ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΤ’ΛΟΥΚΑ (25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026)-Αρχιμ. Τιμόθεος Παπασταύρου

«Ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ» (Λουκ. ΣΤ΄ 28).

---

Ἡ συνάντησις … Καλοῦ καὶ κακοῦ!

Εἰς τὸ σημερινὸν Εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μου, ἠκούσαμεν τὴν γνωστὴν περικοπήν, τῆς θεραπείας τοῦ δαιμονιζομένου τῶν Γαδαρηνῶν! Ἐκ τούτου τοῦ θαύματος, ἀναμφισβητήτως, ἔχομεν πολλὰ θέματα ἅτινα θὰ ἠδυνάμεθα ἵνα διαπραγματευθῶμεν καὶ ἐκθέσωμεν ἐν τῷ παρόντι! Πολλάκις, ἐπίσης καὶ κατὰ τὸ παρελθόν, ἠγγίξαμεν «πτυχάς» τινας τοῦ θαύματος τούτου καὶ ἐπεχειρήσαμεν ἵνα ἀποδώσωμεν κατὰ τὴν ἡμετέραν ἀδυναμίαν τήν, κατὰ τὸ δυνατόν, προσέγγισιν εἰς τὴν οὐσίαν τούτου! Κατ’ ἐπανάληψιν ἔχομεν εἴπει, ὅτι τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου δὲν ἐγράφησαν ἵνα ἀπορῶμεν καὶ ἐξιστάμεθα καὶ θαυμάζωμεν, ἀλλ’ ἵνα διδασκώμεθα καὶ προαγώμεθα μετ’ ἀσφαλείας εἰς τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον!

Ἀς μὴ μείνωμεν συνεπῶς, εἰς τὸ γεγονός, ὅτι ὁ Κύριος ἐθεράπευσεν ἕναν ἀσθενῆ! Τοῦτο διὰ τὸν Θεόν, ἦτο καὶ εἶναι εὔκολο καὶ κατανοητόν! Ὁ Κύριος εἶναι Παντοδύναμος καὶ Δημιουργὸς τῶν πάντων, καὶ οὐδὲν ἀδυνατεῖ ἐνώπιόν Του! Οὗτος ἐδημιούργησε τὰ πάντα ἐκ τοῦ … «μὴ ὄντος» καὶ συνεπῶς αὕτη ἡ Παντοδυναμία Του ἐνεργεῖ ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν, κατὰ τὴν Αὐτοῦ θέλησιν! Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶναι ἄξιον προσοχῆς, εἰς τὴν σημερινὴν Εὐαγγελικὴν περικοπήν, – καὶ τοῦτο δι’ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους, – εἶναι τὸ τί συμβαίνει κατὰ τὴν συνάντησιν τοῦ Κυρίου καὶ τῶν δαιμόνων˙ τοῦ Καλοῦ μὲ τὸ κακόν˙ τοῦ Δυνατοῦ μὲ τὸν ἀδύνατον καὶ ἀνίσχυρον!

Ὁ ἄνθρωπος οὗτος, ὁ δαιμονιζόμενος, ἀγόμενος καὶ φερόμενος ὑπὸ τῆς δαιμονικῆς λεγεῶνος, φαίνεται πανίσχυρος καὶ ἀκατάβλητος! Κάποια στοιχεῖα ποὺ ἀναφέρει τὸ ἱερὸν κείμενον δεικνύουσι τὴν φοβερὰν δύναμίν του! «Πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους»! Οὐχὶ μόνον αἱ ἁλύσεις καὶ τὰ δεσμά, ἅτινα διέρρηττε μὲ πολλὴν εὐκολίαν, ἀλλὰ καὶ ἄλλα τινὰ ἅτινα ἀναφέρονται ὑπὸ τῶν ἄλλων Εὐαγγελιστῶν, καταδεικνύουσι τὴν δαιμονικὴν δύναμιν τὴν ὁποίαν διέθετε ὁ ταλαίπωρος οὗτος! Ταῦτα, βεβαίως, ἀπόντος τοῦ Δυνατοῦ!

Ὅταν, λοιπόν, ἐμφανίζεται ὁ Θεάνθρωπος Κύριος, τότε … «τέρμα» αἱ ἀπειλαὶ καὶ αἱ φωναὶ καὶ αἱ ἐπιδείξεις δυνάμεως! Τότε, «ἰδὼν … τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μή με βασανίσῃς»! Τότε ἀρχίζει, οὗτος ὁ κατηραμμένος δαίμων, ἵνα συνειδητοποιῇ τὴν ἀδυναμία του καὶ τὴν μικρότητα καὶ ἀσημαντότητά του, ἐνώπιον τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ! Τότε παρακαλεῖ ὁ δυσώνυμος οὗτος, ἵνα «μὴ τὸν βασανίσῃ» ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ! Διότι αὕτη εἶναι ἡ … κόλασις δαιμόνων τε καὶ κολαζομένων˙ ἡ παρουσία καὶ ἡ χαρὰ τοῦ Κυρίου μας! Δὲν χρειάζεται, νὰ κάμῃ ὁ Ἰησοῦς, οὐδεμίαν ἀπειλητικὴν κίνησιν κατὰ τῆς δυσώδους δαιμονικῆς λεγαιῶνος! Μόνον καὶ μόνον τὸ γεγονός, ὅτι εἶναι ἐκεῖ παρών, τοῦτο εἶναι ἀρκετὸν ἵνα παιδεύωνται καὶ βασανίζωνται οἱ «ἄγγελοι τοῦ σκότους»!

Ἄνθρωπε, … ποῖον ἐπιλέγεις;

Κατόπιν τῶν ὅσων προανεφέραμεν, γεννᾶται αὐτονοήτως τὸ ἐρώτημα: «ποῖον ἐκ τῶν δύο ἐπιλλέγομεν ἵνά μας προστατεύῃ καὶ μᾶς καθοδηγῇ εἰς τὴν ζωήν μας;» Ἐρωτῶμεν δὲ τὸ τοιοῦτον ἐρώτημα, ὄχι διότι ἀναμένομεν τὴν εὔκολον καὶ αὐτονόητον ἀπάντησιν, ἀλλὰ διότι ἡ ἀπάντησις αὐτοῦ εἶναι πρόδηλος καὶ διαπιστοῦται εἰς τὴν καθημερινότητά μας! Καὶ σπεύδομεν ἵνα διευκρινίσωμεν … Εἰς τὸ ὡς ἄνω ἐρώτημα, – εἶμαι βέβαιος πρὸς τοῦτο, – οἱ πλεῖστοι ἐκ τῶν λεγομένων χριστιανῶν, θὰ ἀπήντων ὅτι ἐπιλέγομεν τὴν συνοδοιπορίαν μετὰ τοῦ Κυρίου! Μετὰ τοῦ Δυνατοῦ! Τοῦτο, ἄλλωστε, καὶ μᾶς συμφέρει! Ποῖος, ἀνόητος καὶ ἄφρων, ἐπιλέγει τὸν ἀδύνατον καὶ μικρὸν καὶ εὐτελῆ; Ποῖος εἶναι ἐκεῖνος ὁ χριστιανός, ὅστις θὰ ἐπιλέξῃ ὡς συνοδοιπόρον καὶ φίλον εἰς τὴν ζωήν του τὸν κατάρατον δαίμονα καὶ οὐχὶ τὸν γλυκύτατον Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν;

Ἀσφαλῶς, συμφωνοῦμεν ἅπαντες  μὲ τὸ ὡς ἄνω σκεπτικόν! Συμφωνοῦμεν, ὅμως, θεωρητικῶς καὶ εἰς … «τὰ λόγια»! Διότι, ἐὰν κοιτάξωμεν ἔστω καὶ πρὸς στιγμήν, τὴν ἔμπρακτον καὶ πραγματικὴν πορείαν ἡμῶν εἰς τὴν ζωὴν ταύτην, θὰ διαπιστώσωμεν ὅτι εἴμεθα ἀνακόλουθοι, καὶ θὰ διαψεύσωμεν ἑαυτούς! Εἴπαμεν ὅτι ἐπιλέγομεν τὸν Κύριον ὡς συνοδοιπόρον εἰς τὴν ζωήν μας, ἢ μᾶλλον ὡς καθοδηγὸν καὶ προστάτην! Τί, ὅμως, πράττωμεν καὶ πῶς ἀνατρέπομεν τὴν ὡς ἄνω ἐπιλογήν μας; Δυστυχῶς, ἐπιλέγομεν τὴν μακρὰν τοῦ Κυρίου, πορείαν μας καὶ προτιμοῦμε τὴν ζωὴν τὴν ἁμαρτωλόν! Προτιμοῦμε τοὺς τρόπους ἐκείνους καὶ τὰς κινήσεις καὶ τὰς ἐνεργείας, αἵτινες ἀπάδουσι πρὸς την, κατὰ Χριστόν, ζωήν! Γινόμεθα, ὡς ἐκεῖνον, τὸν τῆς Λαοδικείας ἐπίσκοπον, – ὡς ἀναφέρει ἡ «Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου», – ὅστις δέχεται οὐχὶ μόνον τὴν ἐπίπληξιν, ἀλλὰ καὶ τήν, μετὰ βδελυγμίας, ἀπόρριψιν τοῦ Θεοῦ, διότι ἔζη καθ’ ὃν τρόπον περιγράφομεν ἤδη! «Οἶδά σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε ζεστός· ὄφελον ψυχρὸς ἦς ἢ ζεστός. Οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου» (Ἀποκ. Γ΄ 15-18)!

Δυστυχῶς, οἱ πλεῖστοι ἐξ ἡμῶν, ἔχομεν ἐπιλέξει ἵνα ζῶμεν, … φέροντες, ἀφ’ ἑνός, τὸ ἅγιον Ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ ὀνομαζόμενοι «χριστιανοί», ἀλλά, δυστυχῶς καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ζῶντες κατὰ τὰ ὑποδείγματα τοῦ, μακρὰν τῆς Ἐκκλησίας, κόσμου καὶ κατὰ τὰς ὑποδείξεις τοῦ ἀπαταιῶνος διαβόλου! Ἀπατώμεθα ὡς, δυστυχῶς ἠπατήθησαν οἱ γενᾶρχαι ἡμῶν, Ἀδὰμ καὶ Εὔα, οἵτινες ὑπήκουσαν εἰς τὰς ἀπάτας τοῦ «ὄφεως» καὶ ἐπέλεξαν τὴν ζωὴν τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ἀποστασίας!

Ὁ κατεχόμενος ὑπὸ τῶν δαιμόνων καὶ ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ θεραπευθείς!

Οὗτος εἶναι ὁ δαιμονιζόμενος! Ἡ ὄψις του, ἥτις ἐκτίθεται σήμερον ἐκ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελικοῦ Ἀναγνώσματος, εἶναι τρομακτικὴ καὶ φρικτή! Γυμνὸς καὶ ἀπόκοσμος˙ χωρὶς στέγην καὶ οἰκίαν καὶ σύνοικος τῶν νεκρῶν˙ κατακεκομένος καὶ τετραυματισμένος ἐκ τῶν πληγῶν τῶν δαιμονικῶν κτυπημάτων! Κραυγάζων καὶ ἀπειλῶν καὶ ὑβρίζων καὶ ἐπιτιθέμενος κατά … πάντων! Αὕτη εἶναι ἡ εἰκών, – καὶ σήμερον, – τῶν μακρὰν τοῦ Θεοῦ εὑρισκομένων ἀνθρώπων! Ὕβρεις, βλασφημίαι, ἀπειλαί, γυμνότης, … μακρὰν τῶν οἰκιῶν, ἐχθρότης κατὰ πάντων! Πλήρης, σχεδόν, ἀντιστοιχία!

Ἂς ἴδωμεν, ὅμως, καὶ τὸν τεθεραπευμένον, ὡς εἶδον τοῦτον οἱ Γαδαρηνοί, ὅτε «ἐξῆλθον … ἰδεῖν τὸ γεγονός»! Μίαν ἐντελῶς διαφορετικὴν εἰκόνα, τοῦ ἀνθρώπου τούτου! «Ἦλθον πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ᾿ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν»! Οὗτος εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ! Ὁ … «ἱματισμένος καὶ σωφρονῶν» καὶ καθήμενος … «παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ»! Ἐκεῖνος, ὅστις, συνεχίζει ἵνα «ἀπειλῇ καὶ φοβίζῃ» τοὺς ἁμαρτωλοὺς Γαδαρηνούς, οὐχὶ πλέον ὡς δαιμονιζόμενος, ἀλλὰ ὡς σεσωσμένος ἐκ τῶν δαιμόνων! 

Ἂς θέλωμεν, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μου, ἵνα ζῶμεν καὶ πολιτευώμεθα, «ὡς ἐνώπιον Θεοῦ» καὶ οὐχὶ ὡς κοσμικοὶ καὶ ἀλλόφρονες, κατὰ τὰς δαιμονικὰς ὑποδείξεις!

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν