθρωποι που θα γνωρίσεις. 

Κι ας έχουν τα πτυχία. Την ψυχή τους την έχασαν.

Μην γίνεις σαν τα μούτρα τους.

Γίνε ευτυχισμένος.

Μέσα από την αποτυχία. Μέσα από την προσευχή. Μέσα από ένα «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» όταν όλα γύρω γκρεμίζονται.

Μέσα από την αγκαλιά. Μέσα από το «φτάνει πια».

Γιατί μια μέρα, στο τέλος, δεν θα σε ρωτήσουν τι έγραψες.

Θα σε ρωτήσουν: «αγάπησες; πίστεψες; πρόλαβες να χαρείς;»

Με δάκρυ, με προσευχή και μεγάλη περηφάνια,

Η γιαγιά σου.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος