ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (21 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026)
«Εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, … ὁ Θεὸς οὕτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι;» (Ματθ. ΣΤ΄ 30).
Ἡ Θεία μέριμνα καὶ Ἀγάπη!
Εἰς τὴν ἀνωτέρω φρᾶσιν, φίλοι μου ἀναγνῶσται, ἥντινα ἐθέσαμεν ὡς θέμα τοῦ παρόντος, ὁ Κύριος θέλει ἵνά μας πείσῃ καὶ βεβαιώσῃ διὰ τὴν ἀγάπην Του καὶ τὸ ἀνύστακτον ἐνδιαφέρον Του δι’ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους! Οὐχὶ μόνον δὲ εἰς τὸν ἀνωτέρω στίχον τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ πλεῖστον τοῦ σημερινοῦ ἱεροῦ ἀναγνώσματος, ἀναφέρεται εἰς τὴν μέριμναν καὶ ἀσχολίαν Του μὲ τὸν ἄνθρωπον! Καί, παρ’ ὅτι οἱ συγκεκριμμένοι οὗτοι λόγοι Του ἀκούονται ἀπολύτως φανταστικοὶ καὶ ἀπίθανοι διὰ τὴν ἀνθρωπίνην λογικήν, ἐν τούτοις, ἐὰν συνειδητοποιήσωμεν ὅτι μᾶς ὁμιλεῖ ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας μας, θὰ πεισθῶμεν ὅτι … ταῦτα πάντα εἶναι, οὐχὶ μόνον ἀληθῆ καὶ πραγματικά, ἀλλὰ καὶ ὑποσχέσεις αἱ ὁποῖαι θὰ πραγματοποιηθῶσιν ὅπωσδήποτε!
Διατί, ὅμως, ὅλον τοῦτο τὸ ἐνδιαφέρον διὰ τὸν ἁμαρτωλὸν ἄνθρωπον; Δὲν εἶναι τόσον δύσκολον ἵνα ἀπαντήσωμεν εἰς τοῦτο τὸ τόσον ἁπλοῦν ἐρώτημα! Ἐὰν σκεφθῶμεν ἔστω καὶ πρὸς στιγμήν, τὴν Θείαν Ἀγάπην τὴν ὁποίαν ἐπέδειξεν καὶ ἔτι ἐπιδεικνύει εἰς ἡμᾶς ὁ Πανάγαθος Κύριος, τότε θὰ δυνηθῶμεν ἵνα ἀπαντήσωμεν ἀμέσως εἰς τὴν ὡς ἄνω ἐρώτησιν! Ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἐδημιούργησεν ἡμᾶς ὁ Θεῖος Δημιουργός, καὶ «ἔθετο τὸν ἄνθρωπον ὡς βασιλέα τῆς κτίσεως», δὲν ἔπαψεν οὐδ’ ἐπὶ στιγμήν, νὰ ἐνδιαφέρεται καὶ νὰ συντηρῇ, οὐχὶ μόνον τοῦτον, ἀλλὰ καὶ σύμπασαν τὴν κτιστὴν καὶ ἄκτιστον κτίσιν! Ἐὰν ἀνατρέξωμεν εἰς τὸ ἱερὸν βιβλίον τοῦ Ἰώβ, καὶ δὴ εἰς τὰ τελευταῖα κεφάλαια, ὅπου ὁ Ἅγιος Θεός, «ἀπολογεῖται», θὰ ἐλέγωμεν, εἰς τὸν δίκαιον διὰ τὰ δεινὰ ἅτινα εὗρον τοῦτον, … ἐκθέτει εἰς αὐτόν, τὴν ἀνύστακτον μέριμνάν Του, διὰ τὰ ἄψυχα δημιουργήματά Του! Μὲ ἄκρας καὶ ἀσυλλήπτους λεπτομερείας καὶ ἐνεργείας, δίδει εἰς τὸν Ἰὼβ ἵνα κατανοήσῃ ὅτι … «μὴ ἀποποιοῦ μου τὸ κρίμα. οἴει δέ με ἄλλως σοι κεχρηματικέναι ἢ ἵνα ἀναφανῇς δίκαιος;» (Ἰὼβ Μ΄ 8)!
Τὰ Θεῖα «ἐπιχειρήματα»!
Ὡς ἀναγινώσκομεν, … ὁ Θεῖος Διδάσκαλος, εἶναι «κάθετος» ἀκόμη καὶ εἰς ἐκεῖνα τὰ καθημερινά, μὲ τὰ ὁποῖα ὁ ἄνθρωπος εἶναι κυριολεκτικῶς «συνυφασμένος» καὶ θεωρεῖ ταῦτα ὡς ἀπολύτως «δικά του»! Ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα, – ὡς οὗτος νομίζει, – ἐὰν δὲν τὰ διαχειρισθῇ μὲ τὴν ἰδικήν του σκέψιν καὶ νοοτροπίαν, αἰσθάνεται ὅτι παραιτεῖται ἀκόμη καὶ αὐτῆς ταύτης τῆς βιολογικῆς του ζωῆς! Νομίζει ὅτι γνωρίζει ἀπολύτως πῶς πρέπει νὰ ἐνδυθῇ, ἀλλὰ καὶ ποῖα ἐνδύματα νὰ περιβληθῇ˙ τί τροφὴ τοῦ χρειάζεται, ἀλλὰ καὶ πῶς πρέπει ἵνά την προμηθευθῇ! Ἐργάζεται «πυρετωδῶς», «ἀπὸ φυλακῆς πρωΐας μέχρι νυκτός», – ὡς λέγει ὁ ψαλμωδός, – προκειμένου ἵνα καλύψῃ τὰς τοιαύτας ἀνάγκας του, καὶ πολλάκις «ὑποχρεοῦται» ἀκόμη καὶ νὰ παρανομῇ ποικολοτρόπως διὰ νὰ τὰ … «καταφέρνῃ»!
Λεπτομερῶς ἕως ἀδιανοήτου σημείου, ἐπιδιώκει ἵνά μας «καθησυχάσῃ» ὅτι … δὲν εἶναι δυνατόν, ἵνα μεριμνᾷ Οὗτος ὁ Θεός, διὰ τὰ «πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ» καὶ διὰ τὰ «κρῖνα καὶ τὰ ἄνθη τοῦ ἀγροῦ», καὶ νὰ ἀδιαφορῇ ἢ καὶ νὰ ἀδυνατῇ νὰ ἐξυπηρετήσῃ καὶ διευκολύνῃ τὸν «ἀδύναμον» ἄνθρωπον! Καὶ εἰς τὸ προαναφερθὲν Ἁγιογραφικὸν βιβλίον τοῦ Ἰώβ, ἀλλὰ καὶ εἰς πληθώραν ἄλλων σημείων τῆς Παλαιᾶς τε καὶ Καινῆς Διαθήκης, βλέπομεν τὸν Κύριον νὰ μᾶς βεβαιοῖ ὅτι «ὑμῶν δὲ καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς πᾶσαι ἠριθμημέναι εἰσί»! Καὶ ἐνῶ γνωρίζομεν ἀλλὰ καὶ βιώνομεν τοῦτο τὸ ἀνύστακτον ἐνδιαφέρον καὶ τὴν ἀπέραντον Πατρικὴν ἀγάπην τοῦ Κυρίου μας, ἐπιμένομεν νὰ ἐπιχειρῶμεν εἰς τὰ ἰδικά μας θελήματα! Διὰ νὰ ὁμιλήσωμεν διὰ παραδείγματος, … εἴμεθα ὡς τὰ νήπια ἐκεῖνα ἅτινα ἐπιμένουσιν εἰς τὸ θέλημά των καὶ νομίζουσιν ὅτι δὲν ἔχουσιν ἀνάγκην τῆς χειραγωγήσεώς των ὑπὸ τῶν γονέων των! Ποῖος, ἆραγε, ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἐνήλικας θὰ ἐνεπιστεύετο τὴν ὁδήγησιν ἑνὸς αὐτοκινήτου, εἰς τὰς χείρας ἑνὸς νηπίου τὸ ὁποῖον ἐπιμένει ὅτι δύναται νὰ προβῇ εἰς τὸ τοιοῦτον ἐγχείρημα!
Καὶ ἐνῶ συμφωνοῦμεν ἅπαντες εἰς τὴν λογικὴν ταύτην, ἐπιμένομεν, ὅμως, ὅτι γνωρίζομεν περισσότερον καὶ καλύτερον ἀπὸ τὸν Πάνσοφον καὶ Παντοδύναμον Θεόν! Καὶ ἐνῶ, αἱ ἕως σήμερον «πρακτικαί» μας, μᾶς διαψεύδουσι διὰ τοῦ ἀποτελέσματος ὅτι εἴμεθα, πλέον ἀδύναμοι καὶ αὐτῶν τῶν νηπίων, συγκριτικῶς, ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ, οὐδόλως θεωρῶμεν ὅτι ἔχομεν τὴν ἀνάγκην τῆς καθοδηγήσεως ἀπὸ τὸν Παντογνώστην Κύριον! Καὶ ἐνῶ, ἐπίσης, ζητῶμεν διὰ τῶν προσευχῶν ἡμῶν, ἵνα ὁ Θεὸς «ὁδηγῇ ἡμᾶς εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν», καὶ τὸν παρακαλοῦμεν, «γνώρισόν μοι Κύριε ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι», δείχνομεν ὅτι δὲν ἔχομεν τὴν ἀνάγκην τῶν ὑποδείξεων καὶ συμβουλῶν Του!
Τὸ γνώρισμα τοῦ … Ἁγίου!
Ὅταν, συνήθως, ὁμιλοῦμεν περὶ τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, προσπαθοῦμε νὰ παρουσιάσωμεν τὰ ποικίλα κατορθώματά των ὡς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα τοὺς ἀνέδειξαν ὡς … Ἁγίους! Εἴτε τὸ προορατικόν τους χάρισμα, εἴτε τὰ θαύματά των, εἴτε τὰ ἀσκητικά των ἀγωνίσματα, εἴτε τὰς προσευχὰς καὶ νηστείας των, εἴτε τὰ μαρτύριά των! Ὅμως, – καὶ ἂς μὴ ἐκπλαγῶσι τινὲς ἐκ τούτου, – ταῦτα πάντα ἦσαν δῶρα τοῦ Κυρίου πρὸς τούτους!
Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἦτο καὶ εἶναι τὸ καθ’ αὐτὸ γνώρισμα τοῦ Ἁγίου, ἦτο … ἡ ἀπόλυτος ἀγάπη των, ἀλλὰ καὶ ἐξάρτησίς των ἀπὸ τὸν Κύριον! Ἦτο ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔλεγεν ὁ σύγχρονος Ἅγιός μας, ὁ Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, «Κύριε, χωρὶς ἐσένα δὲν μπορῶ καὶ δὲν ἀντέχω»! Εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὀποῖον βλέπομεν εἰς ἅπαντας τοὺς Ἁγίους, δηλαδή, τὴν ἀπόλυτον προσκόλησίν των εἰς τὸν Θεὸν ὥστε νὰ μὴν δύναται οὐδεὶς καὶ τίποτε, νὰ χωρίσῃ τούτους ἀπὸ τὸ Θεόν! «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;» (Ρωμ. Η΄ 35)! Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μᾶς συνέστησεν ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ὅταν εἶπεν, «ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. Η΄ 4)! Ὅπως τὰ νήπια δὲν χωρίζονται ἐκ τῆς μητρός των ἔναντι τοῦ οἵουδήποτε ἀνταλλάγματος, οὕτω καὶ ὁ Ἅγιος, δὲν διανοεῖται ἵνα ζήσῃ ἔστω καὶ πρὸς στιγμήν, ἀποκεκομμένος ἐκ τοῦ Θεοῦ!
Τοῦτο διδάσκει καὶ συνιστᾷ σήμερον ὁ Θεῖος Λόγος, φίλοι μου ἀναγνῶσται! Τοῦτο ἀς θέλωμεν καὶ ἀς ἐπιδιώκωμεν˙ καὶ τοῦτο ἀρκεῖ ἵνα ἐπιτύχωμεν τῆς «ἐπηγγελμένης Βασιλείας»! Ἀμήν!
Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου
Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν
No responses yet