ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΕΒΔΟΜΗΣ ΛΟΥΚΑ (8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026)

«Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε» (Λουκ. Η΄ 48).

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου – Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Τὰ θαύματα!

Δύο θαύματα ἠκούσαμεν ἀφηγούμενα, ἐκ τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί! Τὸ ἓν συγκλονιστικότερον καὶ θαυμαστότερον τοῦ ἑτέρου! Ἀλλ’ ὡς ἔχομεν ἤδη εἴπει πολλάκις, ταῦτα τὰ θαύματα, ἀλλὰ καὶ ἅπαντα ὅσα ἔγιναν καὶ ἔτι γίνονται, δὲν ἔχουσι σκοπὸν ἵνα ἐνθουσιάζωσι τοὺς ἀναγνώστας καὶ μελετητὰς τῶν ἱερῶν κειμένων, ἀλλ’ ἵνα διδάσκωσι καὶ μορφώνωσι τὰς ψυχὰς τούτων, εἰς σωτηρίαν καὶ ἁγιασμόν! Οὐδόλως, εἶναι κοπιαστικὸν διὰ τὸν Κύριον ἵνα ἐνεργῇ θαύματα! Καὶ οὐχὶ μόνον ἐκεῖνα ἅτινα περιπίπτουσιν εἰς τὴν ἀνθρωπίνην ἀντίληψιν, ἀλλὰ καὶ ἄλλα … ἄπειρα, ἀπείρως μεγαλύτερα καὶ ἐντυπωσιακότερα, τὰ ὁποῖα θὰ ἀρχίσωμεν νὰ τὰ ἐννοοῦμεν, ὅταν … παύσωμεν νὰ θεωρῶμεν μόνον διὰ τῶν αἰσθητῶν ὀφθαλμῶν, καὶ ὁρῶμεν περισσότερον διὰ τῶν ἀντιστοίχων «ὀφθαλμῶν τῆς καρδίας»!

Σήμερον, λοιπόν, θὰ ἐστιάσωμεν εἰς τὸ πρῶτον ἐκ τῶν δύο τούτων θαυμάτων! Ὁ Κύριος παρακαλεῖται ὑπὸ τοῦ ἀρχισυναγώγου Ἰαείρου, ἵνα σπεύσῃ εἰς τὴν οἰκίαν του καὶ θεραπεύσῃ τὴν μονογενῆ θυγατέρα του ἥτις ἦτο ἑτοιμοθάνατος! Ὁ Κύριος ἀνταπεκρίθη εἰς τὴν παράκλησιν τοῦ Ἰαείρου καὶ ἔσπευσεν μετ’ αὐτοῦ διὰ τὴν θεραπείαν τῆς θυγατρός του! Λαὸς πολὺς ἐσυνάχθη καὶ συνεβάδιζε μετὰ τοῦ Κυρίου καὶ «συνέπνιγεν Αὐτόν», προκειμένου ἵνα ἴδωσι τὸ νέον τοῦτο θαῦμα ὅπερ … θὰ ἐγίνετο! Μεταξὺ τούτων τῶν πολλῶν … περιέργων ἀνθρώπων, «γυνή» τις «οὖσα ἐν ρύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ρύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς»!

Πρὶν προχωρήσομεν ἐκτενέστερον ἐπὶ τοῦ πρώτου τούτου θαύματος καὶ ἐμμείνομεν εἴς τινας «λεπτομερείας», σπεύδομεν ἵνα εἴπωμεν ὅτι ὁ Κύριος, ἐν τέλει, ἀνέστησε τὴν κοιμηθεῖσαν, ἐν τῷ μεταξύ, κόρην τοῦ Ἰαείρου! Τοῦτο εἶναι καὶ τὸ δεύτερον θαῦμα περὶ τοῦ ὁποίου προείπομεν!

Ἡ αἱμορροῦσα!

Ἂς ἴδωμεν, λοιπόν, τὴν γυναῖκα ἥτις … «ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ»! Αὕτη πλησιάζει ἀθορύβως πρὸς τὸν Κύριον, διότι τὸ πρόβλημα τῆς ὑγείας αὐτῆς, ἦτο ἐξ ἐκείνων ἅτινα πρέπει νὰ ἐκτίθενται μὲ τὴν δέουσαν σεμνότητα καὶ ἐντροπήν! Αὕτη ἡ γυνὴ πάσχει ἀπὸ μίαν διαρκῆ αἱμορραγίαν, ἥτις διήρκει ἤδη δώδεκα συναπτὰ ἔτη, καὶ ἕως τῆς στιγμῆς ἐκείνης, «οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆναι»! Προσήγγισεν, αὕτη, ὅσον ἠδύνατο πρὸς τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἥπλωσεν τὴν χεῖρα αὐτῆς καὶ μόλις ἤγγισεν τὸ «κράσπεδον τοῦ ἱματίου» τοῦ Διδασκάλου! Δηλαδή, τὸ τμῆμα ἐκεῖνο τοῦ χιτῶνος Του ὅπερ ἐσύρρετο ἐπὶ τοῦ ἐδάφους! Ἡ πίστις αὐτῆς ἦτο τόσον δυνατὴ καὶ ἔντονος, ὥστε ἠσθάνθη ἀμέσως τὴν ἄμεσον θεραπείαν της!

Ὁ Κύριος, πάραυτα, ἐσταμάτησε τὴν πορείαν Του πρὸς τὴν οἰκίαν τοῦ Ἰαείρου καὶ στραφεὶς πρὸς τοὺς ἀκολουθοῦντας, ἠρώτησεν! «Τίς ὁ ἁψάμενός μου;» Περίεργος καὶ ἀπροσδόκητος μία τοιαύτη ἐρώτησις, καὶ ἀσυμβίβαστος πρὸς τὴν ἀνθρωπίνην λογικήν, ἐφ’ ὅσον, «ἐν … τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν»! Ἀποροῦσιν οἱ μαθηταί, ἀλλὰ καὶ ὁ λοιπὸς ὄχλος …! Φοβοῦνται ἀπὸ τὴν ἐρώτησιν καὶ ἅπαντες ἀρνοῦνται ὅτι, πέραν τοῦ συνωστισμοῦ, οὐδεὶς ἤγγισεν διαφόρως τὸν Ἰησοῦν! Ὁ Κύριος, ὅμως, ἐπιμένει νὰ ἐρωτᾷ! Καὶ τότε ὁ Πέτρος προσπαθεῖ ἵνα «ἐκλογικεύσῃ» τὸν Παντογνώστην Θεάνθρωπον! «Ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου;» Ὅμως ὁ Χριστὸς ἐπιμένει καὶ διευκρινίζει ὅτι, «ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ»!

Ἡ γυνὴ ἀντιλαμβάνεται ὅτι τὸ ἄγγιγμά της ἔγινεν ἀντιληπτὸν ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀναγκάζεται, τρέμουσα, ἵνα παρουσιασθῇ ἐνώπιον τοῦ Ραββὶ καὶ ὁμολογήσῃ τὴν αἰτίαν ἥτις τὴν ὑπεχρέωσεν ἵνα προβῇ εἰς τὴν συγκεκριμμένην χειρονομίαν! Ὁ Κύριος, ὅμως, τὴν ἐνθαρρύνει καὶ τὴν ἐπαινεῖ διὰ τήν, ὄντως, ἀξιέπαινον πίστιν της!

Τὸ ἄγγιγμα!

Τοῦτο τὸ ἄγγιγμα τῆς αἱμορροούσης γυναικός, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶσται, μᾶς ὑποχρεώνει ἵνα «σταθῶμεν» εἰς τοῦτο καὶ ἵνα ἐρευνήσωμεν καὶ ἄλλα τοιαῦτα «ἀγγίγματα», ἅτινα συνέβησαν εἰς τὸ Πανάγιον Σῶμα τοῦ Θεανθρώπου! Ὄντως˙ πολλοὶ ἦσαν ἐκεῖνοι οἵτινες ἥπλωσαν τὰς χεῖράς των ἐπὶ τοῦ Πανακηράτου Σώματος! Πλὴν ὅμως, δὲν εἶχον ἅπαντα ταῦτα τὸ ἴδιον «κέρδος» ἀλλὰ καὶ ἀποτέλεσμα! Ἂς ἐνθυμηθῶμεν˙ Πρώτη ἤγγισε τοῦτο τὸ Πανάχραντον Σῶμα, ἡ Παναγία Μήτηρ τοῦ Κυρίου μας, ἡ Κυρία Θεοτόκος ἥτις καὶ ἀνέθρεψε Τοῦτον ὡς ἄνθρωπον! Ἤγγισαν Τοῦτον, ἐπίσης, ὁ Ἰωσὴφ ὁ μνήστωρ, ὁ Θεοδόχος Συμεών, ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος καὶ Βαπτιστής, οἱ ἱεροὶ μαθηταὶ καὶ Ἀπόστολοι, ἡ ἀλείψασσα τοὺς ἀχράντους πόδας Αὐτοῦ, πόρνη, ἡ, ἐν προκειμένῳ, αἱμορροοῦσα καὶ ἄλλοι πολλοί, οἵτινες … ἐν εὐλαβείᾳ καὶ φόβῳ προσήρχοντο καὶ ἀπεκόμιζον τὸ Θεῖον ἔλεος καὶ τὴν βοήθειαν!

Ἤγγισαν, ὅμως, ἐξ ἀντιθέτου καὶ πολλοί, … ὧν πρῶτος ὁ Ἰούδας, «ὁ δοῦλος καὶ δόλιος», οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ φαρισαῖοι, οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶται, οἱ τραυματίσαντες καὶ θανατώσαντες τὸ Πανάγιον Σῶμα, ἐκεῖνος ὁ θρασὺς ὑπηρέτης, ὅστις ἐρράπισεν ἐν τῷ συνεδρίῳ τὴν Ἄχραντον σιαγόνα, οἱ, ἐν προκειμένῳ, συνωστιζόμενοι πρὸς τὸν Χριστόν, ἵνα ἴδωσι καὶ θεραπεύσωσι τὴν περιέργειάν των!

Τούτων τῶν ἐσχάτων, ὡς ἴδωμεν, οὐδόλως ἠσθάνθη ὁ Κύριος τὰ ἀγγίγματά των, ἐνίοτε δὲ καὶ ὑπέφερεν ἐξ αὐτῶν! Ὡς δὲ ἀντιλαμβανώμεθα, … ταῦτα, μᾶλλον, ἀπέβησαν «εἰς κρῖμα καὶ κατάκριμα» τῶν ἐγγιζόντων!

Πῶς ἐγγίζομεν καὶ ἁπτώμεθα;

Ὅταν προσευχώμεθα, καὶ ὅταν ἐκκλησιαζώμεθα, καὶ ὅταν νηστεύωμεν, καὶ ὅταν ἐνεργῶμεν ὅ,τιδήποτε ἐξ ἐκείνων ἅτινα ἐντέλλεται ἡ Ἁγία ἡμῶν μήτηρ, ἡ Ἐκκλησία, … ἐπιχειρῶμεν καὶ ἡμεῖς, ἵνα πλησιάσωμεν καὶ ἀγγίξωμεν τὸν Κύριον! Προσπαθῶμεν, ἵνα στρέψωμεν τὴν προσοχὴν τοῦ Θεοῦ καὶ δείξωμεν εἰς Τοῦτον, ὅτι τὸν ἀγαπῶμεν καὶ σεβόμεθα τὸν θεῖον Νόμον Του, καὶ παραμένομεν πάντοτε πλησίον Του! Τὸ ἐρώτημα, ὅμως, εἶναι, … ἐάν … Ἐκεῖνος αἰσθάνεται τὰ τοιαῦτα «ἀγγίγματά» μας!

Ἅπαντες οὗτοι οἱ ἀκολουθοῦντες, ἐν προκειμένῳ, καὶ συνοδεύοντες καὶ συνωθούμενοι καὶ ἀποθλίβοντες τὸν Χριστόν, ἦσαν, – κατὰ τὴν πλειονότητά των, – ἐκεῖνοι οἵτινες ἔδιδον τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ἀνήκουσιν εἰς τοὺς ὄντως ἀκολουθοῦντας τὸν Ἰησοῦν! Ὅμως Οὗτος, δὲν ἠσθάνθη καὶ δὲν ἀντελήφθη, οὐδὲν ἄγγιγμα ἐξ αὐτῶν! Ἀντιθέτως, ὅμως, ἐκεῖνο τὸ ἄγγιγμα τοῦ κρασπέδου Αὐτοῦ, ὅπερ, λογικῶς, δὲν ἔπρεπε νὰ γίνῃ ἀντιληπτόν, … ἠσθάνθη ὁ Παντεπόπτης Κύριος, ἀλλὰ καὶ «αὐτομάτως» ἐνήργησε τοῦτο καὶ ἐθεράπευσε τὴν αἱμορροοῦσαν! Τοῦτο, ἀσφαλῶς, μᾶς δίδει ἵνα ἐννοήσωμεν, ὅτι δὲν «συγκινεῖ» τὸν Κύριον τόσον ἡ σωματικὴ καὶ ἐξωτερικὴ προσέγγισίς μας εἰς Αὐτόν, ὅσον αὕτη, ἡ ἐν ἁπλότητι καὶ εἰλικρινείᾳ καὶ μετὰ κατανύξεως καὶ ἐν ταπεινώσει …!

Οὕτω πως, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί μου, ἂς προσερχώμεθα προσπίπτοντες εἰς τοὺς Παναχράντους πόδας Του, καὶ «ἀγγίζοντες τὸ ἄκρον τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου Αὐτοῦ», ἐκζητῶμεν μετὰ παρρησίας τὸ Θεῖον Αὐτοῦ ἔλεος, ἵνα ἀξιωθῶμεν τῶν Θείων Αὐτοῦ δωρεῶν! Ἀμήν!

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

       Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν