Γράφτηκε από τον/την Romfea.gr. 03/08 22:36

Άγιοι Επτά Παίδες εν Εφέσω: Ζωντανή απόδειξη της Αναστάσεως των νεκρών

Του Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητού στην Romfea.gr

---

Ο θεόπνευστος Ψαλμωδός έγραψε: «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις Αυτού» (Ψαλμ.67,36), δηλαδή μέσω των Αγίων της Εκκλησίας μας φανερώνεται το μεγαλείο και η δόξα του Θεού.

Μια τέτοια περίπτωση φανερώσεως των θείων θαυμασίων αποτελεί και το Ιερό Συναξάρι των Αγίων Επτά Παίδων των εν Εφέσω.

Μέσω αυτών, την θαυμαστή διάσωσή τους και την ανάστασή τους από τον βαθύ ύπνο τριών περίπου αιώνων, ο Θεός έδειξε ότι «ουκ έστιν ο Θεός, Θεός νεκρών, αλλά ζώντων» (Ματθ.22,32).

Οι Άγιοι Επτά Παίδες της Εφέσου έζησαν κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος Δεκίου (249–251 μ.Χ.), όταν ξέσπασε σκληρός διωγμός κατά των χριστιανών.

Ήσαν νέοι ευγενικής καταγωγής και υπηρετούσαν στον στρατό ή στη διοίκηση της πόλεως της Εφέσου.

Τα ονόματά τους ήταν: Μαξιμιλιανός, Ιάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Ιωάννης, Εξακουστοδιανός και Αντωνίνος.

Όταν ο Δέκιος έφθασε στην Έφεσο και διέταξε όλους να θυσιάσουν στα είδωλα, οι επτά νέοι αρνήθηκαν να προδώσουν τον Χριστό.

Ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε την πίστη τους και τους κάλεσε σε απολογία. Εκείνοι ομολόγησαν με παρρησία ότι είναι χριστιανοί και ότι λατρεύουν μόνον τον αληθινό Θεό.

Ο Δέκιος, επειδή ήταν νέοι και επιφανείς, δεν τους τιμώρησε αμέσως, αλλά τους έδωσε προθεσμία να μετανοήσουν και να θυσιάσουν στους θεούς.

Οι Άγιοι, αντί να υποχωρήσουν, εγκατέλειψαν την πόλη και κατέφυγαν σε ένα σπήλαιο στο όρος που βρισκόταν κοντά στην Έφεσο.

Εκεί προσεύχονταν αδιάλειπτα, ζητώντας από τον Θεό να τους ενισχύσει στον αγώνα τους.

Όταν ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε το κρησφύγετό τους, διέταξε να φραχθεί η είσοδος του σπηλαίου με μεγάλους λίθους, ώστε να πεθάνουν από πείνα και δίψα.

Δύο χριστιανοί αξιωματούχοι, οι οποίοι παρακολουθούσαν κρυφά τα γεγονότα, κατέγραψαν τα ονόματα και την ομολογία των νέων σε μολύβδινες πινακίδες και τις έκρυψαν κοντά στο σπήλαιο, ώστε να μη λησμονηθεί η μαρτυρία τους.

Με θαυμαστό τρόπο, όμως, οι Άγιοι δεν πέθαναν όπως νόμιζαν οι διώκτες τους, αλλά έπεσαν σε βαθύ και υπερφυσικό ύπνο, κατά παραχώρηση του Θεού.

Παρέμειναν έτσι επί πολλά χρόνια, ενώ οι γενιές διαδέχονταν η μία την άλλη και η ειδωλολατρία υποχωρούσε.

Περί τα χρόνια του αυτοκράτορος Θεοδοσίου Β΄ (408–450 μ.Χ.), παρουσιάσθηκε μία αίρεση που αρνείτο την ανάσταση των νεκρών.

Τότε η θεία Πρόνοια θέλησε να φανερώσει ένα μεγάλο σημείο. Καθώς εργάτες άνοιγαν το σπήλαιο για οικοδομικές εργασίες, αφαιρέθηκαν οι λίθοι που έκλειναν την είσοδο και οι επτά νέοι ξύπνησαν σαν να είχαν κοιμηθεί μόλις μία νύχτα.

Αγνοώντας ότι είχαν περάσει σχεδόν δύο αιώνες, έστειλαν τον Ιάμβλιχο στην πόλη για να αγοράσει τροφή.

Όταν εκείνος παρουσίασε παλαιό νόμισμα της εποχής του Δεκίου, οι έμποροι και οι άρχοντες απορούσαν, νομίζοντας ότι είχε βρει κάποιον κρυμμένο θησαυρό.

Μετά από πολλές ερωτήσεις αποκαλύφθηκε η αλήθεια. Ο Ιάμβλιχος διηγήθηκε την ιστορία τους και όλοι τον ακολούθησαν στο σπήλαιο.

Το γεγονός προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος μετέβη ο ίδιος στην Έφεσο για να συναντήσει τους Αγίους.

Εκείνοι διηγήθηκαν τα όσα είχαν συμβεί και έγιναν ζωντανή απόδειξη της αναστάσεως των νεκρών και της παντοδυναμίας του Θεού.

Αφού ολοκλήρωσαν την αποστολή τους και ενίσχυσαν την πίστη των χριστιανών, παρέδωσαν ειρηνικά τις ψυχές τους στον Κύριο.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους ως θαυμαστό σημείο της μελλοντικής αναστάσεως και της νίκης της πίστεως απέναντι στους διωγμούς και την απιστία.

Οι Άγιοι Επτά Παίδες εορτάζονται στις 4 Αυγούστου, ενώ σε ορισμένες λειτουργικές παραδόσεις μνημονεύεται και η ανακομιδή ή η εύρεσή τους στις 22 Οκτωβρίου.

Από τη ζωή των Επτά Παίδων της Εφέσου μπορούμε να αντλήσουμε πολλά πνευματικά και ανθρώπινα μηνύματα:

1. Η πίστη απαιτεί θάρρος. Οι νέοι αυτοί βρέθηκαν μπροστά σε ένα δύσκολο δίλημμα: να αρνηθούν τον Χριστό για να σώσουν τη ζωή τους ή να παραμείνουν πιστοί. Επέλεξαν το δεύτερο, δείχνοντας ότι οι αληθινές αξίες δεν εγκαταλείπονται όταν γίνονται δύσκολες.

2. Η νεότητα μπορεί να είναι αγία. Συχνά θεωρείται ότι η πνευματική ωριμότητα ανήκει μόνο στους μεγαλύτερους.

Οι Επτά Παίδες ήταν νέοι άνθρωποι, και όμως έφτασαν σε ύψος αρετής και ομολογίας. Η ηλικία δεν αποτελεί εμπόδιο για την αγιότητα.

3. Η δύναμη της φιλίας. Δεν αγωνίστηκε ο καθένας μόνος του. Έμειναν ενωμένοι, στήριξαν ο ένας τον άλλον και αντιμετώπισαν μαζί τη δοκιμασία.

Η αληθινή φιλία δεν βασίζεται μόνο σε κοινά ενδιαφέροντα αλλά και σε κοινές αξίες.

4. Η ελπίδα υπερβαίνει τις περιστάσεις. Ενώ ανθρώπινα φαίνονταν χαμένοι μέσα στο σπήλαιο, ο Θεός είχε διαφορετικό σχέδιο.

Η ιστορία τους θυμίζει ότι δεν βλέπουμε πάντοτε το τέλος μιας δοκιμασίας και ότι η απελπισία δεν είναι ποτέ η μόνη δυνατή στάση.

5. Η Ανάσταση είναι κεντρική αλήθεια της χριστιανικής πίστης. Το θαύμα της αφυπνίσεώς τους μετά από τόσα χρόνια χρησιμοποιήθηκε από τον Θεό ως σημείο για να ενισχυθεί η πίστη στην ανάσταση των νεκρών.

Η ζωή δεν τελειώνει με τον θάνατο, αλλά κατευθύνεται προς τη συνάντηση με τον Θεό.

6. Ο Θεός ενεργεί στον δικό Του χρόνο. Για τους Αγίους πέρασε μια νύχτα· για τον κόσμο είχαν περάσει σχεδόν δύο αιώνες.

Το γεγονός αυτό υπενθυμίζει ότι ο χρόνος του Θεού δεν ταυτίζεται πάντοτε με τον δικό μας και ότι πολλές απαντήσεις έρχονται όταν Εκείνος γνωρίζει ότι είναι ωφέλιμο.

7. Η ομολογία μπορεί να γίνει χωρίς επιθετικότητα. Οι Παίδες δεν επαναστάτησαν με βία ούτε μίσησαν τους διώκτες τους. Ομολόγησαν την αλήθεια με παρρησία αλλά και με ειρήνη.

Πρόκειται για ένα πρότυπο σταθερότητας χωρίς φανατισμό.

8. Η πίστη είναι μαρτυρία προς τους άλλους. Η ζωή τους δεν ωφέλησε μόνο τους ίδιους. Έγινε αιτία να ενισχυθεί η πίστη ολόκληρης της Εκκλησίας.

Κάθε άνθρωπος, με τη στάση του, επηρεάζει πολύ περισσότερους από όσους νομίζει.

Στην ορθόδοξη παράδοση, οι Επτά Παίδες θεωρούνται ιδιαίτερα σύμβολο της ελπίδας στην ανάσταση, της ανδρείας των νέων και της υπομονής στην αναμονή του Θεού.

Ας έχουμε τις πρεσβείες τους από το θρόνο της μεγαλοσύνης του Θεού!