«Ὁ γιός μου ἔχει μιά σχέση» – π. . Βασιλείου Μπακογιάννη

«Ὁ γιός μου ἔχει μιά σχέση»

Ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Ὁ Χριστός λέει: «Ὅποιος βλέπει γυναῖκα μὲ τὴ διάθεση νὰ συνάψει μαζί της “σχέσεις”, ἤδη μοίχευσε ἐν διανοίᾳ» (Μτ. 5, 28). Τουτέστιν, ὁ Χριστός, δὲν ἀνέχεται «σχέσεις» ἐκτὸς τοῦ γάμου, οὔτε ἐν διανοίᾳ. Μᾶς παραξενεύει; Μᾶς φαίνεται ἀκατόρθωτο; Δηλαδή, ὁ Χριστός φορτώνει στούς ἀνθρώπους δυσβάστακτα  φορτία;

     Δέν ἔπλασε τόν ἄνθρωπο ἄλογο ὀνάριο· ἀλλά τόν ἔπλασε μέ συνείδηση, λογική, θέληση, ἱκανό νά ξεχωρίζει ὄχι μόνο τίς πράξεις του, ἀλλά καί τούς λογισμός του. Γι’αὐτό, δέν ἔχει ἀπαιτήσεις ἀπό τό ζῶο, ἀλλά ἀπό τόν ἄνθρωπο.

   Καί σήμερα, λοιπόν,   ἀκοῦμε, ἀκόμα καί  ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ συχνάζουν στίς ἐκκλησίες, νὰ λένε χωρὶς αἰδῶ: «Ὁ γιός μου ἔχει μιὰ σχέση».  Κάτι πού, στήν ὀρθόδοξη, χριστιανική πατρίδα μας, μέχρι περίπου στή δεκαετία τοῦ 1970, θεωρεῖτο ἀδιανόητο. Ὁ γιὸς  δὲν τολμοῦσε νὰ ἐμφανιστεῖ στὴν κοινωνία. Οἱ πρῶτοι ποὺ θὰ τὸν προπηλάκιζαν ἦταν οἱ ἴδιοι οἱ γονεῖς του· τὸ θεωροῦσαν ντροπὴ γιὰ τὴν οἰκογένειά τους. Σήμερα τὸ θεωροῦν καμάρι: «Ὁ γιός μου ἔχει  σχέση μέ μιά καλή κοπέλα». Ἔχει χαθεῖ καί ἡ ἔννοια τοῦ καλοῦ ἀνθρώπου.

     Καί  ὅταν ἔρχονται οἱ γιορτές, λένε  στὸ γιό τους: «Πήγαινε στὸν παπᾶ νὰ σοῦ διαβάσει εὐχὴ καὶ νὰ κοινωνήσεις». Καὶ ἂν ὁ παπᾶς δὲν τοῦ ἐπιτρέψει νὰ μεταλάβει, τά βάζουν μέ τόν παπᾶ, καί ὄχι μέ τό γιό τους· ὁ γιός τους πρέπει νά μεταλάβει «γιά τό καλό». Ὅμως, καί  οἱ Κορίνθιοι κοινωνοῦσαν,  ἀλλά ἀρρώσταιναν καί πέθαιναν! ( Α΄Κορ. 11:30)

        Ἄν  τούς εἰπεῖς ὅτι μέ τή στάση  τους αὐτή, γίνονται συνένοχοι στήν ἁμαρτία τοῦ παιδιοῦ τους, καταφεύγουν (στό ἀπατηλό!) ἐπιχείρημα: «Ἄλλαξε ἡ ἐποχή!».

  Ναί. Μπορεῖ νά ἄλλαξε ἡ ἐποχή, ἀλλά αὐτό δέν σημαίνει, ὅτι καὶ ὁ Θεός ἄλλαξε τίς  ἐντολές Του!

Καὶ ἐπὶ Νῶε ἄλλαξε ἡ ἐποχή· οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔκαναν τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ τρῶνε, νὰ πίνουν καὶ νὰ κάνουν «ἔρωτα» (Μτ. 24:38). Καί τότε οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν στό ἀπόλυτο σκοτάδι· δέν ὑπῆρχαν ἱερεῖς, ἐκκλησίες· οὔτε εἶχαν δοθεῖ  οἱ  Δέκα  Ἐντολές.  Τό μόνο ξυπνητήρι πού  ὑπῆρχε,  ἦταν ἡ συνείδηση· σφύριζε, ἀλλά ἔβρισκαν τρόπο νά τή φιμώσουν, καί συνέχιζαν τό «ἔργο» τους· «μέχρι ποὺ ἦλθε ὁ κατακλυσμὸς καὶ τοὺς ἐξαφάνισε» (Μτ. 24: 39).

      Τό δυστύχημα γιά τήν κοινωνία μας, δέν εἶναι ὅτι χάλασαν  (μόνο) τά παιδιά, ἀλλά χάλασαν oἱ μεγάλοι· οἱ γονεῖς, οἱ παππούδες· «ἐλέησον ἡμᾶς Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς». Ἀμήν.