Α΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΟΥΚΑ. «Ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί Σου χαλάσω τὸ δίκτυον». – π. Σιλουανός Λ. Λάμπρου

Α΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΟΥΚΑ.
 

«Ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί Σου χαλάσω τὸ δίκτυον».

Αρχιμανδρίτης Σιλουανός Λ. Λάμπρου

Ιεροκήρυξ Ιεράς Μητροπόλεως Φωκίδος.
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Η ευαγγελική περικοπή της Α΄ Κυριακής του Λουκά (Λουκ. 5, 1-11) δεν αποτελεί απλώς τη διήγηση μιας θαυμαστής αλιείας. Είναι μία αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο ο Χριστός εισέρχεται στην ανθρώπινη αποτυχία και τη μεταμορφώνει σε κλήση, εμπιστοσύνη και αποστολή.
Ο Σίμων Πέτρος συναντά τον Κύριο ακριβώς τη στιγμή κατά την οποία η ανθρώπινη εμπειρία του τού υπαγορεύει ότι κάθε νέα προσπάθεια είναι μάταιη. Τα δίχτυα είναι άδεια, η νύχτα έχει περάσει και ο κόπος φαίνεται χωρίς αντίκρισμα. Κι όμως, μέσα σε αυτή την εξάντληση ακούγεται ο λόγος του Χριστού: «Ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος».
Το σύντομο κήρυγμα που ακολουθεί εστιάζει στη φράση του Πέτρου «ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον». Εκεί βρίσκεται η καρδιά της πίστεως: όχι στην κατάργηση της λογικής ούτε στην άρνηση της δυσκολίας, αλλά στην ελεύθερη εμπιστοσύνη του ανθρώπου προς το Πρόσωπο του Χριστού, όταν ακόμη δεν γνωρίζει την έκβαση.


ΚΥΡΙΩΣ ΚΗΡΥΓΜΑ.

«Ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί Σου χαλάσω τὸ δίκτυον».
Ἀδελφοί μου.
ὁ Πέτρος σήμερα δὲν εἶναι ἕνας ἄνθρωπος ποὺ δὲν προσπάθησε. Εἶναι ἕνας ἄνθρωπος ποὺ προσπάθησε πολύ καὶ ἀπέτυχε.
«Δι’ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν».
Μία ὁλόκληρη νύχτα κόπου. Δίχτυα ἄδεια. Χέρια κουρασμένα. Καὶ ἡ πικρὴ αἴσθηση ὅτι, παρὰ τὸν κόπο, τίποτε δὲν ἦρθε.
Πόσο μοιάζει αὐτὴ ἡ νύχτα τοῦ Πέτρου μὲ κάποιες νύχτες τῆς δικής μας ζωῆς!
Προσπάθησες νὰ κρατήσεις ἕναν ἄνθρωπο κοντά σου — καὶ ἔφυγε. Προσπάθησες νὰ σώσεις μία σχέση — καὶ πληγώθηκε. Προσευχήθηκες — καὶ νόμισες ὅτι ὁ οὐρανὸς σιώπησε. Ἔδωσες — καὶ δὲν ἀναγνωρίστηκε. Ἀγάπησες — καὶ δὲν ἀγαπήθηκες.
Καὶ τότε ὁ Χριστὸς λέγει στὸν Πέτρο κάτι παράλογο γιὰ τὴν ἀνθρώπινη λογική: «Ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος». Ξαναβγές στὰ βαθιά.
Θὰ μποροῦσε ὁ Πέτρος νὰ πεῖ: «Κύριε, εἶμαι ψαράς. Ξέρω τὴ θάλασσα. Ξέρω πότε ψαρεύουμε. Προσπάθησα. Τελείωσε». Ὅμως λέγει κάτι συγκλονιστικό: «Ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί Σου χαλάσω τὸ δίκτυον». Δηλαδή: «Δὲν καταλαβαίνω, ἀλλὰ Σὲ ἐμπιστεύομαι». Καὶ ἐκεῖ ἀκριβῶς ἀρχίζει τὸ θαῦμα.
Θυμίζει μία μικρὴ ἱστορία. Ἕνα παιδί ταξίδευε μὲ τὸν πατέρα του μέσα σὲ δυνατὴ καταιγίδα. Τὸ αὐτοκίνητο δυσκολευόταν νὰ προχωρήσει, ἡ βροχὴ σκέπαζε τὸν δρόμο καὶ τὸ παιδί φοβισμένο ρώτησε: «Πατέρα, βλέπεις τὸν δρόμο;» Κι ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε: «Ὄχι ὅλον. Βλέπω ὅμως ὅσο χρειάζεται γιὰ νὰ κάνω τὸ ἑπόμενο μέτρο».
Αὐτὸ εἶναι ἡ πίστη. Ὄχι νὰ βλέπεις ὁλόκληρο τὸν δρόμο. Ἀλλὰ νὰ ἐμπιστεύεσαι τὸν Θεὸ γιὰ τὸ ἑπόμενο βῆμα.
Ὁ Χριστὸς δὲν ὑποσχέθηκε στὸν Πέτρο ὅτι δὲν θὰ κουραστεῖ. Τὸν βρῆκε ἤδη κουρασμένο. Δὲν τοῦ ἐξήγησε πῶς θὰ γεμίσουν τὰ δίχτυα. Τοῦ ζήτησε μόνο νὰ τὰ ξαναρίξει.
Καὶ ἴσως αὐτὸ ζητεῖ σήμερα καὶ ἀπὸ ἐμᾶς. Νὰ ξαναρίξουμε τὸ δίχτυ. Νὰ ξαναπροσευχηθοῦμε. Νὰ ξανασυγχωρήσουμε. Νὰ ξανασηκωθοῦμε. Νὰ ξαναπιστέψουμε. Νὰ μὴν κάνουμε τὴ χθεσινὴ ἀποτυχία προφητεία γιὰ τὸ αὔριο.
Γιατί τὸ μεγαλύτερο θαῦμα τῆς σημερινῆς περικοπῆς δὲν εἶναι ὅτι γέμισαν τὰ δίχτυα. Εἶναι ὅτι ἕνας κουρασμένος ἄνθρωπος τόλμησε νὰ ἐμπιστευθεῖ τὸν Χριστὸ μία φορὰ ἀκόμη.
Καὶ τότε ἀνακάλυψε ὅτι ἐκεῖ ποὺ ἡ ἀνθρώπινη δυνατότητα τελειώνει, δὲν τελειώνει ὁ Θεός.
Ἀδελφοί μου, ὅλοι κρατοῦμε κάποτε ἄδεια δίχτυα. Τὸ Εὐαγγέλιο σήμερα δὲν μᾶς λέγει νὰ προσποιηθοῦμε ὅτι εἶναι γεμάτα. Μᾶς λέγει κάτι πολὺ μεγαλύτερο: Δῶσε στὸν Χριστὸ τὰ ἄδεια δίχτυα σου.
Γιατί ὁ Θεὸς δὲν χρειάζεται τὴν ἐπιτυχία μας γιὰ νὰ ἐνεργήσει. Χρειάζεται τὴν ἐμπιστοσύνη μας.
Καὶ ὅταν κάποτε ἡ ψυχὴ κουρασμένη ψιθυρίζει: «Κύριε, προσπάθησα καὶ δὲν μπορῶ πια», ἂς ἔχει τὴ δύναμη νὰ προσθέσει μία μόνο φράση:
«Ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί Σου… θὰ ξαναρίξω τὸ δίχτυ».

Ἀμήν.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ.

Η θαυμαστή αλιεία τελειώνει με μία ακόμη μεγαλύτερη μεταβολή: ο Πέτρος δεν επιστρέφει απλώς με γεμάτα δίχτυα· καλείται να γίνει «ἁλιεὺς ἀνθρώπων». Ο Χριστός δεν αποκαθιστά μόνο μία αποτυχημένη νύχτα εργασίας· μεταμορφώνει τον ίδιο τον προσανατολισμό της ζωής.
Αυτό είναι και το βαθύτερο μήνυμα της περικοπής. Η πίστη δεν εγγυάται ότι κάθε ανθρώπινο σχέδιο θα πραγματοποιηθεί όπως το επιθυμούμε. Μας καλεί όμως να μην ταυτίσουμε ποτέ το αδιέξοδο με την απουσία του Θεού. Εκεί όπου εμείς βλέπουμε το τέλος των δυνατοτήτων μας, μπορεί να αρχίζει μία νέα κλήση.
Ας παραμείνει, λοιπόν, ως μικρή προσευχή της Κυριακής η ομολογία του Πέτρου: «ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί Σου». Να μάθουμε να κάνουμε το επόμενο βήμα όχι επειδή γνωρίζουμε τα πάντα, αλλά επειδή γνωρίζουμε Ποιον εμπιστευόμαστε.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
 
• Η Καινή Διαθήκη, Κατά Λουκάν 5, 1-11.
• Ιωάννης Χρυσόστομος, Ομιλίες και ερμηνευτικά υπομνήματα στην Καινή Διαθήκη, PG 57-64.
• Κύριλλος Αλεξανδρείας, Ερμηνεία εις το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, PG 72.
• Θεοφύλακτος Βουλγαρίας, Ερμηνεία εις το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, PG 123.
• Ιωάννης Ζηζιούλας, Το Είναι ως Κοινωνία, εκδ. Ίνδικτος.
• Χρήστος Γιανναράς, Αλφαβητάρι της πίστης, εκδ. Ίκαρος.

στις 6:45 μ.μ. 

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείουBlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Ετικέτες Αγιογραφικά