ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΕΝΑΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026)«Εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον» (Ματθ. ΙΔ΄ 22).

Ἡ «καταναγκαστική» κίνησις τοῦ Χριστοῦ!

Τὸ περιστατικὸν τὸ ὁποῖον ἠκούσθη σήμερον ἐκ τοῦ Εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, ἀδελφοί μου, συνέβηχρονικῶς, ἀμέσως μετὰ τὸ θαῦμα τοῦ, ἐκ πέντε ἄρτων καὶ δύο ἰχθύων, χορτασμοῦ τῶν πεντακισχιλίων ἀνδρῶν, – χωρὶςγυναικῶν καὶ παιδίων, – εἰς τὴν Καπερναούμ! Ὁ κόσμος εἶναι ἐνθουσιασμένος καὶ σπεύδει πρὸς τὸν Κύριον διὰ νὰ Τὸν εὐχαριστήσῃ, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ τὸν ἀνακηρύξῃ βασιλέα καὶ ἄρχοντα, ὡς ὑπογραμμίζει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης εἰς τὴνἀναφοράν του εἰς τὸ συγκεκριμμένον θαῦμα (Ἰωάν. ΣΤ΄ 14-15)! Ὁ Κύριος, ὅμως, δὲν «ἐνθουσιάζεται» καὶ οὔτε«κολακεύεται» ἐκ τῶν τοιούτων ἐκδηλώσεων! Εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς καὶ γνωρίζει ὅτι οἱ τοιοῦτοι «ἐνθουσιασμοί», εἶναιἐπιπόλαιοι καὶ ὡς τάχιστα … ξεχνοῦνται! «Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ζητεῖτέ με, οὐχ ὅτι εἴδετε σημεῖα, ἀλλ’ ὅτι ἐφάγετεἐκ τῶν ἄρτων καὶ ἐχορτάσθητε», τοὺς εἶπε ὅταν Τὸν εὗρον «τῇ ἐπαύριον … πέραν τῆς θαλάσσης» (Ἰωάν. ΣΤ΄ 22-26)!

Ὑπάρχει, ὅμως, ὁ κίνδυνος τοῦ ἐνθουσιασμοῦ, διὰ τούς … μαθητάς! Καὶ ὁ κίνδυνος οὗτος εἶναι τόσον ἄμεσος καὶ ἐπικίνδυνος, ὥστε ὁ Διδάσκαλος σπεύδει ἵνα προλάβῃ τό … κακόν! Ἐνῶ Αὐτὸς ὁ Κύριος, δὲν«παρασύρρεται» ἐκ τῶν κολακειῶν τοῦ πλήθους, οἱ μαθηταί Του, ὅμως, ὡς ἄνθρωποι, καὶ ἐνθουσιάζονται, ἀλλὰ καὶ«γλυκαίνονται» ἀπὸ τὰ λόγια καὶ τὴν συμπεριφορὰν τοῦ κόσμου! Δὲν διαθέτουσιν οὗτοι, οὔτε τὴν Θείαν δύναμιν τοῦ Διδασκάλου των διὰ νὰ ἀντισταθῶσιν εἰς τὸν κίνδυνον τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ τῆς δαιμονικῆς ἀπάτης, ἀλλ’ οὔτε ἔχουσι καὶτὴν πνευματικὴν ἐκείνην πεῖραν, προκειμένου ἵνα διαβλέψωσι τὴν «παγίδα» ἥντινα ἔχει στήσει ὁ διάβολος,προκειμένου ἵνα παγιδεύσῃ τοὺς ἀθώους! «Ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον» καὶἀναχωρήσωσιν ἐκ τοῦ τόπου τούτου! Γνωρίζει ὁ Θεός, πόσον μεγάλο εἶναι τὸ ἁμάρτημα τοῦ ἐγωισμοῦ, τὸ ὁποῖον, – ἐνταὐτῷ, – εἶναι καὶ τὸ ἀποτελεσματικώτερον ὅπλον τοῦ ἀρχαικάκου! Διὰ τούτου τοῦ «ὅπλου» ἔρριψεν τοὺς προπάτοράςμας πρωτοπλάστους, ἀλλὰ καὶ διὰ τούτου ἐπεχείρησεν ἵνα ρίψῃ καὶ Αὐτὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ἐκεῖ εἰςτὸ Σαραντάριον ὄρος τῆς Ἱεριχοῦς, πλὴν ὅμως … ἀπέτυχεν!

Ἐγωισμός!

Εἶναι, ὡς εἴπωμεν, ἡ πρώτη πτῶσις τῶν πρωτοπλάστων! Καὶ ἡ δευτέρα, ὅμως ἥτις ἐπηκολούθησε, … ἐγωισμὸς ἦτο καὶ αὕτη! Εἰς τὴν πρώτην ἔπεσον ἐκ τῆς φαντασίας ὅτι θὰ ἐγίνοντο Θεοί, κατὰ τὴν διαβολικὴνἐξαπάτησιν! Εἰς τὴν δευτέραν δέ, ἀρνοῦνται ἐνώπιον τοῦ Κυρίου τὰς εὐθύνας των διὰ τὴν πτῶσιν των, καὶ ἀθωώνουσινἑαυτούς, καὶ ἐπιρρίπτωσιν τὴν ἐνοχὴν ὁ εἷς ἐπὶ τοῦ ἄλλου! Βεβαίως, τοῦτο συμβαίνει καὶ εἰς πᾶσαν ἐποχήν, ἀλλὰ καὶ εἰςτὸ πλεῖστον τῶν ἀνθρώπων! Εἶναι ἡ συνήθης συμπεριφορά, ἥτις δὲν ἐλλείπει ἀκόμη καὶ ἀπ’ ἐκείνους οἵτινεςκατατάσσουσιν ἑαυτούς, μετὰ τῶν «υἱῶν τῆς Βασιλείας! Σπανιώτατα δὲ βλέπομεν κάποιους εὐλαβεῖς καὶ ὄντως ἁγίουςκαὶ θαυμασίους, ἐκείνους, οἵτινες εὐκόλως καὶ ἀμέσως καὶ εἰλικρινῶς, ἀναλαμβάνουσι τὰς εὐθύνας, οὐχὶ μόνον τῶνἰδίων ἁμαρτιῶν καὶ πτώσεων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων! Δὲν εἶναι ἐκεῖνοι οἱ … ταπεινολογοῦντες καὶ κινούμενοιὑποκριτικῶς, ἀλλὰ οἱ ἔχοντες ἐντὸς αὐτῶν τὴν Θείαν Χάριν! Ἅπαντα τὰ ἁμαρτήματα ἐκ ταύτης τῆς κατηραμένης ρίζης (τοῦ ἐγωϊσμοῦ) τροφοδοτοῦνται! Τοῦτοδιαπιστοῦμεν ἐντρυφῶντες εἰς τὰς σελίδας τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλὰ καὶ τοῦτο ἐπιβεβαιοῦται εἰς τὴν καθημερινότηταἡμῶν! Ἐκεῖνο δὲ ὅπερ συναντῶμεν εἰς τὴν Καθολικὴν ἐπιστολὴν τοῦ Ἰακώβου, – «ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται,ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν» (Ἰακ. Δ΄ 6), – εἶναι, θὰ ἐλέγωμεν, τὸ κατ’ οὐσίαν ἀπόσταγμα, τῆς Ἁγίας Γραφῆς! Δὲν εἶναιδὲ τυχαῖον τὸ γεγονός, ὅτι τὰ τοιαῦτα, κυρίως, ἁμαρτήματα τοῦ ἐγωϊσμοῦ, ἦσαν ἐκεῖνα ἅτινα καὶ παρώργισαν τὸ Θεόν,περισσότερον ὅλων τῶν ἄλλων!Ἅπαντες ἐνθυμούμεθα τὰς βαρυτάτας πτώσεις τοῦ βασιλέως Δαυΐδ! Δὲν ἦσαν μόνον αἱ δύο ἐκεῖναι, – ἡμοιχεία καὶ ὁ φόνος, – ἀλλὰ κυρίως καὶ μία τρίτη, καθ’ ἣν ἐκαυχήθη διὰ τὰ στρατεύματά του καὶ τὰς στατιωτικάς τουἐπιτυχίας! Τότε τὸ κόστος ἦτο τρομακτικόν, ἀφοῦ χιλιᾶδες ἐκ τοῦ πλήθους τῶν Ἑβραίων, ἐπλήρωσαν μὲ τὴν ἰδίαν ζωήντων τὸ κρίμα τοῦτο τοῦ Δαυΐδ! Τὸ ἴδιον βλέπομεν καὶ εἰς τὸν εὐλαβέστατον βασιλέα Ἐζεκίαν ὅστις ἐκαυχήθη διὰ τὰπλούτη του! Καὶ ἐν προκειμένῳ, ὁ Κύριος ὑπεσχέθη καὶ εἰς τοῦτον βαρυτάτην τιμωρίαν! Ἀρκοῦσιν, ὅμως, τὰ δύο ταῦταἐκ τῶν πολλῶν ἄλλων, ἅτινα καὶ ἐπιβεβαιώνουσι, τοῦτο ὅπερ καὶ προεγράψαμεν … «ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοιςἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν»!

«Ταπεινώθητε οὖν ὑπὸ τὴν κραταιὰν χεῖρα τοῦ Θεοῦ, ἵνα ὑμᾶς ὑψώσῃ ἐν καιρῷ»

Δύο λογισμοί, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, εἶναι ἀρκετοὶ προκειμένου νὰ διατηρῶμεν ἐντὸς ἡμῶν τὴνεὐλογημένην καὶ Ἁγίαν ταπείνωσιν! Ὁ πρῶτος ἐκ τούτων εἶναι ἐκεῖνος, ὅστις «διαμαρτύρεται» εἰς τὰς ἐγωϊστικάς μαςσυμπεριφοράς, καὶ μᾶς θυμίζει ἐκεῖνο τὸ τοῦ ψαλμωδοῦ, «τί ἐστιν ἄνθρωπος, ὅτι μιμνῄσκῃ αὐτοῦ; ἢ υἱὸς ἀνθρώπου,ὅτι ἐπισκέπτῃ αὐτόν;» (Ψαλμ. Η΄ 5)! Δηλαδή, «ποῖον εἶναι τὸ μέγεθος τοῦ ἀνθρώπου τὸν ὁποῖον ἔχεις εἰς τὸν νοῦν ΣουΚύριε;»! Ἐλαχιστότερον καὶ τοῦ … ἐλαχίστου! Βεβαίως, εἰς τὴν συνέχειαν ὁ ἴδιος ὁ ψαλμωδός, ἀναλογιζόμενος τὰςδωρεὰς τοῦ Θεοῦ εἰς αὐτὸν καὶ τὸ πνευματικὸν ὕψος καὶ μέγεθος διὰ τῶν ὁποίων καὶ ἐμεγάλυνε τοῦτον, προσθέτει καὶλέγει˙ «ἠλάττωσας αὐτὸν βραχύ τι παρ᾿ ἀγγέλους, δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτόν, καὶ κατέστησας αὐτὸν ἐπὶ τὰἔργα τῶν χειρῶν σου» (αὐτόθι Η΄ 6-7)!

Ὁ δεύτερος δὲ λογισμός, εἶναι ἐκεῖνος ὅστις καὶ μᾶς … προσγειώνει εἰς τὴνπραγματικότητα! Καὶ τοῦτος εἶναι … τὸ πόσον, ὁ ἐλάχιστος ἄνθρωπος δύναται ἵνα ἐγγίσῃ τὴν ἀπειρότητα καὶ τὸμέγεθος τοῦ Ἀπείρου Θεοῦ, ὅσον μέγας καὶ τεράστιος καὶ ἐὰν αἰσθάνεται! Ἐν προκειμένῳ, θὰ ἠδυνάμεθα ἵναἐνθυμηθῶμεν ἐκεῖνον τὸν λόγον τοῦ Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς, ὅστις, νομίζων ὁ ἀνόητος ὅτι ἐκράτει τῆς … οἰκουμένηςἁπάσσης καὶ ἔσπευδεν ἵνα ἐξαφανίσῃ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ, ἐδέχθη τὴν … ὀργὴν Αὐτοῦ καὶ πνέων τὰ λοίσθια ἠναγκάσθηκαὶ ὡμολόγησε: «δίκαιον ὑποτάσσεσθαι τῷ Θεῷ καὶ μὴ θνητὸν ὄντα ἰσόθεα φρονεῖν ὑπερηφάνως» (Β΄ Μακ. Θ΄ 12)!Συνεπῶς, «ταπεινωθῶμεν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ τελωνικῶς», κατὰ τὸν ὕμνον τοῦτο τοῦ Τριωδίου, καὶ ἂςἔχωμεν πάντοτε τὴν αἴσθησιν τῆς μηδαμινότητός μας, ἵνα κατὰ τὴν Αὐτοῦ ὑπόσχεσιν, ὑψωθῶμεν κατὰ τὴν ἔνδοξον Βασιλείαν Αὐτοῦ!

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν